| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Podatki > CIT > Inwestycja w obcym środku trwałym w kosztach podatkowych

Inwestycja w obcym środku trwałym w kosztach podatkowych

Ustawy o podatkach dochodowych od osób prawnych i fizycznych nie definiują wprost pojęcia inwestycji w obcym środku trwałym, jednak znaleźć możemy wyjaśnienie samego pojęcia inwestycji.

W tej kwestii odmienne stanowisko zajmują organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych, odmienne zaś sądy administracyjne. Te pierwsze stoją na stanowisku, że dobrowolne wcześniejsze rozwiązanie umowy, a co za tym idzie zakończenie korzystania z danego środka trwałego i z inwestycji nie ma związku z przychodami. Ponadto powstała strata związana z zaprzestaniem użytkowania inwestycji może być ujęta w kosztach podatkowych podatnika tylko w sytuacji, gdy nastąpi jej faktyczna likwidacja. W sytuacji rozwiązania umowy przed końcem amortyzacji inwestycji jedynie przywrócenie danego środka trwałego do stanu początkowego oznaczałoby faktyczną likwidację nakładów inwestycyjnych. Takie działanie jednak często byłoby nieracjonalne i często bardzo kosztowne.

W interpretacji indywidualnej z dn. 22.10.2010 (IBPBI/2/423-963/10/MS) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach stwierdził, ” iż dobrowolne nieodpłatne pozostawienie wynajmującemu dokonanych inwestycji w obcym środku trwałym nie mieści się w ustawowym pojęciu „straty”. Dotyczy to w szczególności przypadku, gdy podatnik dobrowolnie zrzeka się wszelkich roszczeń z tytułu poniesionych nakładów w wyniku ukształtowania stosunków umownych z wynajmującym w sposób pozbawiający go prawa do zwrotu poniesionych nakładów. W przypadku, gdy Spółka nie dokona fizycznej likwidacji inwestycji w obcym środku trwałym, a poczynione nakłady pozostawi nieodpłatnie wynajmującemu, wówczas nie będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części tej inwestycji...”. Podobne, niekorzystne dla podatników stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy dn. 07.07.2010  (ITPB3/423-217/10/PS), a także Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie dn.03.12.2009 (IPPB5/423-598/09-4/PJ).

Jednak sądy prezentują odmienne stanowisko w tej kwestii. WSA w Warszawie w wyroku z dn. 14.06.2010r. (sygn. akt.III SA/Wa 1925/09) uznaje, iż pozostała, nieumorzona część nakładów inwestycyjnych na obcy środek trwały może być uznana, jako koszt uzyskania przychodu w sytuacji, gdy likwidacja, czyli zaprzestanie użytkowania nie jest skutkiem zmiany rodzaju działalności. Podobnie WSA we Wrocławiu w wyroku z dn.13.07.2010 -  I SA/Wr 546/10 uznał, że likwidacja to nie wyłącznie fizyczna dematerializacja środka trwałego, lecz i przekazanie środka trwałego innemu podmiotowi czy to poprzez darowiznę czy sprzedaż, zmianę metody prowadzenia działalności gospodarczej, likwidację środka trwałego w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym lub "moralnym", wycofanie go z ewidencji środków trwałych.

Potwierdzenie tego stanowiska znajdziemy w wyroku WSA w Warszawie z 14.06.2010 (III SA/Wa 1925/09) - jeżeli przyczyna straty powstałej w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego (inwestycji w obcym środku trwałym) jest inna aniżeli zmiana rodzaju działalności to podlega ona zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych. Ponieważ art. 16 PDOP (art.23 PDOF) zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, a wśród tych wydatków ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych przyczyn aniżeli zmiana rodzaju działalności, oznacza to, że straty te podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

Powiązanie kosztów z przychodami

Sądy wielokrotnie podkreślają znaczenie istnienia racjonalnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi kosztami, a uzyskanymi przychodami. Wydatki, aby mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów muszą  zgodnie z podstawową zasadą służyć zapewnieniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów. Przykładem tutaj może być wyrok WSA w Poznaniu z dn.20.10.2010 - I SA/Po 468/10, w którym sąd stwierdza, iż już w momencie zawierania umowy najmu, Spółka powinna zdawać sobie sprawę, iż nie będzie miała możliwości dokonania pełnej amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym, skoro jej minimalny okres amortyzacji wynosi 10 lat. A zatem, zawierając umowy na okres 3 do 7 lat z góry musi zgodzić się z tym, iż uniemożliwi to odzyskanie poprzez odpisy amortyzacyjne poczynionych nakładów. W tej sytuacji nie ma więc mowy o zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym.

Powyżej przedstawione rozbieżne stanowiska organów podatkowych oraz sądów w traktowaniu problemu zaliczenia do kosztów podatkowych niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku trwałych stanowią dowód niekonsekwencji i niejasności występujących w naszych przepisach podatkowych. Pozostaje mieć jednak nadzieje, że coraz częstsze korzystne rozstrzygnięcia przed sądami przyczynią się do zmiany stanowiska urzędów skarbowych.

Ewa Pytel

Outsourcing Rachunkowości

reklama

Narzędzia księgowego

Partner merytoryczny

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Da Wanda

DaWanda to platforma online z produktami hand-made i designem.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »