| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Podatki > CIT > CIT > Dokumentacja i rozliczanie > Usługi o niskiej wartości dodanej - opis oraz problemy praktyczne

Usługi o niskiej wartości dodanej - opis oraz problemy praktyczne

Nowelizacja rozporządzenia Ministra Finansów z 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych (Dz. U. Nr 160, poz. 1268, dalej: Rozporządzenie wykonawcze), która weszła w życie z dniem 18 lipca 2013 r., zawiera nową regulację dotyczącą usług o niskiej wartości dodanej.

Zgodnie z § 22a ust.2 Rozporządzenia wykonawczego, przez usługi o niskiej wartości dodanej rozumie się usługi o charakterze rutynowym, wspomagające działalność główną usługobiorcy, ogólnie bądź łatwo dostępne, które nie przyczyniają się do powstania wartości dodanej dla usługodawcy lub usługobiorcy.

Podany w załączniku nr 1 do Rozporządzenia wykonawczego katalog usług o niskiej wartości dodanej ma charakter otwarty i zaliczyć do niego można np. usługi informatyczne, prawne, marketingowe, techniczne, księgowe i administracyjne. Dotyczyć ma przede wszystkim usług, które charakteryzują się niskim poziomem ryzyka gospodarczego i nie mają istotnego wpływu na pozycję rynkową stron transakcji.

Należy pamiętać również, iż w gestii podatnika pozostaje decyzja, czy dana usługa będzie zakwalifikowana do tego katalogu usług. Podstawą jest jednak odpowiednie uzasadnienie zakwalifikowania danej czynności jako usługi o niskiej wartości dodanej.

W odniesieniu do usług, a więc również tych zaliczonych do usług o niskiej wartości dodanej, organy podatkowe lub organy kontroli skarbowej będą w pierwszej kolejności badać, czy niezależne, racjonalnie działające podmioty zawarłby taką transakcję na warunkach, jakie ustaliłby podmioty powiązane (§ 19 Rozporządzenia wykonawczego).

Analizowana będzie także zasadność podejmowanych działań, tj. czy oczekiwane korzyści podmiotu zawierającego taką transakcję są w sposób oczywisty wyższe niż poniesione w związku z nią wydatki. Jeżeli korzyści będą mniejsze, a podmiot nie uzasadni przyczyn poniesienia wyższych wydatków, organy podatkowe lub kontroli skarbowej zbadają prawidłowość określenia wysokości poniesionych wydatków.

Polecamy: Samochód po zmianach od 1 kwietnia 2014 - multipakiet

Zapisz się na nasz newsletter

Podyskutuj o tym na naszym FORUM

Jeżeli podatnik (podmiot powiązany zgodnie z art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r., Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zmianami - dalej: ustawa CIT) przedstawi organom podatkowym lub organom kontroli skarbowej opis transakcji, dotyczącej usług o niskiej wartości dodanej, organy te dokonują badania, o którym mowa w § 19 Rozporządzenia wykonawczego, w pierwszej kolejności na podstawie przedstawionego opisu.

Przedstawiona procedura ma w założeniu uprościć proces postępowania wyżej wskazanych organów podczas kontroli, przede wszystkim z uwagi na, w założeniu, mało skomplikowany przebieg transakcji, będących usługami o niskiej wartości dodanej. Tym samym, jeśli podatnik przedstawi organom podatkowym lub organom kontroli skarbowej opis transakcji, określony szczegółowo w § 22a ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego, zastosowany zostanie uproszczony tok postępowania kontrolnego. Opis takiej transakcji powinien obejmować:

  1. wskazanie rodzaju świadczonej usługi wraz z uzasadnieniem zakwalifikowania usługi jako usługi o niskiej wartości;
  2. potwierdzenie, że usługa została wykonana, oraz szczegółowe wyjaśnienie dotyczące racjonalności nabycia usług, w tym uzyskanych lub oczekiwanych korzyści;
  3. opis i uzasadnienie sposobu świadczenia usług;
  4. wykaz wydatków ponoszonych przez podmioty powiązane, związanych ze świadczonymi usługami, wraz z ich opisem i analizą;
  5. wykaz wydatków akcjonariusza;
  6. opis klucza podziału kosztów;
  7. katalog usług na żądanie wraz z ich opisem;
  8. wskazanie sposobu kalkulacji wynagrodzenia należnego za świadczone usługi oraz jego wysokości wraz z uzasadnieniem dla zastosowanej metody i sposobu jej stosowania;
  9. dokumentację możliwą do przedstawienia.

Zasadniczo wprowadzenie do Rozporządzenia wykonawczego kategorii usług o niskiej wartości dodanej należy uznać za jak najbardziej korzystne, zarówno z punktu widzenia podatnika, jak i administracji podatkowej. Sporządzenie odpowiedniego opisu transakcji powinno dać podatnikowi gwarancję, że usługa będzie kontrolowana w mniej wnikliwy sposób. Z kolei organy podatkowe otrzymają dane niezbędne do uznania, czy wartość transakcji, ustalona między podmiotami powiązanymi, odpowiada warunkom rynkowym.

Niestety polskie przepisy w tym zakresie różnią się - na naszą niekorzyść - od Wytycznych Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych działającego przy Komisji Europejskiej - „Wytyczne w sprawie usług o niskiej wartości dodanej świadczonych wewnątrz grup” (dalej: Wytyczne), na bazie których regulacja została opracowana.

Wprawdzie lista informacji - zgodnie z Wytycznymi - które powinny się znaleźć w opisie usług o niskiej wartości dodanej, jest znacznie dłuższa (16 podpunktów) w stosunku do polskich przepisów, jednak jej katalog ma charakter otwarty. Ponadto, nie wszystkie informacje muszą się w takim opisie znaleźć. Jest to uzależnione od kontrolera, przy czym istotny jest fakt, że informacje mogą być udostępniane i podawane do wiadomości w różny sposób, tj. zarówno w formie pisemnej, jak i ustnej. Kluczowe jest wyjaśnienie charakteru świadczonej usługi oraz rozwianie ewentualnych wątpliwości administracji podatkowej w kwestii tego, czy usługa faktycznie została wykonana. Nasze regulacje odnoszą się jedynie do opisu transakcji, co sugeruje jego pisemny charakter.

Należy zaznaczyć, iż polskie przepisy, dotyczące przedmiotowej kwestii, odnoszą się głównie do pozycji kosztowych. Zdefiniowane zostały m.in.: szczegółowa informacja o tzw. wydatkach akcjonariusza (wydatki ponoszone przez podmiot posiadający udział lub akcje w drugim podmiocie, które przynoszą korzyści tylko temu pierwszemu podmiotowi), opis wydatków, związanych z wykonywanymi usługami o niskiej wartości dodanej (koszty bezpośrednie i pośrednie, z wyłączeniem wydatków akcjonariusza) oraz sposób podziału kosztów ponoszonych przez podmioty powiązane (powinny być analizowane przy uwzględnieniu warunków, jakie ustaliłyby pomiędzy sobą podmioty niezależne). Trzeba mieć jednak na uwadze fakt, że mowa jest o usługach, które zasadniczo powinny generować niewielką wartość dodaną (marżę).

Oczywiście, kluczowe w tym zakresie jest stworzenie odpowiedniej podstawy kosztowej, jednak w opracowaniu Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych temat marż został potraktowany dużo bardziej szczegółowo. Podkreśla się między innymi możliwość niestosowania marż dla tego rodzaju usług, powołując przy tym brzmienie „Wytycznych dotyczących cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych i administracji podatkowych Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD)”, zgodnie z którymi istnieją sytuacje, w których nie jest konieczne doliczanie marży.

W pozostałych przypadkach stosowanie marż jest zasadne, lecz ich wysokość nie powinna być znacząca. Bazując na doświadczeniu ekspertów wskazano, że zwykle uzgadniane marże zawierają się w przedziale od 3% do 10%, a najczęściej oscylują w granicach 5%. Uzależnione jest to przede wszystkim od okoliczności, które mogą stanowić uzasadnienie dla zastosowania innej wielkości marży.

reklama

Narzędzia księgowego

Partner merytoryczny

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

TMF Poland sp. z o.o.

globalny dostawca usług administracyjnych dla firm z zakresu księgowości, usług kadrowo-płacowych i usług sekretarskich

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »