| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Podatki > CIT > CIT > Koszty > Straty wynikające z zamknięcia umów opcyjnych a koszty podatkowe

Straty wynikające z zamknięcia umów opcyjnych a koszty podatkowe

Analiza art. 16 ust. 1 pkt 8b ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że wydatki „związane z nabyciem” pochodnych instrumentów finansowych są pojęciem szerszym niż wydatki na nabycie tych instrumentów. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 8b ustawy należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on do kosztów nabycia, które ponosi jedna ze stron umów o nabycie pochodnych instrumentów finansowych, czyli do nabywcy opcji. Koszty wystawcy opcji należy oceniać zgodnie z regułami art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W ustnym uzasadnieniu NSA uznał, że w sytuacji, gdy spółka jest nabywcą opcji walutowych, przysługuje jej prawo do zaliczenia wydatków związanych z nabyciem tych instrumentów do kosztów uzyskania przychodów dopiero w momencie kiedy dojdzie do realizacji praw z tych instrumentów, rezygnacji z ich realizacji albo do ich odpłatnego zbycia.

W ocenie NSA, przepis art. 16 ust. 1 pkt 8b ustawy o CIT należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on do kosztów nabycia, które ponosi jedna ze stron umów o nabycie pochodnych instrumentów finansowych, czyli do nabywcy opcji. Koszty wystawcy opcji należy natomiast oceniać zgodnie z regułami art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Słuszny kierunek wykładni

Powyższy wyrok jest odpowiedzią na wątpliwości wszystkich tych podatników, którzy ponieśli straty w związku z zawieranymi instrumentami pochodnymi.

Sąd jednoznacznie wskazał w komentowanym wyroku, że art. 16 ust. 1 pkt 8b ustawy o CIT odnosi się wyłącznie do nabywcy, natomiast koszty drugiej strony kontraktu (tu: wystawcy opcji) powinny być oceniane z punktu widzenia przepisów ogólnych, tj. art. 15 ust. 1.

Powyższy wyrok zasługuje na aprobatę.

Nie powinno budzić wątpliwości, że art. 16 ust. 1 pkt 8a ustawy o CIT – na który powoływał się sąd pierwszej instancji - dotyczy kosztów poniesionych przez nabywcę opcji. Literalne brzmienie tegoż przepisu odnosi się bowiem wprost do „wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych” a nie obejmuje innych wydatków ponoszonych przez podatnika w związku z zawieraniem kontraktów terminowych, w tym powstałych z rozliczenia instrumentu pochodnego.

Koszt rachunkowy i koszt podatkowy to nie to samo

W tym miejscu, warto wskazać, że wystawcy opcji, co do zasady, nie ponoszą wydatków na ich nabycie (czy też wystawienie), a jedynie wydatki (straty) związane z realizacją opcji przez jej nabywcę, tj. w związku z wzajemnym rozliczeniem.

Tym samym, możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych strat wystawcy opcji związanych z jej realizacją przez nabywcę opcji, w związku z brakiem regulacji szczególnych, powinna być rozpatrywana przez pryzmat celu ich poniesienia tj. osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, tak jak wskazał NSA.

Katarzyna Bober, doradca podatkowy, menedżer w dziale prawno-podatkowym PwC

reklama

Narzędzia księgowego

Partner merytoryczny

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

EY

Firma EY jest światowym liderem rynku usług profesjonalnych obejmujących usługi audytorskie, doradztwo podatkowe, doradztwo biznesowe i doradztwo transakcyjne.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »