| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Podatki > CIT > CIT > Koszty > Straty wynikające z zamknięcia umów opcyjnych a koszty podatkowe

Straty wynikające z zamknięcia umów opcyjnych a koszty podatkowe

Analiza art. 16 ust. 1 pkt 8b ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że wydatki „związane z nabyciem” pochodnych instrumentów finansowych są pojęciem szerszym niż wydatki na nabycie tych instrumentów. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 8b ustawy należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on do kosztów nabycia, które ponosi jedna ze stron umów o nabycie pochodnych instrumentów finansowych, czyli do nabywcy opcji. Koszty wystawcy opcji należy oceniać zgodnie z regułami art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W ustnym uzasadnieniu NSA uznał, że w sytuacji, gdy spółka jest nabywcą opcji walutowych, przysługuje jej prawo do zaliczenia wydatków związanych z nabyciem tych instrumentów do kosztów uzyskania przychodów dopiero w momencie kiedy dojdzie do realizacji praw z tych instrumentów, rezygnacji z ich realizacji albo do ich odpłatnego zbycia.

W ocenie NSA, przepis art. 16 ust. 1 pkt 8b ustawy o CIT należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on do kosztów nabycia, które ponosi jedna ze stron umów o nabycie pochodnych instrumentów finansowych, czyli do nabywcy opcji. Koszty wystawcy opcji należy natomiast oceniać zgodnie z regułami art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Słuszny kierunek wykładni

Powyższy wyrok jest odpowiedzią na wątpliwości wszystkich tych podatników, którzy ponieśli straty w związku z zawieranymi instrumentami pochodnymi.

Sąd jednoznacznie wskazał w komentowanym wyroku, że art. 16 ust. 1 pkt 8b ustawy o CIT odnosi się wyłącznie do nabywcy, natomiast koszty drugiej strony kontraktu (tu: wystawcy opcji) powinny być oceniane z punktu widzenia przepisów ogólnych, tj. art. 15 ust. 1.

Powyższy wyrok zasługuje na aprobatę.

Nie powinno budzić wątpliwości, że art. 16 ust. 1 pkt 8a ustawy o CIT – na który powoływał się sąd pierwszej instancji - dotyczy kosztów poniesionych przez nabywcę opcji. Literalne brzmienie tegoż przepisu odnosi się bowiem wprost do „wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych” a nie obejmuje innych wydatków ponoszonych przez podatnika w związku z zawieraniem kontraktów terminowych, w tym powstałych z rozliczenia instrumentu pochodnego.

Koszt rachunkowy i koszt podatkowy to nie to samo

W tym miejscu, warto wskazać, że wystawcy opcji, co do zasady, nie ponoszą wydatków na ich nabycie (czy też wystawienie), a jedynie wydatki (straty) związane z realizacją opcji przez jej nabywcę, tj. w związku z wzajemnym rozliczeniem.

Tym samym, możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych strat wystawcy opcji związanych z jej realizacją przez nabywcę opcji, w związku z brakiem regulacji szczególnych, powinna być rozpatrywana przez pryzmat celu ich poniesienia tj. osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, tak jak wskazał NSA.

Katarzyna Bober, doradca podatkowy, menedżer w dziale prawno-podatkowym PwC

reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia księgowego

Partner merytoryczny

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Agnieszka Snopek

Młodszy Konsultant ds. Projektów HR w Grupie Tempo

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »