| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Podatki > Koszty > Amortyzacja > Jak zaliczać do kosztów niskocenne środki trwałe?

Jak zaliczać do kosztów niskocenne środki trwałe?

Składniki majątkowe, takie jak np. drobne wyposażenie kuchenne i gastronomiczne, należą do tzw. niskocennych środków trwałych, czyli środków trwałych o wartości początkowej nieprzekraczającej 3.500 zł. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawy o CIT), koszty nabycia tego typu środków mogą być rozliczane wyłącznie w oparciu o przepisy dotyczące amortyzacji podatkowej (art. 16a-16m).


Z drugiej strony, spółka odrzuciła koncepcję, wedle której wspomniana współmierność mogłaby zostać osiągnięta poprzez zastosowanie podatkowych przepisów o amortyzacji. Zgodnie z poglądem wypracowanym wewnątrz spółki, „omawiane składniki wyposażenia cechują się bardzo niską jednostkową wartością, [więc] zastosowanie przepisów określonych dla środków trwałych jest niezasadne”.

Spółka przyjęła stanowisko, wedle którego poniesione przez nią koszty drobnego wyposażenia mogą być rozliczane w czasie na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, czyli przepisu dotyczącego potrącania kosztów, które mają pośredni związek z przychodami. Do takich kosztów należą – zdaniem spółki - wydatki na zakup wyposażenia.

Przypomnijmy, że zgodnie z powołanym przepisem, koszty pośrednie powinny być potrącane w dacie poniesienia, z wyjątkiem kosztów dotyczących okresu przekraczającego rok podatkowy, kiedy nie jest możliwe precyzyjne przypisanie poszczególnych części kosztu do poszczególnych lat. W tym ostatnim przypadku koszty pośrednie powinny być rozkładane „proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą”.

Polecamy: Kiedy spółka nie może skorzystać z jednorazowej amortyzacji?

Zdaniem spółki, przepis ten może być stosowany przy potrącaniu kosztów z tytułu nabywania niskowartościowych składników wyposażenia: spółka samodzielnie określałaby okres użyteczności poszczególnych składników, a następnie odliczałaby koszt nabycia – proporcjonalnie do długości przyjętego okresu.

Taki właśnie sposób postępowania został uznany za prawidłowy w stanowisku spółki, wyrażonym we wniosku o interpretację.

Po rozpatrzeniu wniosku, Dyrektor uznał, że metoda odliczania kosztów proponowana przez spółkę jest nieprawidłowa, bo nie ma oparcia w przepisach. Kluczowe znaczenie miała okoliczność, że w świetle art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, przedmioty zakupione przez spółkę miały charakter środków trwałych, które – co do zasady – podlegają amortyzacji.

Są to bowiem przedmioty, które służą do działalności gospodarczej, zaś ich przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok; poza tym mają też inne cechy środków trwałych wskazane w art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.

Jednocześnie dyrektor uznał, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, koszty nabywania środków trwałych mogą być rozliczane jedynie na podstawie przepisów amortyzacyjnych, czyli przepisów art. 16a-16m. Uzupełniając ten element wywodów organu, warto zauważyć, że wskazane przepisy umożliwiają osiągnięcie współmierności przychodów i kosztów, na której zależało spółce wnioskującej o interpretację.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

mKsiegowa.pl program księgowy

mKsiegowa.pl to program księgowy online dla spółek, stowarzyszeń i fundacji. Magazyn online. Efaktura.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »