| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Podatki > VAT > Zwolnienia > Jak ustalić status nieruchomości gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy?

Jak ustalić status nieruchomości gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy?


Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwolniona z VAT jest dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Problemem jest często ustalenie, czy dana działka ma status terenu budowlanego, czy nie.

WSA uchylił interpretację. Zdaniem sądu, charakter terenu wyznacza plan miejscowy, tam należy szukać wyjaśnienia czy przedmiotem jest teren przeznaczony pod zabudowę.

Jeżeli nie ma planu zagospodarowania przestrzennego - decyduje zakwalifikowanie danego obszaru w ewidencji gruntów i budynków, chyba że z datą późniejszą została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Decyzje takie wydaje się wyłącznie w sytuacji braku planu miejscowego.

Sąd zaznaczył, że w momencie dokonywania sprzedaży w tej sprawie nie było planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem w ocenie sądu decydujące znaczenie miała ewidencja gruntów i budynków, z której wynikało że przedmiotowa działka stanowiła grunt rolny. Sąd zaznaczył, że tereny te znajdowały się w terenach wiejskich a nie miejskich.

WSA wskazał również, że błędne jest odwoływanie się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie ma ono charakteru normatywnego. W tym zakresie powołano się na wyrok NSA z 21 listopada 2000 r. (sygn. I SA 2437/99).
Minister Finansów złożył skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT wskazując że błędnie nie wzięto pod uwagę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Skarga kasacyjna Ministra Finansów została oddalona.

NSA odwołał się do wykładni prawa wspólnotowego, w szczególności Dyrektywy 2006/112/WE.

Jej art. 12 ust. 3 stanowi, że do celów dostawy terenu budowlanego, teren budowlany oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie. Jest to zatem materia zastrzeżona dla regulacji ustawodawcy krajowego.

Polski ustawodawca jako jeden z nielicznych nie zdefiniował terenów budowlanych. Należy zatem, zdaniem sądu, sięgnąć do wykładni systemowej zewnętrznej.

Sąd przywołał przepis art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowiący, że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Brzmienie art. 21 nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych i te, które nie są wiążące. W świetle tego przepisu, decydujące z punktu widzenia podatkowego będą zapisy ewidencji gruntów i budynków.

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

dr Arletta Bolesta

Adwokat kościelny

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »