| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Nowe zasady zwrotu VAT

Nowe zasady zwrotu VAT

Obowiązująca od 1 czerwca br. nowelizacja ustawy o podatku od towarów i usług jest pierwszą gruntowną i kompleksową nowelizacją tej ustawy. Wprowadziła ona zmiany również w zakresie terminów zwrotu VAT. Po nowelizacji do żądania zwrotu w przyspieszonym terminie uprawnia także nabycie gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostaną one zaliczone do środków trwałych nabywcy. Także uzyskanie obrotu z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, uprawniających do odliczenia podatku naliczonego na terytorium Polski, może być obecnie podstawą wcześniejszego zwrotu.

Zwrot pośredni i bezpośredni
 
W przypadku gdy kwota podatku naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do:
• obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy – tzw. zwrot pośredni.
• zwrotu różnicy na rachunek bankowy – tzw. zwrot bezpośredni.
Dla prawa do odliczenia nie ma znaczenia stawka podatku, jakim opodatkowana jest dana czynność. Istotne jest, żeby działalność wykonywana nie korzystała ze zwolnienia od VAT, a dokładniej, żeby wykonywana przez podatnika czynność nie była czynnością, w związku z którą prawo do odliczenia nie przysługuje.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik ma możliwość dokonania wyboru pomiędzy zwrotem na rachunek bankowy albo przeniesienia nadwyżki na następne okresy rozliczeniowe. Podobnie kwestie tę reguluje dyrektywa o VAT. Zgodnie z art. 18 (4) VI dyrektywy „Jeśli za dany okres rozliczeniowy kwota przysługujących odliczeń przekracza kwotę podatku należnego, państwo członkowskie może dokonać zwrotu lub przenieść nadwyżkę na okres następny, na warunkach ustalonych przez dane państwo.”
Zwrot bezpośredni nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest prawem podatnika, z którego może on, choć nie musi skorzystać. Może także zażądać zwrotu bezpośredniego tylko części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, natomiast pozostałą część wykazać jako kwotę do przeniesienia. Jedynie w przypadku gdy w jakimś okresie rozliczeniowym podatnik nie wykonał jakichkolwiek czynności podlegających opodatkowaniu i w związku z tym w deklaracji nie wystąpi podatek należny, nie będzie mu przysługiwało prawo do bezpośredniego zwrotu podatku naliczonego i jest to jedyny przypadek, gdy ma on obowiązek rozliczenia podatku naliczonego w następnym okresie rozliczeniowym.
Poprzez wprowadzenie przepisu, zgodnie z którym podatnicy wykazujący nadpłatę podatku otrzymują z opóźnieniem obligacje skarbowe zamiast zwrotu nadwyżki podatku VAT, państwo członkowskie nie wypełnia obowiązków wynikających z artykułu 17 i 18 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych. Warunki zwrotu, które państwo członkowskie ustala na podstawie art. 18 ust. 4 szóstej dyrektywy, muszą umożliwiać podatnikowi odzyskanie w odpowiednich warunkach całego kredytu wynikającego z nadpłaty podatku, co oznacza, że zwrot następuje w rozsądnym terminie w drodze wypłaty płynnych środków finansowych lub środków równoważnych; przyjęta metoda zwrotu nie może w żadnym przypadku pociągać za sobą żadnego ryzyka dla podatnika. Zwrot nadwyżki VAT jest fundamentalnym czynnikiem zapewniającym zachowanie zasady neutralności wspólnego systemu VAT. Warunki nie mogą podważać tej zasady poprzez zmuszanie podatnika do ponoszenia całości lub częściowego ciężaru podatku (Wyrok ETS z 25 października 2001 r. (C-78/00) – Komisja Wspólnot Europejskich vs. Republika Włoska).
 
Ordynacja podatkowa o zwrocie VAT

Warto wspomnieć również o regulacjach zawartych w podstawowym akcie prawnym prawa podatkowego, zwanego często kodeksem podatnika, mianowicie ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy, przez pojęcie zwrot należy rozumieć zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego.
Należy zwrócić uwagę, że w rozumieniu art. 72 Ordynacji podatkowej nadwyżka podatku naliczonego nad należnym nie stanowi nadpłaty podatku. Kwota nadwyżki podatku, którą to nadwyżkę podatnik wykazał w złożonej deklaracji jako kwotę do zwrotu bezpośredniego (na rachunek bankowy) nie stanowi nadpłaty, ale jedynie do momentu, w którym urząd skarbowy nie dochował ustawowego terminu jej zwrotu. Wynika to z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu, różnicę podatku niezwróconą podatnikowi w terminie ustawowym (60 dni od dnia złożenia rozliczenia bądź w szczególnych przypadkach 25 dni czy też 180 dni), traktuje się jako podlegającą oprocentowaniu nadpłatę podatku w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.
Jeśli urząd skarbowy nie dotrzyma terminu zwrotu VAT, kwota nadwyżki wykazana do zwrotu staje się nadpłatą podatku. Wówczas urząd skarbowy zobowiązany jest zwrócić ją podatnikowi wraz z odsetkami.
 
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Ministerstwo Sprawiedliwości

Patron merytoryczny

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »