| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Zamknięcie ksiąg rachunkowych

Zamknięcie ksiąg rachunkowych

Jak wyceniać różnice kursowe? W jaki sposób ująć nie wniesione dopłaty wspólników ? Jak prezentować należności dochodzone na drodze sądowej ? Które jednostki muszą wykazać podatek odroczony? Kto podpisuje sprawozdanie finansowe?

Każda z jednostek gospodarczych, zobligowana do stosowania zapisów ustawy o rachunkowości, dokonuje na dzień bilansowy wyceny posiadanych aktywów i pasywów w walutach obcych. Wycena ta odbywa się z zachowaniem zasad określonych w art. 30 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Przepis ten wskazuje, jakiego kursu należy użyć, aby dokonać wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walutach obcych. I tak składniki aktywów (z wyłączeniem udziałów w jednostkach podporządkowanych wycenianych metodą praw własności) i pasywów wycenia się po obowiązującym na ten dzień średnim kursie ustalonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski.
Wiele trudności powoduje nie wycena bilansowa aktywów i pasywów wyrażonych w walutach obcych, lecz późniejsze rozliczenie naliczonych różnic kursowych w nowym okresie sprawozdawczym.
W praktyce spotykane są trzy rozwiązania:
• jako pierwsza operacja nowego roku wystornowanie (zapisem czerwonym; w przypadku stosowania zapisów po stronie przeciwnej niezbędne jest dokonanie zapisu technicznego dla zachowania czystości obrotów) naliczonych bilansowych różnic kursowych,
• stornowanie naliczonych na dzień bilansowy różnic kursowych tylko od rozliczonych w nowym roku obrotowym aktywów i pasywów, a następnie ustalenie różnic kursowych dla tych tytułów „od zera”,
• ujmowanie w księgach rachunkowych tylko zrealizowanych (tj. bez stornowania) w roku obrotowym różnic kursowych i odnoszenie ich na wynik finansowy.
Każde z tych rozwiązań ma swoje wady i zalety. Biorąc jednak pod uwagę zapisy ustawy o rachunkowości najbardziej prawidłowe wydaje się trzecie rozwiązanie. Ustawa nie dopuszcza bowiem możliwości rozwiązywania (stornowania) naliczonych różnic kursowych bez posiadania podstaw do ich rozwiązania. A taką przesłanką jest otrzymanie lub dokonanie zapłaty bądź też kompensata. Rozwiązanie to niesie ze sobą największą wartość informacyjną dla jednostki.
Jak pokazuje praktyka, najczęściej wybierane jest pierwsze rozwiązanie, polegające na wystornowaniu wszystkich naliczonych różnic kursowych w pierwszej operacji następnego okresu sprawozdawczego. Zastosowanie takiego rozwiązania „zdejmuje” z jednostki obowiązek każdorazowego odnoszenia się do wyliczonych na dzień bilansowy różnic kursowych. Zapłata powoduje naliczenie różnic kursowych licząc od jej wartości historycznej – tj. nie uwzględnia dokonanych w międzyczasie wycen zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy.
Rozwiązaniem pośrednim jest stornowanie naliczonych bilansowych różnic kursowych tylko od rozliczonych w danym roku aktywów i pasywów. Różnice kursowe ustalone metodą 2 i 3 dają taki sam wynik. W praktyce drugie rozwiązanie będzie skutkowało każdorazowo jednym dodatkowym zapisem.
Gazeta Prawna [Dodatek: Księgowość i podatki] z dnia 2005-12-05
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Monika Jaranowska

Specjalista do spraw kampanii linków sponsorowanych

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »