| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Zamknięcie ksiąg rachunkowych

Zamknięcie ksiąg rachunkowych

Jak wyceniać różnice kursowe? W jaki sposób ująć nie wniesione dopłaty wspólników ? Jak prezentować należności dochodzone na drodze sądowej ? Które jednostki muszą wykazać podatek odroczony? Kto podpisuje sprawozdanie finansowe?

Podobnie jak nasza ustawa o rachunkowości, także Międzynarodowy Standard Rachunkowości nr 2 „Zapasy” (MSR 2) odwołuje się do zasady ostrożnej wyceny podczas ustalania wartości zapasów na dzień bilansowy. Zgodnie z tą zasadą zapasy należy wyceniać w cenie nabycia lub koszcie wytworzenia lub też według wartości netto możliwej do uzyskania – w zależności od tego, która z kwot jest niższa.
W praktyce sposób wyceny końcowego poziomu zapasów zależy w dużej mierze od przyjętych formuł rozliczania zapasów w trakcie roku. W idealnej sytuacji zwiększenia zapasów powinny następować po rzeczywistej cenie nabycia lub rzeczywistym koszcie wytworzenia, a ich rozchodowanie po takiej wartości, z jaką przyjęto je do ewidencji. Na każdym etapie ewidencji zapasów należy zachować przyporządkowanie konkretnej ceny nabycia lub kosztu wytworzenia do określonych pozycji zapasów. Zgodnie z MSR 2 w przypadku zapasów, które nie są wzajemnie wymienialne lub przeznaczone do realizacji konkretnych przedsięwzięć, cenę nabycia lub koszt wytworzenia należy ustalić wyłącznie metodą szczegółowej identyfikacji. Dochowanie powyższej zasady wyceny przychodu, rozchodu, a tym samym stanu zapasów na koniec okresu, może być w niektórych przypadkach bardzo kosztowne lub trudne. Ma to przykładowo miejsce wówczas, jeśli jednostka sprzedaje masowo podobne lub takie same zapasy, których cena zakupu lub koszt produkcji zmienia się w czasie. Według MSR 2 dla ułatwienia wyceny takich zapasów można stosować metody kosztu standardowego lub metody oparte na cenach detalicznych. Warunkiem zastosowania uproszczonej metody jest uzyskanie w końcowym rozrachunku zapasu o wartości przybliżonej do ceny nabycia lub kosztu wytworzenia. Jednostka powinna posiadać aktualną dokumentację, która będzie potwierdzała, że przyjęta metoda wyceny nie powoduje istotnych rozbieżności.
Metoda kosztu standardowego zakłada stałą cenę ewidencyjną dla przyjmowanych zapasów w pewnym okresie. Koszty standardowe powinny być systematycznie analizowane i jeśli to konieczne – aktualizowane. Metoda oparta na cenach detalicznych (wykorzystywana do wyceny dużej ilości szybko rotujących i posiadających podobne marże pozycji zapasów) zakłada, że zapas jest wyceniany po cenach sprzedaży skorygowanych o odpowiedni procent marży. W przypadku rozchodu zapasów można stosować dwa możliwe uproszczenia. Pierwsze z nich to zastosowanie metody FIFO (pozycje zapasów zakupione/wyprodukowane jako pierwsze, rozchoduje się w pierwszej kolejności i, w konsekwencji, pozycje pozostające w zapasach na koniec okresu są pozycjami zakupionymi bądź wyprodukowanymi najpóźniej) lub metody średniej ważonej (cenę nabycia lub koszt wytworzenia każdej pozycji oblicza się na podstawie średnich cen nabycia i/lub kosztów wytworzenia podobnych pozycji zapasów na początku okresu z zakupionymi lub wyprodukowanymi w ciągu okresu). Należy zwrócić uwagę, że zasady wyceny zapasów określone w polskiej ustawie o rachunkowości są generalnie zbieżne z MSR 2, z tym wyjątkiem, że nasze regulacje dopuszczają metodę LIFO dla rozchodu zapasów. Według MSR 2 ta metoda jest niedozwolona.
Gazeta Prawna [Dodatek: Księgowość i podatki] z dnia 2005-12-05
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

iBHP Sp. z o.o.

ekspert z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »