| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Jak prawidłowo sporządzić PIT-40, PIT-11 i PIT-8B

Jak prawidłowo sporządzić PIT-40, PIT-11 i PIT-8B

Tylko do 28 lutego zakłady pracy oraz zleceniodawcy powinni przygotować odpowiednie formularze dla osób zatrudnianych w 2005 r. Obowiązek ten dotyczy także innych płatników. Jeśli pracodawca dokonuje za podatnika rocznego obliczenia podatku, wypełnia PIT-40, dla pracowników-etatowców przygotowuje PIT-11, a dla zleceniobiorców PIT-8B.

Jak wypełnić poszczególne rubryki PIT-40
 
Wypełnienie formularza PIT-40 z pewnością nie sprawi większości płatników żadnych problemów, zwłaszcza wtedy, gdy formularz ten wypełniali już w latach poprzednich.
Wypełnienie formularza należy rozpocząć od wpisania w poz. 1 na pierwszej stronie numeru identyfikacji podatkowej płatnika. Następnie w poz. 4 należy wpisać rok, za który dokonywane jest roczne obliczenie podatku. Oczywiście w tym przypadku będzie to rok 2005. Dalej musimy wypełnić część A formularza. Tu wpisujemy miejsce składania formularza, a więc właściwy urząd skarbowy, do którego zostanie przesłany PIT-40. Płatnicy muszą pamiętać, że odpowiedni będzie urząd skarbowy, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a nie płatnika. To bardzo istotna uwaga, bo łatwo się tu pomylić i wpisać nie ten urząd, co trzeba.
Kolejna część formularza PIT-40, dosyć obszerna, to część B, czyli dane płatnika. Tu w rubrykach od 6 do 17 płatnik wpisuje informacje, które dotyczą tylko jego. I tak w poz. 6 płatnik zaznacza właściwy kwadrat informujący o tym, czy jest osobą fizyczną, czy też nie. Następnie w poz. 7 wpisuje swoją pełną nazwę – w przypadku płatników niebędących osobą fizyczną (np. AWANS Spółka z o.o.) albo podaje nazwisko, pierwsze imię i datę urodzenia – w przypadku płatników będących osobą fizyczną (np. Kowalski Jan, 11 marca 1974 r.). W kolejnych pozycjach od 8 do 17 płatnik wpisuje kraj, województwo, powiat, gminę, ulicę, numer domu lub lokalu, miejscowość, kod pocztowy i pocztę – czyli podaje dane adresowe (adres siedziby lub adres zamieszkania w zależności od tego, czy płatnik jest osobą fizyczną, czy też nie).
Kolejna część C przeznaczona jest na wpisanie danych podatnika. Płatnik podaje tu w części C. 1 – dane identyfikacyjne podatnika (a więc NIP podatnika, jego nazwisko, pierwsze imię i datę urodzenia), a w części C. 2 – adres zamieszkania podatnika (pozycje od 22 do 31, gdzie wpisuje się kolejno kraj, województwo, powiat, gminę, ulicę, numer domu lub lokalu, miejscowość, kod pocztowy i pocztę).
Następna część D formularza (poz. 32 i 33) to miejsce na ujawnienie danych dotyczących tego, czy do formularza dołączono zgłoszenie NIP-3 lub PIT-R (pozycje te wypełnia się tylko wtedy, jeśli takie formularze zostały dołączone, jeśli nie – pozycje te pomija się).
UWAGA
Rocznego obliczenia podatku za podatnika na formularzu PIT-40 płatnik dokonuje tylko wtedy, gdy podatnik złożył przed 10 stycznia oświadczenie PIT-12.
Po wypełnieniu pierwszej strony formularza, czas na wpisanie odpowiednich danych na drugiej stronie PIT-40. Ta część formularza rozpoczyna się od części E, gdzie płatnik wpisuje informacje o kosztach uzyskania przychodów.
Płatnik normalnie uwzględnia zryczałtowane koszty uzyskania przychodów określone w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty te wynoszą 102 zł 25 gr miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1227 zł (gdy podatnik uzyskuje przychody od jednego zakładu pracy) lub 127 zł 82 gr miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1533 zł 84 gr (gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę).
I tu kolejna uwaga. Płatnik musi uwzględnić podwyższone koszty uzyskania przychodów w wysokości wydatków faktycznie poniesionych (udokumentowanych imiennymi biletami okresowymi), jeśli są one wyższe od kosztów zryczałtowanych obliczonych w roku podatkowym przez płatnika, pod tym jednak warunkiem, że podatnik wnioskował o to w oświadczeniu PIT-12. Jeśli nie – płatnik uwzględni koszty określone w wysokości zryczałtowanej.
Następna część w PIT-40 wypełniana przez płatnika to część F. W tej części zostały wymienione źródła przychodów, z jakich podatnik może uzyskiwać dochody. Zadanie płatnika polega na wpisaniu w odpowiednich pozycjach (od 35 do 65):
• wysokości przychodu z poszczególnego źródła,
• kwoty, w jakiej zostały uwzględnione koszty uzyskania przychodów,
• wysokości dochodu,
• kwoty pobranej zaliczki na podatek dochodowy.
Na pierwszym miejscu wśród źródeł przychodów znajdują się wynagrodzenia, i to nie tylko ze stosunku pracy, ale także ze stosunku służbowego, spółdzielczego i pracy nakładczej, a także zasiłki z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy.
Biorąc pod uwagę stosunek pracy, zsumowaniu będą podlegały wszelkie wypłaty z tego tytułu, a nie tylko wynagrodzenie. Doliczyć więc trzeba również m.in. premie, nagrody pieniężne, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, za czas choroby, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop, świadczenia pieniężne ponoszone za podatnika, nieodpłatne świadczenia oraz świadczenia odpłatne częściowo. Dotyczy to również wynagrodzenia ze stosunku: służbowego, spółdzielczego i z pracy nakładczej.
Kolejne źródło przychodów stanowią dochody uzyskiwane przez pracowników rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną. W tym przypadku bierze się pod uwagę dniówki obrachunkowe i udziały w dochodzie podzielnym oraz zasiłki z ubezpieczenia społecznego (macierzyński, wychowawczy, chorobowy).
Źródłem przychodów – jakie powinien uwzględnić płatnik, dokonując rocznego obliczenia podatku – mogą być także emerytury – renty zagraniczne, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacone przez organ rentowy, a także należności za prace przypadające tymczasowo aresztowanym lub skazanym.
Innym źródłem przychodu może być również działalność wykonywana osobiście przez podatnika, o której mowa w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w tym także umowy zlecenia i umowy o dzieło).
Źródłem przychodu podatnika mogą być także prawa autorskie i inne prawa, o których mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten stanowi, że za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
Płatnik może uwzględnić wśród źródeł przychodów także inne niż wymienione wcześniej źródła.
W kolejnej części G formularza PIT-40 przeznaczonej na odliczenia od dochodu płatnik wykazuje w poz. 66 kwotę odliczonych od dochodu składek na ubezpieczenia społeczne (emerytalne, rentowe oraz chorobowe), które zostały potrącone w trakcie roku podatkowego (art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o PIT). Następnie w poz. 67 (jeśli zachodzi taka konieczność) płatnik wpisuje kwotę zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy. Chodzi tu o dokonane w roku podatkowym zwroty nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zmniejszyły dochód podlegający opodatkowaniu.
Potem płatnik wypełnia część H formularza, czyli oblicza należny podatek. W części H. 1 płatnik wpisuje w poz. 68 podstawę obliczenia podatku (po zaokrągleniu do pełnego złotego), a następnie w poz. 69 obliczony podatek zgodnie z art. 27 ustawy o PIT. A to oznacza, że płatnik, dokonując rocznego obliczenia podatku dochodowego, uwzględnia stawki i wysokość dochodów wynikających ze skali podatkowej.
UWAGA
Płatnicy wypełniając PIT-40 muszą pamiętać, że wszelkich informacji niezbędnych do rocznego obliczenia podatku powinni szukać w indywidualnych kartach wynagrodzeń pracowników.
Po wskazaniu w poz. 70 ewentualnych doliczeń do podatku płatnik w poz. 71 wykazuje podatek. Następnie w części H. 2 wykazuje odliczenia od podatku. Chodzi tu o kwoty składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b ust. 1 pkt 2 ustawy (poz. 72 formularza). Tu płatnik wpisuje kwotę składki pobranej w roku podatkowym. Kwota tej składki wynosiła w ubiegłym roku 8,5 proc. Jednak kwota składki na ubezpieczenie zdrowotne możliwa do odliczenia w roku podatkowym to 7,75 proc. Kwotę tę płatnik wpisuje w poz. 73 formularza.
Na koniec w części H. 3 płatnik wpisuje podatek należny z zaznaczeniem, czy powstała nadpłata w podatku, czy też konieczność dopłaty podatku. Sytuacja, kiedy płatnik będzie musiał dokonać dopłaty do podatku należnego, ma miejsce, w przypadku gdy zaliczki potrącone w ciągu roku podatkowego okażą się mniejsze niż kwota podatku należnego. Natomiast odwrotna sytuacja, czyli taka, kiedy płatnik może uzyskać nadpłatę podatku, będzie miała miejsce wtedy, gdy zaliczki potrącone w ciągu roku podatkowego okażą się wyższe niż kwota należnego podatku.
Jak łatwo się domyślić, pracodawca nie będzie obciążony obowiązkiem dopłaty do należnego podatku zamiast pracownika bez możliwości uzyskania zwrotu tych dopłaconych kwot. Ustawodawca zadbał o odpowiednie rozwiązanie. Przewidział, że jeżeli w wyniku sporządzonego przez płatnika rozliczenia podatku okaże się, że do podatku należnego trzeba dopłacić, wówczas płatnik dokonuje potrącenia tej kwoty z wynagrodzenia pracownika za marzec lub na wniosek pracownika za kwiecień.
Sytuacja nie jest już tak jasna i prosta, jeżeli pracownik kończy pracę u danego pracodawcy w miesiącach wcześniejszych niż marzec czy kwiecień (czyli w styczniu bądź w lutym). W tych przypadkach należy dokonać potrącenia różnicy między podatkiem należnym a pobranym z ostatniej wypłaty pracownika-podatnika.
Ale to nie jedyna sytuacja, z którą musi uporać się płatnik. W przypadku rozliczenia podatnika przez zakład pracy może również pojawić się nadpłata podatku. W takich sytuacjach pracodawca-płatnik uwzględnia nadpłatę podatku przy obliczaniu zaliczki za marzec kolejnego roku, czyli jeżeli nadpłata będzie miała miejsce w rozliczeniu za 2005 r., płatnik powinien ją skorygować w rozliczeniu za marzec 2006 r. Widać jednak wyraźnie, że w takim przypadku podatnik nie otrzymuje gotówki. Otrzymanie gotówki przez pracownika-podatnika w ramach zwrotu nadpłaconego podatku nie jest jednak wykluczone.
Taka sytuacja może mieć miejsce wtedy, gdy kwota nadpłaty okaże się wyższa niż zaliczka na podatek dochodowy należna za marzec roku następującego po roku podatkowym, czyli w naszym przypadku chodzi o marzec 2006 r. Jeżeli tak się zdarzy, płatnik ma obowiązek zwrócić podatnikowi nadpłatę podatku w gotówce. Gotówka wypłacana przez płatnika pochodzi z zaliczek pobranych od jego pracowników, przekazywanych do urzędu skarbowego w kolejnych miesiącach.
Po uporaniu się ze wszystkimi rubrykami płatnik wypełnia jeszcze tylko część I formularza, a więc rubrykę zatytułowaną „oświadczenie płatnika lub osoby wyznaczonej do obliczenia i pobrania podatku”. W tej części płatnik wpisuje imię i nazwisko oraz umieszcza podpis osoby odpowiedzialnej za obliczenie i pobranie podatku. Obok podpisu umieszcza też odcisk pieczątki.
Kiedy koszty będą wyższe
Płatnik, wypełniając w PIT-40 pozycje dotyczące kosztów uzyskania przychodów, powinien sprawdzić, czy podatnik nie wnioskował w oświadczeniu PIT-12 o uwzględnienie kosztów uzyskania przychodów w wysokości wydatków faktycznie poniesionych i udokumentowanych imiennymi biletami okresowymi. Jeśli tak, płatnik powinien pamiętać o uwzględnieniu tych kosztów w wysokości podanej przez podatnika.
 
reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Kancelaria JKP Adwokaci we Wrocławiu

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »

Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od ksiegowosc.Infor.pl
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK