| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Jak rozliczyć reklamę i promocję

Jak rozliczyć reklamę i promocję

Przekazanie przez firmę w ramach promocji upominków o wartości nieprzekraczającej 100 zł nie podlega opodatkowaniu VAT. Warunkiem jest posiadanie ewidencji pozwalającej na identyfikację obdarowanego. W przypadku prezentów o takiej wartości przychód otrzymującego jest zwolniony od podatku dochodowego. Nie istnieje więc konieczność odprowadzania zaliczki na podatek.

Wydatki na reklamę i promocję
 
Zarówno ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.; dalej ustawa o PIT), jak i ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.; dalej ustawa o CIT) stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na koszty reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25 proc. przychodu, chyba że reklama jest prowadzona w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób. Zatem w przypadku reklamy publicznej wydatki poniesione na ten cel można w całości zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Natomiast w przypadku reklamy niepublicznej i reprezentacji kosztem będą wydatki tylko do wysokości 0,25 proc. przychodów.
 
Kiedy wydatki są kosztem uzyskania przychodu
 
Kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Warto w tym miejscu przytoczyć interpretację Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z 30 listopada 2005 r. (nr ZD/406-178/CIT/05), z której wynika, że zdefiniowanie celu osiągnięcia przychodu nie może być traktowane jedynie w kategoriach formalnych. Należy wykazać, że konkretny przychód jest skutkiem poniesienia określonego kosztu. Najwłaściwsza i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę: przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.
Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu. Jednak wydatki poniesione na zorganizowanie akcji reklamowych, czy marketingowych mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli dana akcja nie przynosi oczekiwanych przez podatnika rezultatów. Z wyroku NSA z 14 października 1999 r. (sygn. akt III SA7548/98; niepublikowany) wynika, że wystarczającą przesłanką uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest działanie w celu uzyskania przychodu. Nie jest natomiast niezbędne osiągnięcie wspomnianego celu. Cel ten należy ocenić w momencie dokonania wydatku. Ciężar dowodu działania w określonym celu spoczywa na podatniku.
 
Kiedy reklama ma charakter publiczny
 
Reklama to działanie mające na celu zachęcanie potencjalnych klientów do zawarcia umowy, nabywania towarów, korzystania z oferowanych usług. Reklama polega na rozpowszechnianiu informacji o towarach, miejscach nabycia, chwaleniu kogoś i zalecaniu czegoś. Reklama zawiera: dane niezbędne o danym produkcie, informacje wartościujące, zachęcające do nabycia przedmiotu reklamy oraz właściwości mające na celu nakłonienie jak największej ilości nabywców do zakupu towarów.
Warto jednak wyjaśnić pojęcia reklamy publicznej i reklamy niepublicznej, gdyż takimi sformułowaniami posługują się ustawy o podatkach dochodowych, choć samych definicji w prawie podatkowym nie znajdziemy. Wyjaśnienie tych pojęć jest o tyle istotne, że w zależności od tego, jaka forma reklamy jest prowadzona przez podatnika, będzie on mógł poniesione wydatki zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów albo w pełnej wysokości, albo w granicach obowiązującego limitu.
Pomocne w tym zakresie będą definicje słownikowe i dostępne orzecznictwo sądowe. W wyroku z 6 maja 2003 r. (sygn. akt sygn. III SA 3352/01; niepublikowany) NSA podkreślił, że tylko wydatki na reklamę w środkach masowego przekazu oraz prowadzoną publicznie w ten sposób, że adresowana jest do anonimowego kręgu odbiorców, stanowią w pełnej wysokości koszt uzyskania przychodu. O publicznym charakterze reklamy decyduje nie miejsce prezentowania reklamy, lecz adresat, czyli specyfika, do kogo jest ona kierowana.
W innym wyroku, z 18 kwietnia 2001 r. (sygn. akt SA/Sz 2000/00; niepublikowany), NSA wyjaśnił, iż określenie, że reklama prowadzona jest w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób, oznacza, że taka publiczna reklama kierowana jest do niezidentyfikowanego odbiorcy czy klienta, ma nieokreślony, ale powszechny w sensie lokalnym czy krajowym lub ponadkrajowym zasięg. Publiczny sposób prowadzenia reklamy w inny sposób niż przez środki masowego przekazu to sposób reklamy charakteryzujący się powszechnością, jawnością, ogólną dostępnością, jak też i przeznaczeniem dla (lub do) ogółu w zależności od użytego sposobu jej wyrazu.
 
reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Tomasz Piotrowski

Prawnik, aplikant radcowski.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »