| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Księgowanie rozrachunków z zagranicą

Księgowanie rozrachunków z zagranicą

Transakcje z kontrahentami z zagranicy w księgach rachunkowych przedsiębiorcy krajowego ewidencjonuje się w walucie polskiej. Powstają w związku z tym różnice kursowe. Mają one odzwierciedlenie w bilansie albo w rachunku zysków i strat.

Art. 30 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 z późn. zm.) nakłada na jednostkę obowiązek wyceny wyrażonych w walutach obcych składników aktywów (z wyłączeniem udziałów w jednostkach podporządkowanych wycenianych metodą praw własności) i pasywów, nie rzadziej niż na dzień bilansowy. Wycena taka powinna nastąpić po obowiązującym na ten dzień średnim kursie NBP dla danej waluty. Zapis „nie rzadziej niż na dzień bilansowy” oznacza, że obowiązkiem jednostki jest zastosowanie się do powyższej zasady przynajmniej na dzień bilansowy rozumiany jako dzień kończący rok obrotowy. Dzień bilansowy, to w zasadzie każdy dzień, na który jednostka sporządza sprawozdanie finansowe. Za taki dzień uważa się np. dzień zakończenia działalności, dzień przejęcia przez inny podmiot, dzień, na jaki jednostka sporządza sprawozdanie śródroczne, a także każdy inny dzień, na jaki sporządzamy bilans. Dlatego, jeżeli jednostka dokonuje na przykład raportów kwartalnych, miesięcznych czy też raportuje do właścicieli na pewien wybrany przez nich dzień, powinna w swym bilansie dokonać wyceny wszystkich należności w walucie obcej po średnim kursie NBP.
Różnice z wyceny prezentowane są w rachunku zysków i strat, odpowiednio w przychodach (dodatnie) bądź kosztach finansowych (ujemne). Ważne jest także, aby powstałe w ten sposób różnice kursowe rzeczywiście korygowały wartość wycenianej należności. To znaczy, aby różnice dodatnie rzeczywiście powiększały należności, a ujemne je pomniejszały, a nie były w bilansie prezentowane saldem rozwartym. Pamiętajmy, że o ile prezentacja sald w sprawozdaniu w sposób rozwarty jest zasadą, o tyle różnice kursowe z wyceny powinny być prezentowane per saldo z należnością, której dotyczą. Przykładowo należności zagraniczne w euro wycenione po kursie historycznym wynoszą 100 zł. Na dzień sporządzania sprawozdania wyceniamy je kursem średnim NBP i otrzymujemy wartość 98 zł. Oznacza to, że powinniśmy odnotować ujemne różnice kursowe w kwocie 2 zł i jednocześnie zaprezentować naszą należność w bilansie w kwocie 98 zł, a nie pozostawić w kwocie 100 zł, a o wartość 2 zł powiększyć zobowiązania.
Aktualizując wartość należności zagranicznych nie należy poprzestawać jedynie na ich wycenie średnim kursem NBP. Aktualizacja wartości należności wymaga również rozważenia ewentualnego odpisu aktualizującego oraz jego wysokości. Ogólne zasady wyceny aktywów zaprezentowane w ustawie o rachunkowości, głoszą, że wartość należności wycenia się w kwocie wymaganej zapłaty (wartość nominalna powiększona o należne odsetki) pomniejszonej o odpisy aktualizujące (art. 28 ust. 1 pkt 7, art. 35b, art.35c ustawy o rachunkowości). Przy tworzeniu odpisów aktualizujących uwzględnia się stopień prawdopodobieństwa zapłaty danej należności, co oznacza, że należy ocenić możliwość wyegzekwowania wykazanych w księgach rachunkowych należności. Pamiętajmy, że w sprawozdaniu powinny być wykazywane tylko należności pewne. Ustanie przyczyny, dla której dokonano odpisu, powoduje, że odpowiednio zwiększa się wartość danej należności. Odpisy aktualizujące zalicza się odpowiednio do pozostałych kosztów operacyjnych, bądź do kosztów finansowych, w zależności od rodzaju należności, której dotyczą.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Ewelina Stachowiak

Marketing Team Leader w firmie HR Tools

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »