| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Amortyzacja w ustawie o rachunkowości i prawie podatkowym

Amortyzacja w ustawie o rachunkowości i prawie podatkowym

Jak zdefiniowane są środki trwałe w prawie bilansowym oraz w ustawach podatkowych? W jaki sposób ustalić stawkę amortyzacyjną?

Unormowania bilansowe w zakresie amortyzacji znacznie się różnią od przepisów podatkowych. Jednocześnie metody amortyzacji i przyjęte stawki w znacznym stopniu uzależnione są od decyzji kierownictwa jednostki gospodarczej. Wskazując na różnice, spróbujmy zweryfikować nasze spojrzenie na wydawałoby się łatwy temat.
Definicja środków trwałych – prawo bilansowe a rozwiązania ustaw podatkowych
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (j.t. Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 z późn.zm.) przez środki trwałe należy rozumieć „...rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności:
a) nieruchomości – w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
b) maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy,
c) ulepszenia w obcych środkach trwałych,
d) inwentarz żywy”.
Należy zauważyć, że oprócz wymienionych, do środków trwałych możliwe jest zaliczenie także takich, które są używane na podstawie umowy najmu, dzierżawy i podobnych, o ile umowa spełnia warunki określone w art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości. Warto podkreślić, że określenie „w szczególności” oznacza, że możliwe jest uznanie także innych aktywów za środek trwały jednostki gospodarczej.
Zarówno ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn.zm. – dalej u.p.d.o.f.), jak i ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn.zm. – dalej u.p.d.o.p.) bardzo ogólnie definiują składniki majątkowe i odsyłają do ustawy o rachunkowości (art. 4a pkt 2 u.p.d.o.p. oraz art. 5a pkt 2 u.p.d.o.f.). Dalej w art. 16a–16m u.p.d.o.p. oraz art. 22a–22m u.p.d.o.f. zostały określone te składniki majątku, które po spełnieniu wyznaczonych warunków uznawane są za środki trwałe podlegające amortyzacji.
Należy zauważyć, że składniki aktywów uznawane za majątek trwały zostały także sklasyfikowane w przepisach wykonawczych do ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439 z późn.zm.). Według zapisów w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych – KŚT (Dz.U. Nr 112, poz. 1317 z późn.zm.) za środki trwałe uznaje się rzeczowe aktywa trwałe i inne zrównane z nimi aktywa, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku, przeznaczone na potrzeby jednostki lub oddane do użytkowania na podstawie najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. KŚT do środków trwałych zalicza te same aktywa, które zostały wymienione w ustawie o rachunkowości. Klasyfikacja środków trwałych stanowi usystematyzowany zbiór obiektów niezbędny m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych, jednolitego grupowania majątku oraz badań statystycznych.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Instytut Rachunkowości Zarządczej CIMA

Założony w 1919 roku Instytut Rachunkowości Zarządczej CIMA (The Chartered Institute of Management Accountants) jest czołową i jednocześnie największą organizacją zrzeszającą specjalistów z dziedziny rachunkowości zarządczej, liczącą ponad 227 000 członków i studentów w 179 krajach.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »