| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Nadpłata i jej zwrot według organów podatkowych

Nadpłata i jej zwrot według organów podatkowych

Za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej, zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji organu podatkowego określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej lub zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Dziś przedstawiamy nietypowe sytuacje związane z nadpłatą podatków w formie interpretacji organów podatkowych wraz z opiniami specjalistów.

JAKI PROBLEM ROZSTRZYGNĄŁ URZĄD

Podatnik jest osobą niepełnosprawną. Od 2005 roku ponosi wydatki związane z adaptacją lokalu mieszkalnego na potrzeby osoby niepełnosprawnej. W 2005 roku wydał z tego tytułu 12 687,59 zł. Czy, jeśli ma dokumenty stwierdzające poniesione wydatki na cele rehabilitacyjne, przysługuje mu zwrot całej wydatkowanej kwoty, czy wyłącznie kwota nadpłaty.

ODPOWIEDŹ URZĘDU

Przy uldze rehabilitacyjnej podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Katalog wyliczeń ujęty w art. 26 ust. 7a ustawy o PIT wskazuje na wydatki, które podlegają odliczeniu w ramach wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne. Spotyka się przy wielu wydatkach na cele rehabilitacyjne zastrzeżenia co do możliwości ich poniesienia formułowane m.in. w następujący sposób: stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, niezbędnych w rehabilitacji, ułatwiających wykonywanie czynności życiowych. Wskazane przykłady świadczą o tym, że konkretny wydatek przeznaczony na cele rehabilitacyjne musi z reguły wyróżniać się pewną cechą charakterystyczną, określoną co prawda ogólnie przez ustawodawcę, ale konkretyzowaną w odniesieniu do danego wydatku z uwagi na jego specyficzne cechy.
 
Warunkiem odliczenia wydatków rehabilitacyjnych jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia. W przypadku gdy w przepisach jest mowa o osobach zaliczonych do II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których na podstawie odrębnych przepisów orzeczono: całkowitą niezdolność do pracy albo umiarkowany stopień niepełnosprawności.
 
Za wydatki na cele rehabilitacyjne uważa się wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.
 
Wysokość wydatków na wskazane cele ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Zatem przedmiotowe wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne podlegają odliczeniu od podstawy obliczenia podatku w pełnej wysokości. Ustawodawca nie określił górnego limitu, co oznacza, że wydatki spełniające wymogi stawiane przez ustawę o PIT podlegają odliczeniu od dochodu w całości (co nie stanowi takiej samej kwoty przypadającej do zwrotu). W konsekwencji prowadzi do obniżenia podstawy obliczenia podatku i obliczenia zobowiązania podatkowego za dany rok w niższej wysokości.
 
Oznacza to, że podatnikowi nie przysługuje zwrot w pełnej wysokości poniesionych wydatków na cele rehabilitacyjne, a jedynie prawo do skorzystania z ulgi polegającej na odliczeniu tych wydatków od osiągniętego w danym roku podatkowym dochodu.

Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew z 9 sierpnia 2006 r., nr IX-005/ 217/Z/K/06.

OPINIA
ROBERT ZAJDLER 
ekspert podatkowy

Ulga rehabilitacyjna pozwala na odliczenie wydatków poniesionych na cele związane z rehabilitacją oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
 
Zgodnie z wolą ustawodawcy, wydatki na cele rehabilitacyjne mogą zostać odliczone od podstawy opodatkowania w roku podatkowym, w którym zostały poniesione, a maksymalna wysokość odliczenia to wysokość podstawy opodatkowania w danym roku podatkowym, z ograniczeniem wynikającym z art. 26 ust. 7b ustawy o PIT.
 
Tak ukształtowana ulga podatkowa nie oznacza braku limitu dla takiego odliczenia. Limitem są dochody deklarowane przez podatnika. Jeżeli dochody są na tyle wysokie, że wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne mogą być odliczone w całości od dochodu, to całość kosztów z tego wynikających poniesie w istocie Skarb Państwa, w przeciwnym razie jakąś ich część poniesie również podatnik.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Kancelaria Radców Prawnych R. Ptak i Wspólnicy sp.k.

Obsługa prawna przedsiębiorców

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »