| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Praktyczny przewodnik po wzorach pism podatkowych

Praktyczny przewodnik po wzorach pism podatkowych

Niniejsza publikacja stanowi przekrojowy przewodnik po wzorach pism podatkowych, jakie każdy podatnik może spotkać w swojej praktyce gospodarczej. Autorzy przybliżają zasady sporządzenia każdego z nich oraz umieszczają przykładowe wzory. Jest to wiedza bardzo praktyczna, która pozwala z jednej strony skorzystać z ulg podatkowych, takich jak umorzenie zaległości podatkowej czy rozłożenie jej na raty, a z drugiej strony pozwala uniknąć negatywnych konsekwencji niezłożenia określonych oświadczeń w terminie.

Wniosek o przeprowadzenie rozprawy w postępowaniu odwoławczym

Nowelizacja ordynacji podatkowej, dokonana ustawą z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, wprowadziła od 1 stycznia 2007 r. do postępowania podatkowego nową instytucję prawną, tj. rozprawę podatkową, którą należy uznać za szczególną formę postępowania dowodowego. Rozprawa może odbywać się wyłącznie w trakcie postępowania odwoławczego. Rozprawę można przeprowadzić zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, przy czym w przepisach znowelizowanej ordynacji nie wskazano wprost formy dla rozstrzygnięcia organu odwoławczego o zamiarze przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ jednak przepis art. 200a § 4 stanowi jednoznacznie, że w sprawie odmowy przeprowadzenia rozprawy wydaje się postanowienie, to za oczywiste należy uznać, że taką samą formę (tj. postanowienia) musi przyjąć dokument potwierdzający zamiar jej przeprowadzenia.

Ustawową przesłanką uzasadniającą przeprowadzenie rozprawy z urzędu jest potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania. W przypadku gdy wniosek składa strona, nałożono na nią obowiązek zawarcia we wniosku uzasadnienia potrzeby przeprowadzenia rozprawy oraz wskazania, jakie okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione i jakie czynności powinny być dokonane na rozprawie.

Podobnie jak w przypadku „normalnego” postępowania dowodowego przesłanką odmowy przeprowadzenia rozprawy na wniosek strony jest to, że przedmiotem rozprawy mają być okoliczności niemające znaczenia dla sprawy albo okoliczności te są wystarczająco potwierdzone innym dowodem.

Przy ustalaniu terminu przeprowadzenia rozprawy organ powinien wziąć pod uwagę zarówno dyspozycje art. 200b ordynacji, nakazującego doręczenie wezwania najpóźniej siedem dni przed rozprawą, jak i tryb doręczania przesyłek przez pocztę. Dla właściwego doręczenia wezwania termin rozprawy powinien być ustalony minimum na trzy tygodnie po podpisaniu i wysłaniu wezwania, które - moim zdaniem - powinno być częścią postanowienia o przeprowadzeniu rozprawy. W związku z powyższym za zasadne należy uznać dokonane przez ustawodawcę w art. 139 § 3 wydłużenie terminu z dwóch do trzech miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy w przypadku, gdy przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o jej przeprowadzenie. Wydłużenie terminu na rozpatrzenie sprawy odwoławczej następuje zawsze w przypadku złożenia wniosku przez stronę, niezależnie od tego, czy organ odwoławczy przeprowadził rozprawę, czy też odmówił jej przeprowadzenia.

Główną osobą podczas rozprawy jest kierujący rozprawą, który ma prawo uchylić pytanie zadane uczestnikowi rozprawy, jeżeli nie ma ono istotnego znaczenia dla sprawy, przy czym na żądanie strony należy zamieścić w protokole treść uchylonego pytania. Przepisy nie precyzją także, kto i komu może zadawać pytania, ustalając jedynie prawa strony (a więc i jej pełnomocników), która na rozprawie może składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty oraz przedstawiać dowody na ich poparcie, jak również uprawniona jest do wypowiadania się co do wyników postępowania dowodowego. Pomimo braku jednoznacznej delegacji do podejmowania jakichkolwiek czynności przez uczestniczących w rozprawie pracowników organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji, zważając jednakże na cel przeprowadzenia rozprawy, należy uznać, iż uprawnieni są oni (a z pewnością kierujący rozprawą) do zadawania pytań zarówno stronie, świadkom, jak i biegłym. Negacja tego uprawnienia skutkowałaby tym, iż organ drugiej instancji nie mógłby uzyskać w trakcie tej rozprawy odpowiedzi na żadne z istotnych pytań, co podważałoby sens przeprowadzania takiej rozprawy, a w szczególności rozprawy z urzędu. W przypadku pracownika organu pierwszej instancji zasadne mogłoby być zadawanie przez niego pytań świadkom i biegłym, gdyż mogłoby to doprowadzić do poparcia lub negacji przesłanek kierujących tym organem przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia (tak: G. Muzolf, „Doradca Podatnika” 3/2007).

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Kancelaria Kornat

Kancelaria prawna

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »