| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Jak przeprowadzić w firmie inwentaryzację

Jak przeprowadzić w firmie inwentaryzację

Firmy podlegające ustawie o rachunkowości muszą weryfikować faktyczny stan posiadanych składników majątku z zapisami ksiąg rachunkowych. Inwentaryzację przeprowadza się na dzień kończący rok obrotowy. W niektórych przypadkach termin jest dotrzymany, jeżeli czynności zostaną rozpoczęte trzy miesiące przed końcem roku obrotowego, a zakończone do 15 dnia roku następnego.

Wśród naszych klientów są jednostki zarówno takie, które prowadzą księgi rachunkowe, jak i takie, które prowadzą książkę przychodów i rozchodów. W związku z tym mamy w części przypadków problemy z dokonaniem potwierdzenia sald, ponieważ część firm prowadzących wyłącznie rozliczenia podatkowe nie dosyła druków. Czy istnieją przepisy zobowiązujące tych podatników do potwierdzania sald. Jeżeli nie, to jak w takim przypadku zinwentaryzować należności?

W zależności od tego, jakiego rodzaju należności inwentaryzujemy, ich stan można weryfikować drogą uzyskania od kontrahentów potwierdzeń sald bądź też drogą porównania danych ksiąg rachunkowych z odpowiednimi dokumentami i weryfikacji realnej wartości tych składników.

Inwentaryzacji drogą uzgodnienia sald podlegają należności od kontrahentów - niewątpliwe oraz niebędące przedmiotem sporu - w tym udzielone pożyczki. Inicjatywa w kwestii uzyskania potwierdzenia salda pozostawiona jest zawsze jednostce posiadającej należność. Jednostka ta wysyła do kontrahenta dokument zawierający wykaz należności - z prośbą o potwierdzenie sald lub zgłoszenie rozbieżności. Dokument potwierdzający saldo zawiera wykaz pozycji składających się na to saldo. Dokonuje się w nim wyodrębnienia kwoty niezapłaconych na dany dzień faktur, rachunków lub innych dokumentów - z podaniem ich daty, numerów i kwot - oraz ewentualnie należnych odsetek bądź kar umownych. Z uwagi na przejrzystość tej formy znacznie ułatwia ona sprawdzenie i wyjaśnienie ewentualnych różnic.

Drogą potwierdzenia stanu należności nie inwentaryzuje się sald: wobec pracowników jednostki, będących przedmiotem sporu, rozrachunków publicznoprawnych, tj. wobec organów skarbowych, oraz ZUS, wobec kontrahentów, którzy nie prowadzą ksiąg rachunkowych - tj. np. podmiotów rozliczających się na zasadzie ryczałtu lub prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów, osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

Salda powyższe są inwentaryzowane drogą weryfikacji zapisów księgowych z dokumentami źródłowymi.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o rachunkowości, należności sporne i wątpliwe, należności i zobowiązania wobec osób nieprowadzących ksiąg rachunkowych, z tytułów publicznoprawnych, jeżeli ich uzgodnienie z przyczyn uzasadnionych nie było możliwe, inwentaryzuje się drogą porównania danych ksiąg rachunkowych z odpowiednimi dokumentami i weryfikacji realnej wartości tych składników.

Weryfikacja sald polega na porównaniu stanu wynikającego z zapisów w księgach rachunkowych z danymi w dokumentach źródłowych lub wtórnych - np. z dokumentacji prawnej, finansowej, księgowej - oraz doprowadzeniu ich do realnej wartości. Prowadzi to do stwierdzenia, czy posiadane przez jednostkę dokumenty potwierdzają istnienie poszczególnych składników określonej grupy aktywów bądź pasywów, a także zaświadczają o ich wiarygodności i poprawności wyceny.

Należy jednak dodać, iż nic nie stoi na przeszkodzie, aby dokument potwierdzenia salda wysłać np. do podmiotu nieprowadzącego ksiąg rachunkowych - np. w celu przypomnienia o wysokości jego zobowiązań wobec podmiotu wysyłającego potwierdzenie. W takiej sytuacji dokument ten traktowany jest jako swego rodzaju monit dotyczący zaległych należności.

Dodatkowo należy zauważyć, iż ustawa o rachunkowości nie zabrania dłużnikowi - jeżeli tylko uzna on to za stosowne - wystąpić o potwierdzenie wysokości długu, jaki na nim ciąży. Jeżeli wierzyciel nie wystąpi o potwierdzenie stanu należności, dłużnik nie jest zobowiązany do samodzielnego potwierdzania zobowiązania wobec wierzyciela. Jeśli zaś dłużnik uzna, iż sam chce potwierdzić wysokość swego długu, może sam wystąpić o potwierdzenie jego wysokości. Ustawa o rachunkowości nie zabrania mu takiego postępowania.

MAREK OCIEPKA

główny księgowy, Grupa Gumułka - Kancelaria Prawa Finansowego

PODSTAWA PRAWNA

• Art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 z późn. zm.).

reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Podkarpackie Biuro Analiz Podatkowych

K. Pysz Kancelaria Doradcy Podatkowego

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od ksiegowosc.Infor.pl
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK