| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Opodatkowanie usług hotelarskich i kempingowych

Opodatkowanie usług hotelarskich i kempingowych

Spory na tle interpretacji przepisów prawa podatkowego to stały element rzeczywistości gospodarczej. Ciągłe zmiany, niejasne przepisy i zmienne wykładnie powodują, że sprawy podatkowe nie schodzą z wokand sądów administracyjnych. Opodatkowanie usług hotelarskich, turystycznych czy kempingowych nie jest wyjątkiem, a wątpliwości w tym zakresie również muszą rozstrzygać sądy administracyjne. Orzeczenia w tym zakresie dotyczą bardzo różnych kwestii i zakresów, począwszy od problemów z opodatkowaniem VAT, po możliwość rozliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych w związku z wyjazdami służbowymi pracowników. Stanowiska zawarte w wybranych wyrokach mogą być dla wielu podatników istotną wskazówką, co zrobić, żeby zminimalizować ryzyko konfliktu z fiskusem.

Metoda szacowania dochodu nie może być dowolna

SENTENCJA

Zastosowanie innej metody szacunku jest wyjątkiem od zasady stosowania metody wymienionej w Ordynacji podatkowej. Konieczne jest zatem wykazanie szczególnego charakteru danej sprawy.

Wyrok WSA w Olsztynie z 18 czerwca 2008 r., niepublikowany

sygn. akt I SA/Ol 173/08

UZASADNIENIE

Spółka w 2001 roku produkowała pieczywo chlebowe, pieczywo drobne i ciastka. Sprzedaż produktów była dokonywana we własnych sklepach firmowych za pomocą kas rejestrujących oraz innym odbiorcom w oparciu o faktury VAT. W toku kontroli organ stwierdził, że utargi odnotowane w zeszytach były większe niż wykazane w konkretnym dniu w kasie fiskalnej.

Dlatego organy podatkowe uznały, że podatnik nie wykazał do opodatkowania części obrotu ze sprzedaży pieczywa, w wyniku czego zaniżony został podatek należny za poszczególne okresy 2001 roku.

Ostatecznie sprawa trafiła do sądu administracyjnego, który uwzględnił skargę podatnika. Sąd wskazał na treść art. 23 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

Sąd zauważył, że art. 23 par. 5 (zdanie pierwsze) Ordynacji podatkowej określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do obrotów rzeczywistych. Sąd zgodził się, że każda metoda szacunkowa wynikająca z art. 23 Ordynacji podatkowej nie ma nigdy cech metody doskonałej, ale jest to konieczność i konsekwencja wynikająca z nierzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów przez podatnika. Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując następujące metody: porównawczą wewnętrzną, porównawczą zewnętrzną, remanentową, produkcyjną, kosztową, udziału dochodu w obrocie. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować tych metod, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania.

Jak podkreślił sąd co do zasady istnieje możliwość oszacowania podstaw opodatkowania odmienną od wymienionych w ustawie metodą. Jednak jest to dopuszczalne tylko wówczas, gdy występuje przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku uniemożliwiającego zastosowanie metody wymienionej w art. 23 par. 3 Ordynacji podatkowej. Poza tym organ podatkowy zobowiązany jest, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnić wybór metody oszacowania.

Organy podatkowe, dokonując oszacowania podstawy opodatkowania, powinny co do zasady korzystać z jednej z metod wymienionych w Ordynacji podatkowej. W tym celu zobowiązane są do analizy każdej z metod pod kątem możliwości jej zastosowania w indywidualnej sprawie, a jeżeli uznają, że nie jest możliwe ich zastosowanie, powinny szczegółowo uzasadnić wybór innej metody szacunku.

Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika tymczasem, że w rozpatrywanej sprawie brak jest dostatecznego uzasadnienia przyjętej metody szacowania. W ocenie sądu, organy nie dokonały analizy poszczególnych metod, a uzasadnienia braku możliwości ich zastosowania nie poparły materiałem dowodowym. Nie wskazały przy tym, że w ogóle podejmowano próbę zastosowania którejkolwiek z metod. Nie przedstawiono chociażby wyników prac, z których wynika wniosek, że nie jest możliwe porównanie działalności strony z innymi podmiotami prowadzącymi działalność w podobnym zakresie i w podobnych warunkach.

Sąd zwrócił uwagę, że zastosowanie innej metody szacunku jest wyjątkiem od zasady stosowania metody wymienionej w Ordynacji podatkowej.

OPINIA

Dariusz Malinowski

doradca podatkowy z KPMG

Kwestionowanie rzetelności dokumentów podatkowych to bardzo częsty zarzut stawiany podatnikom. A jego konsekwencje w większości przypadków są bardzo dotkliwe dla osób prowadzących działalność gospodarczą. Jedną z nich jest to, że organy podatkowe w takiej sytuacji mają prawo dokonać szacowania podstawy opodatkowania. W wyniku tego zabiegu opodatkowaniu podlegają nie wartości rzeczywiste, ale hipotetyczne. Zauważyć jednak należy, że sądy administracyjne w swych orzeczeniach zwracają uwagę na szczególną ostrożność, z jaką organy podatkowe powinny stosować ten instrument dyscyplinowania podatników. Również w komentowanym orzeczeniu sąd podkreślił, że określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do obrotów rzeczywistych. Dlatego organy podatkowe, dokonując oszacowania podstawy opodatkowania, powinny, co do zasady, korzystać z jednej z metod wymienionych w Ordynacji podatkowej. Sąd słusznie podkreślił, że organy zobowiązane są do analizy każdej z metod pod kątem możliwości jej zastosowania w indywidualnej sprawie. A jeżeli uznają, że nie jest możliwe ich zastosowanie, muszą szczegółowo uzasadnić wybór innej metody szacunku.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Waldemar Żuchowski

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »