| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Opodatkowanie usług hotelarskich i kempingowych

Opodatkowanie usług hotelarskich i kempingowych

Spory na tle interpretacji przepisów prawa podatkowego to stały element rzeczywistości gospodarczej. Ciągłe zmiany, niejasne przepisy i zmienne wykładnie powodują, że sprawy podatkowe nie schodzą z wokand sądów administracyjnych. Opodatkowanie usług hotelarskich, turystycznych czy kempingowych nie jest wyjątkiem, a wątpliwości w tym zakresie również muszą rozstrzygać sądy administracyjne. Orzeczenia w tym zakresie dotyczą bardzo różnych kwestii i zakresów, począwszy od problemów z opodatkowaniem VAT, po możliwość rozliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych w związku z wyjazdami służbowymi pracowników. Stanowiska zawarte w wybranych wyrokach mogą być dla wielu podatników istotną wskazówką, co zrobić, żeby zminimalizować ryzyko konfliktu z fiskusem.

Opodatkować trzeba nawet nielegalny najem

SENTENCJA

Skoro podatnik wykonywał usługi najmu, to bez względu na to, czy miał na to zezwolenie właściwych władz czy też nie, istnieje potrzeba podatkowego zakwalifikowania tych usług, a wcześniej ich zdefiniowania, na użytek podatkowy.

Wyrok WSA w Warszawie z 17 czerwca 2008 r., niepublikowany

sygn. akt III SA/Wa 379/08

UZASADNIENIE

Podatnik prowadził działalność gospodarczą polegającą na najmie umeblowanych pokoi znajdujących się w posiadanym przez niego budynku, celem kwaterowania pracowników innych podmiotów gospodarczych i innych osób. W ocenie podatnika były to usługi sklasyfikowane w załączniku nr 2 do starej ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym pod poz. 9 jako PKWiU ex 55.2315, tj. zwolnione od opodatkowania. W ocenie organów podatkowych podatnik powinien ewidencjonować usługi i opodatkowywać je VAT.

W ocenie organów opinia, która wskazuje, że symbol PKWiU 55.23.13 obejmuje usługę najmu umeblowanych lokali na cele zakwaterowania innego podmiotu gospodarczego oraz innych osób na okres od jednego miesiąca, bez zawierania umów z najemcami, była wystarczającą podstawą do określenie podatnikowi zobowiązania podatkowego. Usługi takie objęte były stawką 7 proc.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę podatnika. Stwierdził, że w sprawie tej doszło do naruszenia postępowania podatkowego. Po ponownym wydaniu decyzji, sprawa drugi raz trafiła na wokandę sądu. I WSA ponownie uwzględnił skargę podatnika. W ocenie sądu tym razem organ naruszył zasadę związania wyrokiem sądu.

Jak zauważył sąd organ podatkowy, ponownie rozpatrując sprawę, ustalił, że podatnik nie spełniał warunków formalnych do prowadzenia hotelu pracowniczego i świadczenia usług hotelarskich. Wskazano, że wbrew obowiązującym przepisom nie zgłosił marszałkowi województwa swojego budynku jako obiektu hotelowego, nie zgłosił też budynku do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie. Z odpisu z ewidencji działalności gospodarczej, znajdującego się w aktach podatkowych, wynika, że podatnik prowadził działalność gospodarczą - wynajmowanie pokoi gościnnych i miejsc noclegowych na zasadach usług hotelarskich, sklasyfikowaną wg regonu pod pozycją PKD 5523 - Z. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności symbol ten oznacza prowadzenie usług co do miejsca krótkotrwałego zakwaterowania - pozostałe, gdzie indziej niekwalifikowane. W ustawie o usługach turystycznych z 29 sierpnia 1997 r. przez usługi hotelarskie rozumie się krótkotrwałe ogólnie dostępne wynajmowanie mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych oraz świadczenie w obrębie obiektu usług z tym związanych (art. 3 pkt 8). Rozporządzenie konkretyzuje warunki, które muszą spełniać obiekty hotelowe zarówno co do budynku, wyposażenia, jak i personelu. Jednakże ani ustawa, ani rozporządzenie nie posługują się pojęciem hotelu pracowniczego.

Jak podkreślił sąd, z jednej strony, wynajmujący pokoje nie spełniał warunków formalnych, aby świadczyć usługi hotelarskie, z drugiej strony, mógł je świadczyć, dysponując stosownym lokalem, co wynika z przeprowadzonej kontroli. Spostrzeżenia kontrolujących co do niskiego standardu pokoi i pomieszczeń ogólnych nie mogą stanowić dowodu, gdyż podatnik nie ubiega się o zaewidencjonowanie budynku jako hotelu w 2006 roku. Z akt podatkowych wynika nie tylko, że podatnik mógł świadczyć te usługi, ale i świadczył, skoro wystawiał rachunki i przyjmował wynagrodzenie z tego tytułu. Skoro podatnik wykonywał usługi najmu, co jest przez niego niekwestionowane i zostało potwierdzone chociażby protokołem oględzin budynku i rachunkami, które przedstawił, to bez względu na to, czy miał na to zezwolenie właściwych władz czy też nie, nadal istnieje potrzeba podatkowego zakwalifikowania tych usług, a wcześniej ich zdefiniowania, na użytek podatkowy.

Sąd zaznaczył, że skarżący swym działaniem czy zaniechaniem naruszył przepisy innych ustaw, prowadząc hotel bez zgłoszenia właściwym urzędom, może ponieść przewidziane nimi konsekwencje prawne. Nie zmienia to okoliczności, że nadal istnieje podejrzenie, że naruszył również przepisy podatkowe. Dlatego w pierwszym wyroku sąd zlecił dokonanie stosownych czynności procesowych, tak aby ustalenia faktyczne były nie tylko wszechstronne, ale też uwzględniały stanowisko podatnika. Organ odwoławczy tych zaleceń nie wykonał i decyzja musiała być ponownie uchylona.

OPINIA

Joanna Rudzka

doradca podatkowy, starszy konsultant w Pricewater-houseCoopers

Wyrok wydaje się uzasadniony, mimo że jego uzasadnienie może być mylące, nie dotyczy bowiem, moim zdaniem, efektywnie usług hotelowych sensu stricto. Choć polskie przepisy o VAT ani obecnie obowiązujące prawo wspólnotowe nie odnoszą się expressis verbis do usług hoteli, a ustawa o VAT implementuje dosłownie przepisy dyrektywy, kontrowersje związane z polskimi przepisami są identyczne jak te, które występują na gruncie dyrektywy. Moim zdaniem usługi hotelowe są usługami związanymi z nieruchomościami.

Inną kwestią jest fakt, że Dyrektywa 2008/8/WE zmieniająca system VAT wprowadza zmiany w odniesieniu do definicji usług związanych z nieruchomościami i przewiduje, że w miejscu położenia nieruchomości opodatkowane będą również usługi zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi. Polska zobowiązana jest do 1 stycznia 2010 r. implementować dyrektywę w nowym brzmieniu. Po tym dniu, pod warunkiem, iż przepisy zostaną prawidłowo wprowadzone do ustawy o VAT, kwestia miejsca świadczenia usług hoteli nie powinna budzić tak wielu kontrowersji.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Mec. Monika Brzozowska

Adwokat, dziennikarz, politolog, doradca i trener. Ekspert z zakresu prawa własności przemysłowej, prawa reklamy, znawca problematyki z zakresu prawa prasowego, prawa mediów, prawa autorskiego.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »