| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Opodatkowanie usług doradczych

Opodatkowanie usług doradczych

Zakup usług doradztwa to wydatek, na jaki coraz częściej decydują się podatnicy. Zawiłość prawa i konieczność sprawdzenia nowych możliwości stają się istotnym elementem prowadzenia działalności gospodarczej. Niestety opodatkowanie tych czynności w różnych aspektach powoduje spory między podatnikami a organami podatkowymi. Zwłaszcza kwestie zaliczenia wydatków na usługi doradcze do kosztów uzyskania przychodów od lat budzą kontrowersje. Problemy wiążą się przede wszystkim z tym, że usługi doradcze jako usługi niematerialne muszą być odpowiednio udokumentowane. Orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzają, że w zakresie usług doradczych podatnik musi być bardzo ostrożny i dołożyć szczególnej staranności przy zawieraniu umów oraz dokumentowaniu wydatków.

O klasyfikacji nie przesądza tylko numer PKWiU

SENTENCJA

Klasyfikując usługę dla celów VAT, organy podatkowe powinny przeanalizować przedstawione przez podatnika dokumenty w celu ustalenia faktycznego rodzaju i charakteru wykonywanych przez niego czynności. Organy powinny uwzględnić sygnały płynące m.in. ze strony Komisji Europejskiej, które kwestionują bezkrytyczne stosowanie przez polskie organy podatkowe klasyfikacji PKWiU przy ustalaniu zasad opodatkowania VAT

Wyrok WSA w Szczecinie z 17 kwietnia 2008 r., niepublikowany

sygn. akt I SA/Sz 20/08

UZASADNIENIE

W maju 2007 r. podatnik wystąpił o interpretację w zakresie VAT. Podał, że jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i posiada siedzibę oraz stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W ramach prowadzonej działalności świadczy usługi związane z przemysłem stoczniowym na terytorium Norwegii.

Ponadto prowadzona przez niego działalność gospodarcza jest sklasyfikowana w PKD 74.14.B jako zarządzanie i kierowanie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast z dołączonej do wniosku opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi wynika, że dla celów podatkowych świadczone przez podatnika usługi zostały sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 74.14.1, tj. jako usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Zdaniem podatnika, świadczone przez niego usługi są usługami na majątku rzeczowym i nie podlegają opodatkowaniu na terytorium kraju, gdzie są świadczone. Jednocześnie, w ocenie wnioskodawcy, usługi mieszczące się w grupowaniu PKD 74.14.B zarządzanie i kierowanie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej polegające na nadzorowaniu wykonywanych prac są zwolnione z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i 5 ustawy o VAT.

Organy podatkowe uznały stanowisko podatnika za błędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał jednak, że skarga wnioskodawcy w części zasługuje na uwzględnienie.

Jak zauważył sąd, zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o VAT usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych.

Sąd wskazał, że VAT jest tzw. podatkiem terytorialnym, czyli określenie miejsca świadczenia tych usług jest istotne dla określenia miejsca opodatkowania.

Generalna zasada ustalania miejsca świadczenia usług została wyrażona w treści przepisu art. 27 ust. 1 ustawy o VAT. Zasadniczo jest to miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę. A w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi, będzie to miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności.

Za błędne sąd uznał stanowisko skarżącego, że wykonywane przez niego usługi są tzw. usługami na majątku ruchomym, należącymi do grupy usług powodujących wyłączenie stosowania zasady ogólnej przy ustalaniu miejsca świadczenia usług i uzasadniających zastosowanie reguły szczególnej, wynikającej z art. 27 ust. 2 pkt 3 lit. d) ustawy o VAT.

Odnosząc się do drugiej kwestii, sąd przypomniał, że działalność gospodarcza skarżącego została sklasyfikowana w PKD 74.14.B jako zarządzanie i kierowanie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast świadczone przez niego usługi na rzecz spółki w ramach umowy zlecenia na terytorium Norwegii zostały dla celów podatkowych sklasyfikowane do grupowania PKWiU 74.14.1 jako usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, co wynika z opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi.

Organy podatkowe wyprowadziły wniosek, zgodnie z którym podatnik wykonujący usługi zakwalifikowane do PKWiU 74.14.1 jako usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania świadczy de facto usługi doradztwa, które nie podlegają zwolnieniu podatkowemu. Ich zdaniem ustawodawca, zakreślając szeroko ramy wyłączenia i nie podając konkretnego symbolu klasyfikacyjnego usług w zakresie doradztwa, odniósł je do wszystkich usług o tym charakterze. W par. 28 rozporządzenia ministra finansów z 25 maja 2005 r., zawierającego listę towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia, wskazano, że zwolnieniu nie podlegają usługi rzeczoznawstwa. Zdaniem sądu, rzeczoznawstwo stanowi odmienny termin od użytego w przepisie art. 113 ust. 13 pkt 2 terminu świadczenia usług w zakresie doradztwa. Zatem niezrozumiałe jest przywołanie przez organ odwoławczy klasyfikacji PKWiU 74.14.1, do której zostały zaliczone świadczone przez skarżącego usługi z pominięciem treści rozporządzenia zawierającego konkretną listę towarów i usług, ustaloną z uwzględnieniem klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Zdaniem sądu, ponownie rozpatrując sprawę, organy podatkowe powinny uwzględnić stanowisko Komisji Europejskiej, które kwestionuje bezkrytyczne stosowanie przez polskie organy podatkowe klasyfikacji PKWiU przy ustalaniu zasad opodatkowania VAT.

OPINIA

Zbigniew Grzegorz Pindel

konsultant podatkowy w Ernst & Young, oddział w Krakowie

Niezależnie od głównego zagadnienia, jakie rozstrzygnął WSA w komentowanym orzeczeniu, na uwagę zasługuje w szczególności końcowa część jego uzasadnienia. Sąd wskazał mianowicie, że za niewłaściwe należy uznać postępowanie organów podatkowych, które w celu określenia charakteru usług (który często decyduje o zasadach opodatkowania VAT) bezkrytycznie stosują się do wydanych podatnikom opinii statystycznych PKWiU. Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał organom uwzględnić stanowisko Komisji Europejskiej w tym zakresie, która w lutym tego roku wystąpiła do Polski z formalnym wnioskiem o dostosowanie części przepisów ustawy o VAT do Dyrektywy 2006/112/WE, zarzucając m.in., iż ustalanie zasad opodatkowania VAT w oparciu o przepisy statystyczne powoduje, że ustawa o VAT jest niezgodna z unijną dyrektywą. Jak słusznie zatem wskazał sąd, organy podatkowe winny każdorazowo, we własnym zakresie badać faktyczny rodzaj i charakter usług (np. analizując postanowienia łączących strony umów), a nie ograniczać się do zaaprobowania stanowiska zawartego w opinii statystycznej.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Mec. Monika Brzozowska

Adwokat, dziennikarz, politolog, doradca i trener. Ekspert z zakresu prawa własności przemysłowej, prawa reklamy, znawca problematyki z zakresu prawa prasowego, prawa mediów, prawa autorskiego.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »