| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Opodatkowanie usług doradczych

Opodatkowanie usług doradczych

Zakup usług doradztwa to wydatek, na jaki coraz częściej decydują się podatnicy. Zawiłość prawa i konieczność sprawdzenia nowych możliwości stają się istotnym elementem prowadzenia działalności gospodarczej. Niestety opodatkowanie tych czynności w różnych aspektach powoduje spory między podatnikami a organami podatkowymi. Zwłaszcza kwestie zaliczenia wydatków na usługi doradcze do kosztów uzyskania przychodów od lat budzą kontrowersje. Problemy wiążą się przede wszystkim z tym, że usługi doradcze jako usługi niematerialne muszą być odpowiednio udokumentowane. Orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzają, że w zakresie usług doradczych podatnik musi być bardzo ostrożny i dołożyć szczególnej staranności przy zawieraniu umów oraz dokumentowaniu wydatków.

Organ podatkowy nie może sam szukać dokumentów

SENTENCJA

Organ podatkowy nie może być obarczony obowiązkiem dalszego poszukiwania dowodów realizacji usług doradczych, w celu dokładnego wyjaśnienia zasadności zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Zwłaszcza gdy podatnik, mimo wezwań, dowodów takich nie przedstawił.

Wyrok NSA z 11 czerwca 2008 r., niepublikowany

sygn. akt II FSK 568/07

UZASADNIENIE

Sprawa dotyczyła podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 rok. Po tym, jak ostatecznie spór trafił na wokandę sądu administracyjnego, WSA uwzględnił skargę, ale nie podzielił wszystkich jej argumentów. Odnosząc się do zarzutów spółki, sąd stwierdził, że dla ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia w przypadku nieoprocentowanej pożyczki udzielonej spółce przez wspólnika, nie można jako podstawy przyjmować ceny, tj. oprocentowania kredytów udzielanych przez banki. Wspomagający finansowo własną spółkę wspólnik nie prowadzi działalności zarobkowej w zakresie kredytowania podmiotów gospodarczych. Dlatego organy nie wywiązały się z ustawowych obowiązków, gdyż nie poddano analizie rynku pożyczek udzielanych przez wspólników własnym spółkom oraz stosowanych w tym okresie stawek oprocentowania takich pożyczek.

Ponadto za przedwczesne sąd uznał stanowisko organu odwoławczego, który odmówił poprawności dokonanego przez spółkę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z odbyciem podróży służbowej.

Skargę kasacyjną od wyroku złożył pełnomocnik dyrektora izby skarbowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu sąd podkreślił, że wymogi stawiane przed organem podatkowym są zbyt daleko idące. Z tego względu tzw. kwestia nieodpłatnego świadczenia została nietrafnie oceniona przez sąd I instancji. Wbrew stwierdzeniom sądu organ nie przekroczył granic owej swobody, biorąc za podstawę dane bankowe zamiast tzw. rynkowych. Jednakże podstawowym uchybieniem jest brak wskazówek sądu co do sposobu zrealizowania stawianych organowi podatkowemu wymogów. Odnosi się to również do wydatków na wyjazd służbowy. Podatnik przedstawił pośredni dowód, jakim jest opłata hotelowa dokonana kartą płatniczą. Jest to dowód bezpośredni w zestawieniu z rachunkiem hotelowym, który nic nie mówi o celu pobytu i jego związku z uzyskaniem przychodu, którego w toku całego postępowania podatkowego nie udało się wyjaśnić. Obciążenie w tej sytuacji organu podatkowego obowiązkiem dokonywania dodatkowych czynności proceduralnych, wówczas gdy strona nie potrafi aktywnie włączyć się w uzyskanie bezspornego ich wyniku, jest przykładem wymogów przerastających materię sprawy.

Ponadto zdaniem NSA kwestia tzw. zaliczek, pobieranych w wysokościach o znacznej wartości na cel bliżej niezidentyfikowany, których cechą stałą było ich pobieranie mimo nierozliczenia poprzednio pobranej w tym samym trybie kwoty, wskazuje bezspornie na zastosowanie metody uzyskiwania tą drogą nisko oprocentowanych pożyczek. Prawidłowo zatem organ podatkowy wykazał, że na utraconą korzyść z takiej działalności skarżącej spółki w postaci niedobrania oprocentowania od nierozliczonych zaliczek objęta jest przychodem. O jego istocie nie może decydować niewytłumaczalne zrezygnowanie z należnego z tego tytułu przychodu.

OPINIA

PaweŁ Szymański

doradca podatkowy w MDDP Michalik Dłuska Dziedzic i Partnerzy

Istota sporu w rozstrzyganej sprawie dotyczyła m.in. ciężaru dowodu i sposobu dokumentowania poniesionych kosztów z tytułu usług doradczych. W tym przypadku wydany wyrok jest zbieżny z dotychczasową linią orzecznictwa sądów administracyjnych. Należy zaznaczyć, że w odniesieniu do różnego rodzaju usług niematerialnych, jakimi są również usługi doradcze, to podatnik musi wykazać, że usługi te zostały rzeczywiście wykonane i miały na celu uzyskanie przychodu. Wydatki związane z takimi usługami mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, jednak podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie ich wykonania. Co do zasady organ podatkowy jest zobligowany do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie oznacza to jednak nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczność faktów, które popierałyby twierdzenia podatnika. Dotyczy to w szczególności przypadków, w których argumentów nie dostarcza sam podatnik, a z ustaleń organów wypływają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Olga Borkowska

Aplikant adwokacki, specjalista z zakresu postępowania cywilnego.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »