| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Najczęstsze błędy w sprawozdaniach finansowych

Najczęstsze błędy w sprawozdaniach finansowych

Zamknięcie ksiąg rachunkowych, sporządzenie sprawozdania finansowego, a następnie badanie sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta to proces dostarczający wielu wyzwań obu tym stronom. Niniejszy artykuł ma na celu omówienie najczęściej występujących błędów identyfikowanych przez biegłego rewidenta w trakcie badania jednostkowych sprawozdań finansowych sporządzonych zgodnie z ustawą o rachunkowości (u.o.r.).

Środki trwałe

W ramach tej pozycji bilansowej często spotykane błędy odnoszą się do niewłaściwie określonych stawek, okresów i metod amortyzacji, a także do braku ich okresowej weryfikacji przez jednostkę. Bardzo często jednostki gospodarcze nie stosują się do zapisów art. 32 ustawy o rachunkowości mówiących o konieczności odzwierciedlenia w stawce i okresie amortyzacji okresu ekonomicznej użyteczności środka trwałego i bazują przy ustalaniu stawek amortyzacyjnych wyłącznie na przepisach podatkowych, nie zawsze odzwierciedlających faktyczny okres ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego. Dodatkowo jednostki gospodarcze nierzadko zapominają o obowiązku okresowej weryfikacji poprawności stosowanych stawek i okresów amortyzacyjnych, a w razie stwierdzenia, że nie odzwierciedlają one okresu ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego – o konieczności dokonania stosownych korekt w odniesieniu do odpisów amortyzacyjnych dokonywanych w następnych latach obrotowych.

Kolejnym problemem w przypadku środków trwałych jest księgowe ujęcie aktywów będących przedmiotem umów leasingu. Niejednokrotnie zdarza się, że jednostka użytkuje wiele aktywów na podstawie umów leasingu, które na potrzeby podatkowe klasyfikuje jako leasing operacyjny. Ustawa o rachunkowości w art. 3 ust. 6 daje jednostkom, które nie podlegają ustawowemu obowiązkowi badania sprawozdań finansowych, prawo do zastosowania uproszczonego podejścia i stosowania do klasyfikacji umów leasingu zasad wyrażonych w przepisach podatkowych. Jednak w momencie, gdy jednostka spełni kryteria określone w art. 64 ust. 1 ustawy o rachunkowości, zobowiązujące ją do badania sprawozdań finansowych, musi zacząć stosować do klasyfikacji zawartych przez siebie umów leasingowych zasady wynikające z ustawy o rachunkowości. W większości przypadków w takiej sytuacji okazuje się, że umowy leasingu traktowane dla celów podatkowych jako leasing operacyjny w myśl przepisów rachunkowych powinny być traktowane jak leasing finansowy. Warunki, jakie musi spełniać umowa leasingu, aby być zaklasyfikowana jako leasing finansowy, określa art. 3 ust. 4 u.o.r. (przy czym wystarczy spełnienie przynajmniej jednego z wymienionych w tym artykule warunków, aby umowa została księgowo zaklasyfikowana jako leasing finansowy). Warunkami, ze spełnieniem których powszechnie mamy do czynienia w praktyce, są: przeniesienie własności przedmiotu leasingu na korzystającego po zakończeniu okresu umowy lub prawo do nabycia tego przedmiotu po cenie niższej niż wartość rynkowa z dnia nabycia.

Ponadto w odniesieniu do środków trwałych niejednokrotnie kwestią problematyczną jest również identyfikacja i objęcie odpisem aktualizującym tych środków trwałych, które zostały wycofane z użytkowania lub utraciły swoją przydatność ekonomiczną.

Nieruchomości inwestycyjne

W świetle zmian w ustawie o rachunkowości, które weszły w życie 1 stycznia 2009 r., problemy może powodować zmiana podejścia do traktowania inwestycji w nieruchomości wycenianych według ceny rynkowej lub inaczej określonej wartości godziwej. Do 31 grudnia 2008 r. zgodnie z art. 35 ust. 4 u.o.r. wzrost wartości inwestycji w nieruchomości wycenianych do wartości godziwej odnoszony był na kapitał z aktualizacji wyceny. Późniejszy spadek wartości godziwej wspomnianych inwestycji obniżał w pierwszej kolejności narosły wcześniej z tego tytułu kapitał z aktualizacji wyceny i jeśli przewyższał ten kapitał – obciążał koszty finansowe.

Od 1 stycznia 2009 r. weszła w życie nowelizacja przewidująca, że skutki wyceny inwestycji w nieruchomości wycenianych w wartości godziwej mają być odnoszone wyłącznie na rachunek wyników, a nie na kapitał z aktualizacji wyceny. Problemem w tym przypadku może okazać się odpowiedź na pytanie, co zrobić z kapitałem z aktualizacji wyceny narosłym z tytułu wyceny inwestycji w nieruchomości do wartości godziwej do dnia wejścia w życie wspomnianej nowelizacji. Nowelizacja ustawy o rachunkowości wprost nie odnosi się do tego, jak potraktować to zagadnienie. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że wspomniana nowelizacja wymusiła zmianę polityki rachunkowości w zakresie księgowego odzwierciedlenia wyceny inwestycji w nieruchomości, zgodnie z ogólnymi zasadami stosowanymi w przypadku zmian polityki rachunkowości wywołanymi zmianami przepisów najbardziej słusznym podejściem wydaje się przekształcenie na 1 stycznia 2009 r. wspomnianego kapitału z aktualizacji wyceny w niepodzielony wynik finansowy z lat ubiegłych.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Magda Słomska

Kancelaria zajmująca się kompleksową obsługą przedsiębiorców i pracodawców oraz prowadzeniem postępowań sądowych

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »