| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Amortyzacja podatkowa i bilansowa

Amortyzacja podatkowa i bilansowa

Środki trwałe i wartości niematerialne i prawne są najczęściej najbardziej wartościowymi składnikami majątku firmy. Oznacza to, że dokonywane przez jednostkę odpisy amortyzacyjne bardzo istotnie wpływają zarówno na wynik finansowy, jak i na podstawę opodatkowania. Jednocześnie należy być świadomym różnic między amortyzacją dokonywaną dla celów bilansowych a amortyzacją podatkową. Ta pierwsza powinna w możliwie wierny sposób odzwierciedlać zużycie składników majątku i ich aktualną wartość. Amortyzacja podatkowa nie musi spełniać tego celu - ważne jest jedynie, aby była dokonywana zgodnie z zasadami ustalonymi w ustawie o PIT i ustawie o CIT. A ponieważ przepisy podatkowe pozostawiają podatnikom znaczną swobodę w wyborze metod i stawek amortyzacyjnych, podatnicy mogą za ich pomocą kształtować - w pewnych granicach - wysokość podstawy opodatkowania. Zwykle przedsiębiorcy starają się jak najbardziej skrócić okres amortyzacji podatkowej. Jest to działanie racjonalne - ale pod warunkiem, że firma osiąga dochód. Jeżeli firma ponosi stratę, to warto pomyśleć o wydłużeniu okresu amortyzacji. W ten sposób koszty mogą zostać "przesunięte" na następne lata. Dlatego warto dokładnie przemyśleć i zaplanować koszty amortyzacji w podatkowym budżecie przedsiębiorstwa. Stanowią one bowiem jeden z najistotniejszych elementów polityki podatkowej firmy.

Na mocy przepisów ustaw podatkowych w razie wytworzenia środka trwałego we własnym zakresie za wartość początkową przyjmuje się koszt wytworzenia. Przepisy prawne uznają za koszt wytworzenia następujące składniki:
• wartość zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych; wartość ta powinna być wyrażona w cenie nabycia,
• koszty wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi,
• inne koszty, które dają się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
Do kosztu wytworzenia nie zalicza się jednak:
• wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci,
• kosztów ogólnych zarządu,
• kosztów sprzedaży,
• pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.
Koszt wytworzenia, powinien być dodatkowo skorygowany o różnice kursowe, które zostały naliczone do dnia przekazania do używania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
Ministerstwo Finansów w piśmie z 22 grudnia 1999 r. (znak PB H/2912/99/76) uznało, że klauzula mówiąca o zasadach ustalania kosztów wytworzenia, która odnosi się do naliczonych odsetek prowizji i różnic kursowych – do dnia przekazania środka trwałego do używania, nie odnosi się do wszystkich wydatków poniesionych na wytworzenie danego środka trwałego. W przypadku gdy do wytworzenia rzeczowych składników majątku ponoszone są wydatki na materiały, usługi obce, wynagrodzenia za pracę i inne koszty, które można zaliczyć do kosztu wytworzenia, wówczas bez względu na termin otrzymania faktury lub datę zapłaty takiej faktury nakłady te stanowią wydatek poniesiony na wytworzenie środka trwałego.
Przykład
Spółka z o.o. w okresie marzec–wrzesień 2004 r. prowadziła inwestycję budowlaną. Dopiero po oddaniu inwestycji do używania spółka otrzymała fakturę dokumentującą prowadzenie audytu techniczno-prawnego obiektu budowlanego. W tym przypadku wydatki na audyt powiększają koszt wytworzenia środka trwałego, mimo że faktura została zapłacona po dniu oddania obiektu do używania. Spółka powinna zatem skorygować (powiększyć) wartość początkową wzniesionego budynku o wartość zapłaconej faktury VAT.
W przypadku gdy podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, to wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej przez biegłego, który jest powoływany przez podatnika. Wycena taka powinna się odbywać z uwzględnieniem cen rynkowych. NSA w wyroku z 2 lutego 1997 r. orzekł, iż tylko w wyjątkowych sytuacjach możliwe jest ustalenie wartości początkowej środka trwałego na podstawie opinii biegłego. Dotyczy to np. takich sytuacji, gdy dany środek trwały został wykonany sposobem gospodarczym lub w zakładzie podatnika i ustalenie kosztów wytworzenia tego środka trwałego nie było możliwe w oparciu o koszty wytworzenia tych środków. Podatnicy zaś powinni dysponować również np. rachunkami na zakup części składowych i materiałów do remontowanych samochodów, a także wykazać koszty wynagrodzeń pracowników za pracę wraz z pochodnymi.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Anna Mrugas

ekspert z zakresu prawa pracy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »