| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Porady prawne > Renowacja zabytkowego budynku i inwestycja w obcy środek trwały

Renowacja zabytkowego budynku i inwestycja w obcy środek trwały

Jako wspólnicy spółki jawnej nabyliśmy zabytkowy budynek z częścią gruntu. Obecnie pragniemy dokonać inwestycji polegającej na zmianie kubatury i odnowieniu tego obiektu. Czy to prawda, że z uwagi na wyjątkowy charakter przedsięwzięcia (renowacja zabytku) będziemy mogli poniesione nakłady zaksięgować w koszty? Jeżeli zainwestujemy w obcy środek trwały, a po wypowiedzeniu umowy osoba będąca właścicielem nie zechce nam zwrócić kosztów inwestycji, co stanie się z kwotą nieumorzoną?

W przypadku inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat, co oznacza, że roczna stawka wynosi w takim przypadku 10 proc. Jeżeli umowa trwa co najmniej 10 lat, inwestycja zostaje w całości zamortyzowana. Jeżeli natomiast umowa zostanie rozwiązana przed upływem 10 lat, odpisów można dokonywać nie dłużej niż do końca umowy. Co do pozostałej, nieumorzonej wartości możliwe są następujące rozwiązania.
Zwrot poniesionych nakładów dokonany przez właściciela obiektu (co powinno wynikać z zawartej z nim umowy) w razie uznania go – za równoznaczny ze sprzedażą nakładów – daje możliwość zaliczenia wydatku na wytworzenie środka trwałego, pomniejszonego o dokonane odpisy, do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych. Niezwrócenie poniesionych nakładów oznacza natomiast brak możliwości zaliczenia niezamortyzowanej części jednorazowo do kosztów.
Zgodnie zaś ze stanowiskiem MF zawartym w piśmie z 3 stycznia 2002 r., nr PB5/IMD/MC-068--323/2001: W przypadku używania przez podatnika inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach w okresie krótszym niż 10 lat, nie dojdzie (...) do zaliczenia pełnej wartości wytworzonej inwestycji do kosztów uzyskania przychodów. Po wygaśnięciu umowy podatnik nie ma możliwości dalszego dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ponieważ nie użytkuje ww. inwestycji do celów własnej działalności gospodarczej. Poniesione koszty może mu zrekompensować jedynie właściciel nieruchomości, dokonujący zwrotu niezamortyzowanej kwoty. Kwota zwrotu nie stanowi przychodu w części nieprzekraczającej wartości niezamortyzowanej części inwestycji.
Wbrew powyższym twierdzeniem w doktrynie pojawiają się jednak różne poglądy wskazujące na możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych nieumorzonej kwoty nakładów inwestycyjnych – na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o p.d.o.f. Zgodnie z treścią tego przepisu do kosztów nie wolno zaliczyć strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, a zatem w przypadku rozwiązania umowy przed zakończeniem amortyzacji, niezamortyzowana wartość środka trwałego – jako strata – może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Z uwagi jednak na przytoczone powyżej stanowisko resortu, celowe jest poznanie stanowiska właściwego organu podatkowego – poprzez zadanie mu pytania na piśmie w trybie art. 14a ordynacji podatkowej.
Stella Brzeszczyńska
Podstawa prawna:
art. 22a, art. 22j. art. 23 ust. 1 pkt 5 i 45 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn.zm.),
art. 14a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn.zm.).


reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Radosław Zarzeczny

PR & Account Executive

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »