| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Prawo Unii Europejskiej > Klasyfikacja aktywów finansowych w świetle znowelizowanego standardu MSR 39

Klasyfikacja aktywów finansowych w świetle znowelizowanego standardu MSR 39

Międzynarodowy Standard Rachunkowości 39 przeszedł gruntowną nowelizację w grudniu 2003 r. Obok wielu istotnych zmian pojawiły się również zmiany w czterech podstawowych kategoriach aktywów finansowych, do których jednostki gospodarcze klasyfikują swoje aktywa finansowe.

Jeżeli zatem jednostka nabywa akcje w celu ich odsprzedaży w ciągu najbliższych np. 3 miesięcy, akcje takie powinny zostać zaklasyfikowane do tej podkategorii. Podobnie wygląda sytuacja, gdy jednostka sprzedaje z odroczonym terminem płatności dobra lub usługi i planuje w niedalekiej przyszłości odsprzedać tę należność (np. w drodze transakcji faktoringowej). Wówczas na moment początkowego ujęcia należność trafia do aktywów finansowych przeznaczonych do obrotu.
Kolejne kryterium odnosi się do tych aktywów finansowych, które zostają włączone do odkreślonego portfela, w którym aktywa są zarządzane razem i na którym zrealizowano ostatnio krótkoterminowe zyski. Kryterium to odnosi się szczególnie do tych podmiotów (np. niektórych instytucji finansowych), które prowadzą spekulacyjną politykę inwestowania na rynku. Jeżeli składnik aktywów (np. akcje) zostaje nabyty i trafia do wskazanego portfela, to mimo że jednostka może go nie sprzedać przez długi czas, będzie włączony na moment początkowego ujęcia do aktywów przeznaczonych do obrotu.
Jak widać, jednostka nie musi na dzień początkowego ujęcia mieć zamiaru szybkiej odsprzedaży danej pozycji (sprzedaż może nastąpić za miesiąc albo za dwa lata) – wystarczy, że zostanie ona włączona do określonego portfela instrumentów finansowych. Takie przyporządkowanie (dla potrzeb wewnętrznych – np. inwestycyjnych) powoduje włączenie tego składnika do podkategorii „aktywa przeznaczone do obrotu dla potrzeb rachunkowości finansowej”.
Kolejne kryterium odnosi się do instrumentów pochodnych (innych niż instrumenty zabezpieczające). Należy pamiętać, że instrumenty pochodne obejmują obok typowych kontraktów na wielkości ekonomiczne (np. kontraktów forward na waluty, notowanych na giełdzie futures, opcji na akcje i kontraktów swap na stopy procentowe) również pewne kontrakty towarowe. Przykładem takiego kontraktu może być zobowiązanie do zakupu 100 ton pszenicy po określonej cenie w przyszłości, gdy kontrakt ma zostać rozliczony netto3. Obok niektórych kontraktów towarowych należy również uwzględnić wbudowane instrumenty pochodne, które zostały wyodrębnione z umowy zasadniczej.
Z wbudowanymi instrumentami pochodnymi związane jest również czwartego kryterium. Prześledźmy je na przykładzie. Przypuśćmy, że jednostka kupuje udział w innym podmiocie, który (obok normalnych praw udziałowych) daje prawo do otrzymania pewnych płatności od podmiotu w zależności od np. określonej relacji rynkowych stóp procentowych i poziomu indeksu giełdowego. Jeżeli jednostka nie jest w stanie wycenić wiarygodnie wartości godziwej instrumentu wbudowanego (prawa do otrzymania środków pieniężnych), jak również nie jest w stanie ustalić wartości godziwej instrumentu kapitałowego (udziału), cały taki kontrakt znajdzie się w aktywach finansowych przeznaczonych do obrotu.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Krzysztof Kłosowski

Prawnik, doradca podatkowy w Instytucie Studiów Podatkowych Modzelewski i Wspólnicy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »