Ponieważ budynek był używany (wybudowany w 1973 r.), spółka zastosowała indywidualną stawkę amortyzacji w wysokości 10 proc. Obecnie spółka planuje zmianę sposobu wykorzystywania budynku. Planuje przeznaczyć budynek w 100 proc. do celów użytkowych. Będą przeprowadzone odpowiednie prace adaptacyjne, tak aby na całej powierzchni mieściły się biura. W konsekwencji nastąpi przekwalifikowanie budynku z mieszkalnego na budynek biurowy. Czy zmiana kwalifikacji budynku z mieszkalnego na niemieszkalny powoduje obowiązek zmiany stawki amortyzacyjnej tego budynku?

Zmiana kwalifikacji budynku mieszkalnego na niemieszkalny powoduje konieczność dostosowania stawki amortyzacyjnej do tej nowej kwalifikacji. Jednak w opisanym przypadku stawka amortyzacji po zmianie kwalifikacji budynku nadal będzie wynosić 10 proc.

O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju Klasyfikacji Środków Trwałych decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie. Nie decyduje o tym sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego przeznaczenia budynku na stałe decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych.

Podatnik może indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych budynków mieszkalnych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji. Okres amortyzacji takiego budynku nie może być krótszy niż 10 lat. W konsekwencji używany budynek mieszkalny może być amortyzowany według indywidualnej stawki nie wyższej niż 10 proc. Budynek uznaje się za używany, jeżeli podatnik wykaże, że przed jego nabyciem był wykorzystywany co najmniej przez okres 60 miesięcy (art. 22j ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f.). Jeżeli jednak zmieni się kwalifikacja budynku mieszkalnego na niemieszkalny, to należy dostosować indywidualną stawkę amortyzacji do nowej kwalifikacji budynku. Budynek niemieszkalny nie może być amortyzowany jak mieszkalny, skoro przepisy przewidują różne zasady amortyzacji tych budynków.

Konieczność dostosowania stawki amortyzacyjnej do zmienionej kwalifikacji budynku potwierdza m.in. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 28 października 2008 r., nr ILPB1/415-543/08-5/AA: "(...) po zmianie przeznaczenia budynku z mieszkalnego na niemieszkalny nie jest możliwe kontynuowanie amortyzacji na dotychczasowych zasadach, tj. według indywidualnej stawki amortyzacyjnej, określonej dla budynków mieszkalnych - zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego w przedmiotowej sprawie należy zmienić indywidualną stawkę amortyzacyjną na określoną dla budynków niemieszkalnych, stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Ponadto należy zauważyć, iż dokonując odpisów amortyzacyjnych, należy uwzględnić odpisy amortyzacyjne już dokonane".

Zmiana stawki amortyzacyjnej nie oznacza jednak zmiany metody amortyzacji. Podatnik nadal amortyzuje budynek metodą indywidualnych stawek amortyzacyjnych. Przepisy podatkowe przewidują zakaz zmiany wybranej przez podatnika metody amortyzacji danego środka trwałego (art. 22h ust. 2 u.p.d.o.f.).