Zgodnie z zasadami rachunkowości księgi rachunkowe prowadzi się w języku polskim i w walucie polskiej. Zgodnie z art. 11 uor w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją księgi rachunkowe polskich jednostek musiały być prowadzone w siedzibie jednostki lub oddziału w Polsce. Mogły być też powierzone do prowadzenia biurom rachunkowym, ale tylko na terenie Polski. Ponadto kierownik jednostki, która prowadziła księgi poza siedzibą firmy lub oddziału (np. w biurze rachunkowym), miał obowiązek zawiadomić o tym fakcie urząd skarbowy oraz zapewnić dostęp do ksiąg na wypadek kontroli. Po nowelizacji ustawy o rachunkowości, od 10 kwietnia br., regulacje te uległy zmianie.

Miejsce prowadzenia ksiąg rachunkowych

Obecnie przepisy nie wskazują miejsca, w którym powinny być prowadzone księgi rachunkowe. Wskazują wyłącznie, że księgi rachunkowe są prowadzone przez jednostkę (art. 11 ust. 1 uor w brzmieniu obowiązującym od 10 kwietnia 2010 r.). Oznacza to, że jednostka może prowadzić księgi zarówno na terenie Polski, jak i w innym kraju.

Z nowo dodanego art. 11a uor wynika, że co do zasady księgi powinny być prowadzone w siedzibie jednostki lub w miejscu sprawowania zarządu jednostki. Jeżeli bowiem księgi są prowadzone w innym miejscu, kierownik jednostki jest obowiązany:

1) powiadomić właściwy urząd skarbowy o miejscu prowadzenia ksiąg rachunkowych w terminie 15 dni od dnia ich wydania,

2) zapewnić dostępność ksiąg rachunkowych wraz z dowodami księgowymi uprawnionym organom zewnętrznej kontroli lub nadzoru w siedzibie jednostki lub w miejscu sprawowania zarządu albo w innym miejscu za zgodą organu kontroli lub nadzoru.

W konsekwencji jednostka z siedzibą lub miejscem sprawowania zarządu w Polsce może prowadzić księgi w innym kraju, pod warunkiem że zawiadomi o tym fakcie urząd skarbowy oraz zapewni dostępność ksiąg i dowodów księgowych.