Koszt wytworzenia obejmuje wartość w cenie nabycia zużytych do wytworzenia środków trwałych rzeczowych składników majątku, wykorzystanych usług obcych, koszty wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi i inne koszty za czas produkcji, dające się zakwalifikować do wartości wytworzonych środków trwałych. Są to więc koszty pozostające w bezpośrednim związku z budową, rozbudową (montażem, ulepszeniem) środka trwałego i dostosowaniem do używania oraz uzasadniona część kosztów pośrednich związanych z powstaniem tego środka trwałego, a także niepodlegający odliczeniu podatek VAT i podatek akcyzowy oraz koszty obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu jego sfinansowania i związane z nimi różnice kursowe, pomniejszone o przychody z tego tytułu.

Do kosztów wytworzenia nie zalicza się:

• kosztów stałych produkcji dotyczących niewykorzystanych normalnych zdolności produkcyjnych,

• kosztów ogólnego zarządu,

• kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych,

• kosztów operacji finansowych, a w szczególności odsetek i prowizji oraz różnic kursowych od pożyczek (kredytów), z wyłączeniem naliczonych do dnia przekazania do używania, związanych z finansowaniem danej inwestycji rzeczowej.

W myśl prawa bilansowego, jednostka może korygować (w uzasadnionych przypadkach) wartość oddanych już do używania środków trwałych o różnice kursowe związane ze spłatą zaciągniętych na ich finansowanie zobowiązań. Prawo podatkowe natomiast nie przewiduje takiego rozwiązania. Skorzystanie przez jednostkę z tego uprawnienia powoduje powstanie różnicy między bilansową i podatkową wartością środka trwałego, stanowiącą podstawę naliczania amortyzacji.

Prawo bilansowe - w przeciwieństwie do prawa podatkowego, nie określa dokładnie, co należy rozumieć przez pojęcie kosztów bezpośrednio związanych z przystosowaniem środka trwałego do stanu zdatnego do używania. Może to sugerować dowolność w ujmowaniu kosztów związanych z pozyskaniem majątku trwałego. W praktyce jednak bardzo rzadko dochodzi do sytuacji, gdy wartość początkowa środków trwałych nabytych odpłatnie jest ustalana odmiennie dla celów podatkowych i bilansowych.

Definicje kosztu wytworzenia zawarte w ustawie podatkowej i uor w zasadzie pokrywają się przynajmniej w części, w której zgodnie zaliczają do kosztu wytworzenia ogół kosztów bezpośrednich. Natomiast w odniesieniu do kosztów pośrednich użyte w nich różne sformułowania mogą budzić wątpliwości. W uproszczeniu jednak można założyć, że nieuzasadniona część kosztów pośrednich ustalona według prawa bilansowego jest dla celów podatkowych kosztem niedającym się zaliczyć do wartości wytworzonych we własnym zakresie składników majątku, co oznacza, że należy ją ująć w kosztach uzyskania przychodu w okresie poniesienia.