Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

Wartością godziwą jest przypuszczalna cena sprzedaży. Za wartość godziwą przyjmuje się kwotę, za jaką dany środek trwały mógłby zostać wymieniony. Najczęściej jest to wartość (cena) rynkowa składnika majątku, ustalona na aktywnym rynku towarowo-pieniężnym. Jest nią między innymi cena sprzedaży. Jeżeli nie można ustalić ceny rynkowej środków trwałych, to ich wartością godziwą jest wartość ustalona w drodze wyceny przez niezależnego rzeczoznawcę; jeśli to nie jest możliwe, to za wartość godziwą środka trwałego przyjmuje się aktualną na dzień wyceny cenę jego nabycia albo koszt wytworzenia, z uwzględnieniem rzeczywistego stopnia zużycia obiektu na ten dzień.

Przepisy podatkowe określają zasady wyceny środków trwałych w art. 16g ust. 1-13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wartość początkową środków trwałych ustala się w zależności od sposobu ich pozyskania (tabela 6):

• cena nabycia - w przypadku odpłatnego nabycia w drodze kupna;

• koszt wytworzenia - w przypadku wytworzenia we własnym zakresie;

• wartość rynkowa z dnia nabycia - w przypadku nieodpłatnego otrzymania (darowizna, spadek itp.), chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości;

• wartość ustalona przez wspólników na dzień wniesienia wkładu lub udziału, nie wyższa od wartości rynkowej środków trwałych z dnia wniesienia - w przypadku aportu wniesionego do spółki cywilnej lub spółki handlowej oraz środków otrzymanych w wyniku likwidacji osoby prawnej;

• wartość początkowa powiększona o sumę wydatków poniesionych na ulepszenie środków trwałych, w tym wydatki na nabycie części składowych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3500 zł - w przypadku środków trwałych ulepszonych w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji.

Tabela 6. Zasady wyceny środków trwałych według ustawy podatkowej