| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Rachunkowość > Rachunkowość budżetowa > Jak instytucja kultury powinna ewidencjonować przychody z tytułu publikacji

Jak instytucja kultury powinna ewidencjonować przychody z tytułu publikacji

Instytucja kultury działająca na podstawie statutu nadanego jej przez organizatora w ramach działalności statutowej prowadzi działalność wydawniczą. Wydaje różne publikacje, które przeznacza do sprzedaży. Ceny sprzedaży ustalane są po kosztach druku. Przychody za sprzedane publikacje powiększają przychody instytucji i są przeznaczane na działalność statutową.

Ewidencja kosztów prowadzona jest tylko w układzie rodzajowym na kontach zespołu 4. Dodatkowo, pozaksięgowo, prowadzone jest przez cały rok rozliczenie sprzedaży publikacji. Na koniec roku dokonywany jest spis z natury. Czy instytucja powinna prowadzić ewidencję publikacji na koncie 600 i 490, czy może tylko zarachowywać do przychodów (konto 700) sprzedane publikacje? Co z tymi publikacjami, które na koniec roku nie zostały sprzedane i pozostają do sprzedaży w latach następnych? Jak należy wykazać je w bilansie?

Ujęcie w księgach rachunkowych sprzedaży materiałów, towarów i produktów gotowych jest uzależnione od przyjętej przez jednostkę metody ewidencji zapasów bądź też rezygnacji z ich ewidencji.

Kierownik jednostki, uwzględniając rodzaj i wartość poszczególnych grup rzeczowych składników aktywów obrotowych posiadanych przez jednostkę stosownie do postanowień art. 17 ust. 2 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (dalej: uor), podejmuje decyzję o stosowaniu jednej z następujących metod prowadzenia kont ksiąg pomocniczych dla tych grup składników:

1) ewidencję ilościowo-wartościową, w której dla każdego składnika ujmuje się obroty i stany w jednostkach naturalnych i pieniężnych,

2) ewidencję ilościową obrotów i stanów, prowadzoną dla poszczególnych składników lub ich jednorodnych grup wyłącznie w jednostkach naturalnych (wartość stanu wycenia się w takiej sytuacji przynajmniej na koniec okresu sprawozdawczego, za który następują rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego, dokonane na podstawie danych rzeczywistych),

3) ewidencję wartościową obrotów i stanów towarów oraz opakowań, prowadzoną dla punktów obrotu detalicznego lub miejsc składowania, której przedmiotem zapisów są tylko przychody, rozchody i stany całego zapasu,

4) odpisywania w koszty wartości materiałów i towarów na dzień ich zakupu lub produktów gotowych w momencie ich wytworzenia, połączone z ustalaniem stanu tych składników aktywów i jego wyceny oraz korekty kosztów o wartość tego stanu, nie później niż na dzień bilansowy.

Jeśli instytucja wybierze metodę 4 - odpisywania w koszty wartości produktów gotowych w dniu ich wytworzenia, to zobowiązana jest ona do:

1) ustalania na koniec każdego okresu sprawozdawczego, w drodze spisu z natury stanu (zapasu), objętych tą metodą rzeczowych aktywów obrotowych,

2) ich wyceny,

3) korekty kosztów o wartość tego zapasu.

Wyceny tych zapasów na koniec każdego okresu sprawozdawczego i korekty kosztów należy dokonać według kosztów wytworzenia, po jakich zarachowano wartość składników majątkowych w koszty.

Prawidłowa ewidencja powinna przebiegać w sposób przedstawiony w tabeli(założenie: instytucja ewidencjonuje koszty podstawowej działalności operacyjnej wyłącznie w zespole 4 „Koszty według rodzajów i ich rozliczenie”).

Tabela. Uproszczona ewidencja wyrobów gotowych

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

Publikacje, które na koniec roku nie zostały sprzedane i pozostają do sprzedaży w latach następnych, w bilansie należy wykazać w rzeczowych aktywach obrotowych w grupie „Produkty gotowe” (saldo końcowe Wn konta 600 „Produkty gotowe”).

A zatem zaproponowana przez instytucję metoda ewidencji i rozliczania kosztów publikacji, polegająca na odpisywaniu w koszty pełnej ich wartości w momencie ich wytworzenia, a następnie przeprowadzaniu w odstępach przynajmniej rocznych inwentaryzacji tych zapasów w drodze spisu z natury i korygowaniu stanów o wartości wynikające z tych spisów, moim zdaniem, nie budzi zastrzeżeń. Należy jednocześnie podkreślić, że przyjęte przez jednostkę rozwiązanie powinno znaleźć odzwierciedlenie w wymaganej w art. 10 uor dokumentacji opisującej określone przez instytucję zasady rachunkowości.

Podstawy prawne

• Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (j.t. Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694; ost.zm. Dz.U. z 2008 r. Nr 214, poz. 1343)

• Rozporządzenie Ministra Finansów z 28 lipca 2006 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz niektórych jednostek sektora finansów publicznych (Dz.U. Nr 142, poz. 1020; ost.zm. Dz.U. z 2008 r. Nr 72, poz. 422)

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Mateusz Kobyliński

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »