| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Rachunkowość > Rachunkowość non-profit > Ewidencja księgowa inwestycji krótko- i długoterminowych

Ewidencja księgowa inwestycji krótko- i długoterminowych

Dla organizacji non profit inwestycje mogą stanowić znaczący element zarządzania płynnością. Wpływy środków pieniężnych w większości przypadków nie są związane z wydatkami. Dlatego w przypadku ewentualnych dużych nadwyżek środków pieniężnych warto się zastanowić nad ich krótko- lub długookresowym zainwestowaniem.

Aktywa finansowe (udziały, akcje, inne papiery wartościowe) na dzień bilansowy wycenia się według kosztu historycznego, tj. w cenie nabycia pomniejszonej o odpisy z tytułu ewentualnej utraty wartości lub wartości godziwej. Wartość w cenie nabycia można przeszacować do wartości rynkowej, a różnice przenosi się na kapitał z aktualizacji wyceny.

Inwestycje krótkoterminowe wycenia się:

• według ceny (wartości) rynkowej (lub inaczej określonej wartości godziwej) albo

• zgodnie z zasadą ostrożniej wyceny według ceny nabycia lub wartości rynkowej, w zależności od tego, która z nich jest niższa.

Ustawa o rachunkowości proponuje dwa zupełnie odmienne modele wyceny w zakresie inwestycji krótkoterminowych.

W obu przypadkach mamy do czynienia z wartością godziwą (rynkową).

Jeżeli jednak jednostka stosuje model drugi, tj. według zasady ostrożnej wyceny, to wartość bilansową inwestycji krótkoterminowych można zmienić tylko w dół, nie wykazując wzrostu ich wartości.

Przepisy rozporządzenia MF odnoszą się do aktywów finansowych zaliczonych do instrumentów finansowych. Z tego wynika, że inwestycje w nieruchomości oraz w wartościach niematerialnych i prawnych nie podlegają jego regulacjom.

W rozporządzeniu MF aktywa finansowe zaliczone do instrumentów finansowych kwalifikuje się do czterech kategorii:

• aktywa finansowe przeznaczone do obrotu,

• pożyczki i należności,

• aktywa finansowe utrzymywane do terminu wymagalności,

• aktywa finansowe dostępne do sprzedaży.

Klasyfikacja ta jest zupełnie inna niż ta stosowana w ustawie o rachunkowości. Rozporządzenie MF prawie w całości odpowiada przepisom MSR nr 39 - Instrumenty finansowe i ich wycena.

Aktywa finansowe, do których stosuje się przepisy rozporządzenia MF, w księgach rachunkowych ujmuje się według ceny nabycia. Według zasad ogólnych aktywa te wycenia się w wartości godziwej, z pewnymi wyjątkami.

Nie wycenia się w wartości godziwej:

• pożyczek udzielonych, należności własnych,

• inwestycji utrzymywanych do terminu wymagalności,

• inwestycji, dla których nie istnieje aktywny rynek.

Pożyczki udzielone i należności własne oraz aktywa finansowe utrzymywane do terminu wymagalności wycenia się w skorygowanej cenie nabycia. Ta metoda wyceny w obecnej wersji ustawy o rachunkowości nie figuruje. Wprowadza ją dopiero nowelizacja ustawy. W skorygowanej cenie nabycia będzie można wycenić te same aktywa i pasywa, które obecnie - zgodnie z rozporządzeniem - wycenia się według tej metody.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Sławomir Ekman

Dyrektor 24iValue

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »