| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > TEMAT DNIA > Jak dokonywać korekty rocznej po zakończeniu roku

Jak dokonywać korekty rocznej po zakończeniu roku

W dniu 25 lutego 2009 r. upływa termin rozliczenia korekty rocznej w deklaracji za styczeń 2009. Omawiamy zasady dokonywania tej korekty.

Jak czytamy w wyroku WSA we Wrocławiu z 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1790/07: W kontekście powyższego także źródła obowiązku wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną oraz związanego ze sprzedażą niepodlegającą opodatkowaniu, należy, zdaniem Sądu, upatrywać w wynikającym z art. 86 ustawy VAT warunku odliczenia podatku naliczonego w zakresie, w jakim nabywane towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, nie zaś w regulacji art. 90 ust. 1 ustawy VAT. Jeśli takie wyodrębnienie nie jest możliwe, należy przyjąć, że całość podatku naliczonego jest związana ze sprzedażą opodatkowaną i że podlega on odliczeniu w 100%. Wypada też w tym miejscu końcowo zauważyć, że pojęcie „czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia” nie powinno być odmiennie rozumiane na gruncie art. 90 ust. 1 i dalszych ustępów tego przepisu - a do tego prowadzi stanowisko organu co do stosowania art. 90 w opisanej sytuacji.

Problemem jest również, co zrobić z czynnościami, które nie podlegają opodatkowaniu w kraju ze względu na miejsce ich świadczenia. Organy podatkowe uznają, że do proporcji wliczamy obrót z tytułu tych czynności, które dają prawo do odliczenia VAT, jak i tych, które nie dają prawa do odliczenia VAT. Taki wniosek wynika również z przepisów dyrektywy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Giżycku w piśmie z 13 stycznia 2006 r. (nr US-I-2/443-45/05) stwierdził, że: (...) przy ustalaniu proporcji (...) jako obrót z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, przyjmuje się obrót niepodlegający opodatkowaniu w kraju, z którym wiąże się prawo do odliczenia;

4) nie wliczamy również obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.

Po zmianie przepisów, ustając proporcję za 2008 r., nie będziemy również wliczać obrotu z tytułu sprzedaży wartości niematerialnych i prawnych;

5) nie wliczamy również obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości lub usług pośrednictwa finansowego (usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy w poz. 3), w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie.

Przepisy nie określają, co oznacza pojęcie „sporadycznie”. Musimy w takim przypadku odwołać się przede wszystkim do przepisów dyrektywy, która nazywa te czynności usługami pomocniczymi. Również ETS określił, że nie mogą to być czynności, które stanowią przedmiot działalności podatnika.

Jakich zasad nie stosujemy, ustalając proporcję ostateczną

Przy ustalaniu proporcji obowiązuje zasada, że w przypadku gdy proporcja:

1) przekroczyła 98% - podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego;

2) nie przekroczyła 2% - podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Nie stosujemy tej zasady przy ustalaniu proporcji ostatecznej. Oznacza to dla podatnika następujące konsekwencje:

• jeśli proporcja ostateczna wyniesie 98%, to musi zastosować ten współczynnik do korekty za 2008 r., natomiast obliczając podatek naliczony do odliczenia w 2009 r. stosuje proporcję 100%;

• jeśli proporcja ostateczna wyniesie 2%, to stosuje ten współczynnik do korekty za 2008 r., natomiast obliczając podatek naliczony do odliczenia w 2009 r. stosuje proporcję 0%.

Nie stosuje się przepisów o ustalaniu prognozy proporcji (art. 90 ust. 8 i 9 ustawy o VAT).

Jaką korektę stosujemy

Przepisy przewidują dwa rodzaje korekt, które są uzależnione od rodzajów towarów i usług będących ich przedmiotem oraz daty ich nabycia.

W przypadku korekty jednorazowej podatnik musi przemnożyć proporcję ostateczną przez łączną kwotę podatku naliczonego na fakturach dokumentujących zakupy towarów i usług, które podlegają przepisom o odliczeniach proporcjonalnych. Następnie od osiągniętego wyniku trzeba odjąć łączną kwotę podatku faktycznie odliczonego z faktur, z których podatek do odliczenia podlega ustaleniu na podstawie proporcji.

W tym celu można się posłużyć następującym wzorem:

K = (P × S) - O

gdzie:

K - oznacza kwotę korekty,

P - oznacza proporcję ostateczną,

S - oznacza kwotę podatku naliczonego na fakturach, które dotyczyły zakupów związanych zarówno ze sprzedażą opodatkowaną, jak i zwolnioną,

O - oznacza łączną kwotę podatku faktycznie odliczonego z tych faktur (na podstawie proporcji wstępnej).

Przykład

Podatnik świadczy usługi zwolnione z VAT i opodatkowane stawką 22%. Proporcja wstępna ustalona przez niego dla 2008 r. wyniosła 82%. Kwota podatku naliczonego podlegająca odliczeniu według proporcji wyniosła u podatnika w 2008 r. 38 000 zł. W trakcie 2008 r. podatnik odliczył 31 160 zł (82% × 38 000 zł). Po zakończeniu roku proporcja ostateczna obliczona przez podatnika wyniosła 79%.

P = 79%, S = 38 000 zł, O = 31 160 zł. A zatem:

K = (79% × 38 000 zł) - 31 160 zł = 30 020 zł - 31 160 zł = -1140 zł

Kwota korekty jest wartością ujemną, a zatem kwota ta pomniejsza podatek podlegający odliczeniu. Kwotę tę trzeba wykazać w poz. 49 deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r.

Korekta roczna za 2008 r. w deklaracji za styczeń 2009 r.

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

Jeśli jesteśmy zobowiązani dokonać korekty rozłożonej w czasie, to roczna korekta dotyczy 1/5, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - 1/10 kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. Po zmianie przepisów już jasno z nich wynika, że w przypadku opłat rocznych pobieranych z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste obowiązuje korekta jednorazowa.

Jeśli będziemy dokonywać korekty rozłożonej w czasie, musimy znać następujące dane:

1) 1/5 (w przypadku nieruchomości - 1/10) podatku naliczonego na fakturze dokumentującej nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających korekcie (a więc wykorzystywanych jednocześnie do wykonywania czynności opodatkowanych i zwolnionych),

2) 1/5 (w przypadku nieruchomości - 1/10) podatku faktycznie odliczonego w związku z nabyciem (wytworzeniem) tych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych,

3) proporcję ostateczną dla zakończonego roku.

K = (P × N) - O

gdzie:

K - oznacza kwotę korekty,

P - oznacza proporcję ostateczną obliczona na rok, którego dotyczy korekta,

N - oznacza 1/5 (1/10) podatku naliczonego na fakturze dokumentującej nabycie tego środka trwałego (na fakturach dokumentujących zakupy związane z wytworzeniem tego środka trwałego),

O - oznacza 1/5 (1/10) podatku faktycznie odliczonego w związku z nabyciem (wytworzeniem) środka trwałego.

Przykład

W 2007 r. spółka zakupiła od gminy budynek położony na gruncie, do którego gmina ustanowiła prawo użytkowania wieczystego. VAT dla budynku 24 000 zł, VAT od ustanowionego prawa użytkowania wieczystego 6200 zł. Budynek jest wykorzystywany do wykonywania czynności zarówno podlegających opodatkowaniu, jak i zwolnionych, dlatego odliczyła w 2007 r. VAT na podstawie proporcji wynoszącej 89%, tj. od budynku 21 360 zł, od użytkowania wieczystego 5518 zł. Po zakończeniu 2007 r. proporcja wyniosła 95%. Dlatego korekta została dokonana w następujący sposób:

(95% x 2400 zł) - 21360 zł = 2280 zł - 2136 zł = 144 zł

(95% x 620 zł) - 551,8 zł = 37,2 zł; w deklaracji w poz. 48 wykazał 181 zł.

Dla 2008 r. proporcja wyniosła 80%, dlatego skoryguje podatek w następujący sposób:

(80% x 2400 zł) - 2136 zł = -216 zł

(80% x 620 zł) - 551,8 zł = -55,8 zł; w deklaracji w poz. 48 wykazał -272 zł.

Jak rozliczać inwestycje w obcych środkach trwałych

Inwestycja w obcym środku trwałym jest odrębnym środkiem trwałym. Jak wynika z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, amortyzacji podlegają również, niezależnie od przewidzianego okresu używania, przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”. Znaczy to, że stanowią one u inwestora odrębny od nieruchomości środek trwały i podlegają amortyzacji według zasad określonych dla takich środków trwałych (art. 16j ust. 4), a nie według zasad odnoszących się do nieruchomości. Dlatego inwestycje w obcych środkach trwałych podlegają korekcie rozłożonej w czasie przez 5 lat. Potwierdzają to również organy podatkowe.

Jak czytamy w piśmie z 8 czerwca 2006 r. nr VI/443-87/06/JW Pomorskiego Urzędu Skarbowego: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia inwestycji w obcym środku trwałym. Posiłkując się zatem zapisem art. 16g ust. 3-5 w związku z ust. 7 tego przepisu, określającym pojęcie ceny nabycia i kosztu wytworzenia dla potrzeb ustalenia wartości początkowej środków trwałych, przy uwzględnieniu faktu, że inwestycją w obcym środku trwałym nie są budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie, stanowiące odrębną grupę środków trwałych, należy uznać, że inwestycją w obcym środku trwałym są działania podatnika odnoszące się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia, tzn. polegają na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji. Natomiast suma zaewidencjonowanych wydatków takich inwestycji pod datą ich zakończenia i przyjęcia do używania stanowić będzie wartość początkową środka trwałego, jakim jest w tym przypadku inwestycja w obcym środku trwałym, która będzie podlegała amortyzacji. Jednocześnie tut. Organ podatkowy zauważa, iż z powołanego przez Podatnika przepisu art. 16j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że w przypadku inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat. O tym, że stanowią one u inwestora odrębny od nieruchomości środek trwały i podlegają amortyzacji wg zasad określonych dla takich środków trwałych, świadczy autonomiczne wskazanie okresu amortyzacji bez odniesienia bezpośredniego do przepisów o nieruchomościach - w odróżnieniu od konstrukcji pkt 2 tego przepisu.

Joanna Dmowska

ekspert w zakresie VAT

 

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Profesjonalizm & Pasja

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »