| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > TEMAT DNIA > Jak ustalić miejsce świadczenia usług niematerialnych

Jak ustalić miejsce świadczenia usług niematerialnych

Obecnie przy określaniu miejsca świadczenia usług klasyfikacje statystyczne należy stosować wyłącznie pomocniczo wtedy, gdy przepisy ustawy o VAT odwołują się do nich bezpośrednio. Oznacza to konieczność posiłkowania się, oprócz definicji słownikowych, także dyrektywą VAT i orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości przy ustalaniu miejsca świadczenia usług.


Ani ustawa o VAT, ani dyrektywa nie definiują usług, które możemy zaliczyć do usług niematerialnych. Zarówno w ustawie o podatku od towarów i usług (art. 27 ust. 4), jak i w dyrektywie znajduje się wykaz usług, które możemy zaliczyć do niematerialnych. Są to następujące usługi:

• sprzedaży praw lub udzielania licencji i sublicencji, przeniesienia lub cesji praw autorskich, patentów, praw do znaków fabrycznych, handlowych, oddania do używania wspólnego znaku towarowego albo wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego, albo innych pokrewnych praw,

• doradcze, inżynierskie, prawnicze, księgowe oraz usługi podobne do tych usług, w tym w szczególności: usługi doradztwa w zakresie sprzętu komputerowego (PKWiU 72.1), usługi doradztwa w zakresie oprogramowania (PKWiU 72.2),

• prawnicze, rachunkowo-księgowe, badania rynków i opinii publicznej, doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKWiU 74.1),

• architektoniczne i inżynierskie (PKWiU 74.2),

• w zakresie badań i analiz technicznych (PKWiU 74.3),

• przetwarzania danych, dostarczania informacji oraz usługi tłumaczeń,

• bankowe, finansowe i ubezpieczeniowe łącznie z reasekuracją, z wyjątkiem wynajmu sejfów przez banki,

• dostarczania (oddelegowania) personelu,

• wynajmu, dzierżawy lub inne o podobnym charakterze, których przedmiotem są rzeczy ruchome, z wyjątkiem środków transportu,

• telekomunikacyjne,

• nadawcze radiowe i telewizyjne,

• elektroniczne,

• agentów, pośredników działających w imieniu i na rzecz innej osoby, jeżeli uczestniczą w zapewnieniu świadczenia ww. usług,

• polegające na zobowiązaniu się do powstrzymania się od dokonania czynności lub posługiwania się prawem,

• polegające na zapewnieniu dostępu do systemów gazowych lub elektroenergetycznych,

• przesyłowe: gazu w systemie gazowym i energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym oraz usługi bezpośrednio z nimi związane.

Ustalanie miejsca świadczenia

Miejscem świadczenia usług niematerialnych wykonywanych na rzecz:

• osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego lub

• podatników podatku od wartości dodanej, mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty, ale w kraju innym niż kraj świadczącego usługę

- jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, a w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności - stały adres lub miejsce zamieszkania (art. 27 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT).

Gdy nabywcą usługi niematerialnej jest osoba fizyczna posiadająca miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, miejsce świadczenia ustala się zgodnie z zasadą ogólną. Zatem w tym przypadku miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę niematerialną posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności albo miejsce stałego zamieszkania (art. 27 ust. 1 ustawy).

Przykładowe zasady ustalania miejsca świadczenia usług niematerialnych na terytorium Wspólnoty

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

Jak już wspomniano, usługi niematerialne nie zostały zdefiniowane. W odniesieniu do:

• usług doradztwa w zakresie sprzętu komputerowego (PKWiU 72.1),

• usług doradztwa w zakresie oprogramowania (PKWiU 72.2),

• usług prawniczych, rachunkowo-księgowych, badania rynków i opinii publicznej, doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKWiU 74.1),

• usług architektonicznych i inżynierskich (PKWiU 74.2),

• usług w zakresie badań i analiz technicznych (PKWiU 74.3)

- ustawodawca pozostawił symbole PKWiU.

Z ustawy o VAT wynika, że przy określaniu miejsca świadczenia usług są one identyfikowane za pomocą klasyfikacji statystycznych, jeżeli dla tych usług przepisy ustawy oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Dlatego przy określaniu miejsca świadczenia ww. usług nadal należy stosować klasyfikacje PKWiU. Trzeba zauważyć, że obecnie usługi te zostały wymienione jako przykładowe usługi doradcze, inżynierskie, prawnicze, księgowe oraz usługi podobne do tych usług. Dlatego gdy świadczonych usług nie można zaliczyć do usług sklasyfikowanych pod wymienionymi symbolami, nie oznacza to, że nie są to usługi niematerialne.

W odniesieniu do innych usług niematerialnych w trudnych i nietypowych sytuacjach należy odwołać się do orzecznictwa ETS.

Według Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości istotne znaczenie dla określenia miejsca świadczenia usług niematerialnych ma wskazanie cech charakterystycznych dla poszczególnych rodzajów usług oraz wskazanie miejsca świadczenia przedmiotowych usług.

Definicje i status podmiotu dokonującego usługi niematerialnej

Trzeba zwrócić uwagę na sposób określenia usług niematerialnych przez dyrektywę (art. 56), która posługuje się zawodami, np. usługi prawników, inżynierów. Natomiast polska ustawa określa, że są to usługi prawnicze, inżynierskie. Nie oznacza to, że każda usługa wykonana przez inżyniera czy prawnika może być zaliczona do usług niematerialnych, na co zwracał uwagę Trybunał.

W orzeczeniu C-41/04 podkreślił, że art. 9 ust. 2 lit. e) tiret trzecie VI Dyrektywy nie dotyczy bowiem takich zawodów, jak adwokaci, doradcy, eksperci księgowi czy inżynierowie, lecz świadczeń wykonanych przez te osoby oraz świadczeń, które są do nich podobne. Prawodawca wspólnotowy posługuje się zawodami wskazanymi w tym przepisie jako środkiem do zdefiniowania kategorii świadczeń, o których jest w nim mowa. Analogiczne stwierdzenia odnajdujemy w wyroku C-145/96. Ponadto w orzeczeniu w sprawie C-167/95 Trybunał zwrócił uwagę, iż profesje wymienione w tym przepisie są tzw. wolnymi zawodami, jednak nie każdy wolny zawód mieści się w katalogu usług objętych zakresem tego przepisu.

Według ETS do usług niematerialnych (art. 9/2/e VI Dyrektywy) należy zaliczać usługi zasadniczo i zwyczajowo wykonywane w ramach zawodów wymienionych w tym przepisie, usługi charakterystyczne dla danej profesji i świadczone w ramach typowych obowiązków z niej wynikających.

Dlatego regulacje w polskiej ustawie prawidłowo implementują regulacje unijne.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Rzecznik Ubezpieczonych

Rzecznik Ubezpieczonych reprezentuje interesy osób ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, członków funduszy emerytalnych, uczestników pracowniczych programów emerytalnych, osób otrzymujących emeryturę kapitałową lub osób przez nie uposażonych.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »