| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > TEMAT DNIA > Czy właściciel firmy rozlicza własne diety

Czy właściciel firmy rozlicza własne diety

Osobom prowadzącym działalność gospodarczą przysługuje prawo uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych. Ile wynosi maksymalna wysokość diet?

Wielu właścicielom firm sprawia kłopot kwestia rozliczania diet związanych z wyjazdami służbowymi. Rozpatrując tę kwestię, należy zwrócić uwagę na regulację zawartą w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm., dalej ustawa o PIT). Zgodnie z tym przepisem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PIT. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Wyłączenie z kosztów

Według art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Te odrębne przepisy zawarte są w rozporządzeniach ministra pracy i polityki społecznej.

Z treści tych regulacji wynika zatem, że oprócz kosztów wymienionych w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, umożliwiono podatnikowi odliczenie diet z tytułu podróży służbowych do wysokości określonej w szczegółowych przepisach.

Wyjazd przedsiębiorcy

W związku z tym, ustawodawca przyznał prawo przedsiębiorcy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych w tej samej wysokości, jakie przysługują one pracownikom. Tym samym, na podstawie powołanych przepisów, w korespondencji z treścią art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT, można również wywieść wniosek, jaka część diety nigdy nie będzie stanowić kosztu uzyskania przychodu. Zwrócił na to uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 24 stycznia 2007 r. (sygn. akt I SA/Ol 584/06, niepublikowany).

Jak podkreślił wojewódzki sąd administracyjny, ustawodawca nie sformułował legalnej definicji podróży służbowej pracodawcy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Dlatego też, zdaniem sądu, nie można w sposób bezpośredni przenosić na grunt podatkowy definicji podróży służbowej pracowników zawartej w prawie pracy. Stosując zatem wykładnię językową art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT i posiłkując się wykładnią celowościową kodeksu pracy, podróżą służbową pracodawcy, jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą, będzie wyjazd poza miejsce prowadzenia działalności, związany z wykonywaniem zadań prowadzonej firmy.

Sąd podzielił pogląd, że każdy związany z prowadzoną działalnością gospodarczą wyjazd poza miejsce wykonywania działalności gospodarczej (określone we wpisie) jest podróżą służbową, a przedsiębiorca może wówczas zaliczyć przysługujące mu diety do kosztów uzyskania przychodów.

Stanowisko urzędów

Na podobne kwestie zwraca się uwagę w wyjaśnieniach organów podatkowych (zob. interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 24 kwietnia 2007 r., nr 1401/BF-I/4160-0038/1/07/AG). Z interpretacji przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT wynika, że ustawodawca wyłącza z kosztów wartość diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Oznacza to, że osobom tym przysługuje prawo uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w ramach zakreślonego limitu, tj. w wysokości diet przysługujących pracownikom.

Osoby prowadzące działalność gospodarczą z tytułu odbywania podróży służbowych nie mogą rozliczyć w kosztach uzyskania przychodu kosztów faktycznie poniesionych z tytułu zwiększonych wydatków na koszty utrzymania, lecz mogą się rozliczyć tylko swoistym ryczałtem, czyli wartością diet za czas podróży służbowej przysługującą pracownikom.

Kłopoty z definicją

Należy zauważyć, że wspomniany przepis art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT nie ogranicza kręgu podmiotów, do którego się odnosi poprzez definicję pojęcia podróż służbowa. Użyte bowiem pojęcie podróż służbowa nie ma ustawowej definicji w prawie podatkowym, a sięganie do definicji zawartej w kodeksie pracy jest nieuprawnione (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3827/06, niepublikowany). Za nieuprawnione należy również uznać stanowisko, że realizowanie zasadniczego przedmiotu działalności przez osoby prowadzące tę działalność nie wchodzi w zakres podróży służbowych. Ustawodawca w interpretowanym przepisie nie ograniczył kręgu objętych nim podmiotów ze względu na rodzaj prowadzonej działalności. Dlatego za podróż służbową należy uznać również bezpośrednie wykonywanie przez przedsiębiorcę zadań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej poza granicami kraju.

WAŻNA LICZBA

23 zł - tyle za dobę wynosi dieta przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży.

PRZYKŁAD

WYKONYWANIE USŁUG W HOLANDII

Podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej realizuje m.in. umowę, na podstawie której świadczy usługi na terenie Holandii. Realizacja wskazanego kontraktu wiąże się z koniecznością pobytu podatnika głównie w Holandii. W tej sytuacji podatnik ma prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu wyjazdu służbowego za cały okres pobytu w podróży.

PRZYKŁAD

WSPÓŁPRACA Z JEDNYM PODMIOTEM

Podatnik prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Świadczenie usługi wyłącznie na rzecz jednego podmiotu. Działalność polega na wykonywaniu czynności pomocniczych w transporcie, czyli rozładunku i załadunku naczep, a także na kontakcie ze współpracującymi spedycjami. Czynności wykonywane są na terenie Niemiec, poza siedzibą podmiotu gospodarczego, na rzecz którego prowadzi działalność. Podatnikowi przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu pobytu za granicą w celu wykonania usługi polegającej na załadunku i rozładunku naczep na terenie Niemiec.

KRZYSZTOF TOMASZEWSKI

krzysztof.tomaszewski@infor.pl

PODSTAWA PRAWNA

l Art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

l Par. 4 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce strefy budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.U. nr 236, poz. 1990 z późn. zm.).

l Par. 4 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. nr 236, poz. 1991 z późn. zm.).

reklama

Polecamy artykuły

Autor:

Źródło:

GP

Zdjęcia


CIT 2018. Komentarz (książka)299.00 zł

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

KasperskyLab

Ochrona przed zagrożeniami IT

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od ksiegowosc.Infor.pl
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK