| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > TEMAT DNIA > Nieodpłatne świadczenia na rzecz pracowników

Nieodpłatne świadczenia na rzecz pracowników

Zatrudniając pracowników, pracodawca ponosi nie tylko koszty wynagrodzeń czy ekwiwalentów, ale często także innych świadczeń nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych. Dokonywanie tych świadczeń pociąga za sobą obowiązki związane z odprowadzeniem zaliczek na podatek dochodowy oraz składek ZUS. Jak rozliczyć te świadczenia?


W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma definicji pojęcia „nieodpłatne świadczenie”, jednak przyjmuje się, że obejmuje ono te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podmiotu, mające konkretny wymiar finansowy.

W odniesieniu do pracowników nieodpłatne świadczenia należy traktować tak jak inne należności ze stosunku pracy. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych jest bowiem - poza wynagrodzeniami i innymi wypłatami pieniężnymi - także wartość nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń.

Świadczenia te powinny jednak przybrać wartość pieniężną, którą określa się w sposób przedstawiony w poniższej ramce.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według powyższych zasad, a odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Udostępnienie samochodu

W przypadku wykorzystywania samochodu przez pracownika na jego prywatne potrzeby wystąpi nieodpłatne świadczenie na jego rzecz. W związku z tym, wartość pieniężną tego świadczenia organizacja jako płatnik powinna dodać do innych przychodów pracownika ze stosunku pracy i od łącznej kwoty pobrać miesięczną zaliczkę na podatek dochodowy.

W tym przypadku wartość nieodpłatnego świadczenia z tego tytułu ustala się według cen rynkowych stosowanych przy udostępnianiu takich samych samochodów, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Następnie należy ustalić ceny usług świadczonych przez działające na tym samym terenie co organizacja firmy zajmujące się wynajmem takich samochodów, jakie odpowiadają samochodowi wykorzystywanemu przez pracownika. W omawianej sytuacji, w celu ustalenia wartości świadczenia, pracodawca, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie świadczy usług najmu samochodów, powinien uwzględnić również ceny rynkowe stosowane przez firmy zajmujące się wynajmem samochodów tej samej marki, z uwzględnieniem wspomnianych czynników (rok produkcji, wyposażenie, stan techniczny itd.).

Opisane zasady ustalania wartości pieniężnej nieodpłatnego świadczenia należy stosować zarówno w sytuacji wykorzystywania samochodu służbowego przez danego pracownika jako środka transportu na przejazdy z miejsca zamieszkania do pracy i z powrotem, jak i w trakcie udzielonego urlopu wypoczynkowego oraz podczas weekendów bądź dni świątecznych. Oznacza to, że niedopuszczalne jest ustalanie wartości pieniężnej świadczenia w odmienny sposób. Stanowisko takie potwierdzają też organy podatkowe: „nieprawidłowe jest stanowisko (...), że w sytuacji gdy samochód służbowy wykorzystywany jest przez pracownika jako środek transportu na przejazdy z miejsca zamieszkania do pracy i z powrotem, należy dla ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia przyjąć równowartość biletu w komunikacji miejskiej” (postanowienie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego z 21 października 2005 r., sygn. DM/P/415-0051/05/AP).

Innym sposobem ustalania wartości pieniężnej nieodpłatnego świadczenia z tytułu używania samochodu służbowego do celów prywatnych może być wykorzystywanie w tym celu „kilometrówki”. Jednak stanowiska tego nie podzielają organy podatkowe. Uznają bowiem, że taki sposób rozliczania wykorzystywania samochodu dotyczy sytuacji, gdy pracownik korzysta z własnego samochodu osobowego na potrzeby działalności prowadzonej przez pracodawcę. Nie dotyczy to zatem przypadku korzystania przez pracownika ze służbowego samochodu na prywatne potrzeby. „Gdyby zamysłem ustawodawcy było (...) ujednolicenie przepisów dotyczących wyceny świadczeń z tytułu użyczenia samochodów osobowych dla celów działalności gospodarczej, bez względu na to, czy osobą użyczającą (udostępniającą do korzystania) jest pracownik czy pracodawca, zapewne w przepisach szczególnych znalazłoby się stosowne uregulowanie dotyczące tej konkretnej sytuacji” (postanowienie Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z 1 lutego 2006 r., sygn. 1472/DPC/415-1/06/DW).

PRZYKŁAD

Firma przekazała pracownikowi samochód osobowy, który ma być używany przede wszystkim dla celów realizacji jednego z projektów, ale także do celów prywatnych pracownika ograniczonych limitem 200 km miesięcznie.

W celu ustalenia wartości pieniężnej nieodpłatnego świadczenia firma posłużyła się ewidencją przebiegu samochodu. Za przychód uznano więc iloczyn przejechanych kilometrów i stawki za 1 km przebiegu. Takie postępowanie jest nieprawidłowe, ponieważ wartość tego świadczenia należy ustalić na podstawie cen rynkowych wynajmu takich samych samochodów. Przychodem dla pracownika będzie również wartość zużytego paliwa, jeśli płaci za nie pracodawca. Obliczenie wartości finansowanego przez pracodawcę zużytego paliwa nie powinno sprawiać trudności, ponieważ dany pracownik będzie używał samochodu służbowego do celów prywatnych na stałej trasie stanowiącej odległość między miejscem zamieszkania a miejscem pracy.

„Gdy koszt paliwa pokrywa pracownik (...), to nie może on podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych - gdyż nie składa się na wartość nieodpłatnego świadczenia” (postanowienie Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z 5 sierpnia 2005 r., sygn. 1472/RPŁ/415-59/05/SZM).

Udostępnienie telefonu

W przypadku wykorzystywania przez pracownika służbowego telefonu na rozmowy prywatne również powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Rozmowy prywatne wykonywane ze służbowego telefonu powinny być rozliczane na podstawie billingu, z którego wynika ilość i czas połączeń prywatnych. Jeśli pracodawca zdecyduje się nie rozliczać pracownika z prywatnych rozmów, to po stronie tego pracownika powstanie przychód ze stosunku pracy. Przychodem będzie wówczas wartość wynikająca z przemnożenia liczby minut wykorzystanych na rozmowy prywatne i ceny wynikającej z umowy zawartej z operatorem.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Kancelaria Galt

Prawo, podatki, księgowość

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »