Odliczeniu od dochodu podlegają wydatki na cele rehabilitacyjne. Zasady i warunki uprawniające do takich odliczeń określają przepisy ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.), czyli tzw. ustawa o PIT.

Ustawa ta wskazuje nie tylko krąg osób uprawnionych do ulgi rehabilitacyjnej. Określa także rodzaje wydatków (są wśród nich ograniczone limitem odpisów oraz nielimitowane), które można odliczyć od dochodów opodatkowanych PIT. Podobnie jak w przypadku innych odliczeń, tak i w przypadku tej ulgi możliwość dokonania odliczenia uzależniona została przez ustawodawcę od spełnienia wielu, dość rygorystycznie egzekwowanych przez przedstawicieli fiskusa, warunków.

Uprawnieni do ulgi

Ulga rehabilitacyjna jest przewidziana wyłącznie dla osób niepełnosprawnych oraz podatników, którzy mają na utrzymaniu osoby niepełnosprawne. Przepisy określają przy tym zarówno to, kogo należy uważać za osobę niepełnosprawną, jak i kiedy można mówić o tym, że na utrzymaniu podatnika znajduje się osoba niepełnosprawna.

Warunkiem, od którego zależy prawo do odliczenia wydatków rehabilitacyjnych, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek, orzeczenia o zakwalifikowaniu (przez organy orzekające) do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy lub przyznającej rentę szkoleniową albo - w przypadku osób, które nie ukończyły 16 lat - orzeczenia o rodzaju i stopniu niepełnosprawności. Zasada ta dotyczy wszystkich wydatków rehabilitacyjnych, zarówno tych, które podlegają odliczeniom limitowanym, jak i tych, które nie są objęte żadnymi limitami.

Należy także pamiętać, że orzeczenia wydawane przez działające obecnie zespoły orzekające o stopniu niepełnosprawności nie określają już, do której z trzech grup inwalidztwa ktoś należy. Grupy inwalidztwa zastąpiono trzema stopniami niepełnosprawności: znacznym, umiarkowanym i lekkim.

Ważne definicje

W ustawie o PIT wyjaśniono w związku z tym, że w każdym przypadku, gdy w przepisach dotyczących ulgi rehabilitacyjnej jest mowa o osobach zaliczanych do I grupy inwalidztwa, należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których na podstawie przepisów obecnej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych orzeczono całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo znaczny stopień niepełnosprawności.

WAŻNE!

Utrzymanie osoby niepełnosprawnej oznacza, że podatnik zapewnia jej środki do życia

Z kolei gdy w przepisach dotyczących ulg rehabilitacyjnych jest mowa o osobach zaliczanych do II grupy inwalidztwa, należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie przepisów obecnej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, orzeczono całkowitą niezdolność do pracy albo umiarkowany stopień niepełnosprawności.