Księgowość - INFOR.PL

Wierzytelności odpisane jako nieściągalne można uznać za koszt podatkowy pod pewnymi warunkami. Przede wszystkim dług powinien zostać uprzednio zarachowany jako przychód należny. Nieściągalność musi też zostać udokumentowana w sposób określony ustawą. Za wierzytelności nieściągalne uważa się te, których nieściągalność została udokumentowana:

- postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo

- postanowieniem sądu o:

a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub

b) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub

c) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo

- protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Powyższe wyliczenie sposobów dokumentowania nieściągalnych wierzytelności ma charakter wyczerpujący i zamknięty. Oznacza to zatem, że wierzytelności udokumentowanych innymi dokumentami niż wymienione nie można uznać za wierzytelności nieściągalne.

WAŻNE

Wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana w odpowiedni sposób, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu

Wierzytelności nieściągalnych nie należy mylić z wierzytelnościami, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Przesłanki zaliczenia do jednej lub drugiej grupy są odmienne. Nieściągalne są takie wierzytelności, których w normalnym trybie nie da się zaspokoić.

Wymagany protokół

Jak wynika z powyżej przytoczonych przesłanek, w przypadku wierzytelności o niewielkiej wartości dokumentem uzasadniającym zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu może być protokół sporządzony przez podatnika.