| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Vademecum > Standardy rachunkowości > Jak korygować wartość materiałów ujmowanych w kosztach

Jak korygować wartość materiałów ujmowanych w kosztach

Zgodnie z ustawą o rachunkowości zapasy na dzień nabycia lub powstania ujmuje się w księgach rachunkowych według cen nabycia lub kosztów wytworzenia. Międzynarodowy Standard Rachunkowości nr 2 podaje, że zapasy należy wyceniać w cenie nabycia lub koszcie wytworzenia. Standard określa również wycenę według tzw. wartości netto możliwej do uzyskania, w zależności od tego, która z tych kwot jest niższa. Wycena według wartości netto wynika z zasady ostrożności, która mówi, iż wyceny tej dokonuje się, jeżeli cena nabycia lub koszt wytworzenia nie są możliwe do uzyskania. Wartość netto możliwa do uzyskania nie jest równa wartości godziwej.

Jednak od tych zasad ustawa przewiduje odstępstwa dotyczące wyceny materiałów, towarów i produktów w toku produkcji. Jednostki mogą wyceniać materiały i towary w cenie zakupu, natomiast produkty w toku - w wysokości bezpośrednich kosztów wytworzenia lub tylko materiałów bezpośrednich, bądź nie wyceniać ich w ogóle, jeżeli nie zniekształca to stanu aktywów oraz wyniku finansowego jednostki. Wyceny towarów w cenie zakupu nie przewiduje MSR nr 2.

Istnieje możliwość odpisywania w koszty wartości materiałów i towarów na dzień ich zakupu lub produktów gotowych w momencie ich wytworzenia. Oznacza to jednak konieczność ustalania stanu tych składników aktywów i jego wyceny oraz korekty kosztów o wartość tego stanu nie później niż na dzień bilansowy. W związku z tym jednostki, które od razu ujmują kupione materiały w kosztach okresu, w którym dokonały ich zakupu, muszą nie później niż na dzień bilansowy doprowadzić koszty do rzeczywistych wartości poprzez ich korektę o wartość wynikającą z inwentaryzacji. MSR nr 2 nie zajmuje stanowiska w tej sprawie.

Przykład 1

Jednostka ewidencjonuje koszty zużycia materiałów w momencie ich zakupu.

W bieżącym okresie kupiono i przyjęto materiały na kwotę 150 000 zł (1500 szt. × 100 zł). Na podstawie inwentaryzacji stwierdzono, że na koniec okresu sprawozdawczego wartość zapasu wynosi 20 000 zł (200 szt. × 100 zł).

 

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

 

Wn „Rozliczenie zakupu” 150 000

Wn „VAT naliczony” 33 000

Ma „Rozrachunki z dostawcami” 183 000

2. Ujęcie zakupionych materiałów w kosztach działalności w cenie nabycia - 150 000 zł:

Wn „Zużycie materiałów i energii” 150 000

Ma „Rozliczenie zakupu” 150 000

3. Korekta kosztów o pozostały zapas materiałów w wysokości 20 000 zł:

Wn „Materiały” 20 000

Ma „Zużycie materiałów” 20 000

 

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

 

Jeżeli ceny zakupionych i odpisanych bezpośrednio w koszty materiałów są różne, pojawia się problem, w jakiej cenie ująć pozostały zapas stwierdzony na podstawie inwentaryzacji. Wartość zapasu należy ustalić na podstawie jednej z metod, jakie dopuszcza ustawa. W przypadku gdy ceny nabycia lub zakupu albo koszty wytworzenia jednakowych lub uznanych za jednakowe, ze względu na podobieństwo ich rodzaju i przeznaczenie, są różne, wartość stanu końcowego rzeczowych składników aktywów obrotowych wycenia się w zależności od przyjętej przez jednostkę metody ustalania wartości ich rozchodu:

l według cen przeciętnych,

l według metody FIFO,

l według metody LIFO,

l w drodze szczegółowej identyfikacji rzeczywistych cen/kosztów tych składników.

UWAGA!

Międzynarodowy Standard Rachunkowości nr 2 zezwala jedynie na stosowanie metody pierwsze weszło - pierwsze wyszło (FIFO) oraz metody średniej ceny ważonej. Natomiast metoda ceny najpóźniejszej (LIFO) nie jest dopuszczona przez MSR.

Przykład 2

Firma A, dokonując zakupu materiałów (tkanin Z), odpisuje je w dniu zakupu w ciężar kosztów. W minionym roku obrotowym harmonogram dostaw materiałów Z był następujący:

 

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

 

W bieżącym roku obciążono koszty zużytych materiałów Z w ilości 4200 m w kwocie 37 200 zł. Na koniec roku po przeprowadzonej inwentaryzacji stwierdzono stan tkaniny Z niezużytej do produkcji w ilości 200 m.

Firma A stosuje metodę cen przeciętnych, ustalonych w wysokości średniej ważonej, w której należy dokonać korekty kosztów.

 

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

 

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

 

Gdyby firma A stosowała do wyceny metodę FIFO, czyli rozchód składnika aktywów wyceniała kolejno po cenach tych materiałów, które najwcześniej nabyła, wtedy pozostałą ilość materiału (200 m) należałoby wycenić po cenie 9 zł za m, czyli w cenie ostatniej dostawy (tak jakby wcześniejsze zostały już zużyte).

l art. 28 ust. 1 pkt 6, art. 34 ust. 1, 2 i 4 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości - j.t. Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694; ost.zm. Dz.U. z 2006 r. Nr 208, poz. 1540

l § 9 i 23-33 MSR nr 2 - „Zapasy”

dr Anna Bagieńska

adiunkt w Katedrze Finansów i Rachunkowości Politechniki Białostockiej

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Tomasz Okurowski

Specjalista od nowoczesnych technologii zarówno samochodowych jak domowych. Wyjątkowy znawca nawigacji samochodowych, systemów multimedialnych, car audio i aplikacji mobilnych.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »