W tabeli 4 dokonano oceny zgodności ustawy o rachunkowości z dyrektywami Unii Europejskiej i MSSF.

Największe różnice między Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej a polską ustawą o rachunkowości dotyczą zasad wyceny⁸. Np. środki trwałe przeszacowywane są zgodnie z rozwiązaniami MSSF do aktualnej wartości godziwej. Ustawa zabrania takiej wyceny. Przewiduje natomiast okresową aktualizację na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów.

Jeżeli chodzi o wartości niematerialne i prawne, MSSF dopuszczają aktywowanie składników wytworzonych we własnym zakresie, jak też przeszacowanie ich do wartości godziwej, na przykład okresowe przeszacowanie prawa wieczystego użytkowania gruntów. Ustawa o rachunkowości dopuszcza ujęcie w bilansie wyłącznie wartości niematerialnych i prawnych pozyskanych w drodze nabycia. Ponadto zabrania ich przeszacowania do aktualnej wartości godziwej.

Inny przykład to regulacje dotyczące kontraktów długoterminowych. Ustawa przewiduje zastosowanie metody procentowej dla kontraktów o okresie realizacji dłuższym niż 6 miesięcy. Nie jest jednak wiadomo, jakie zasady rachunkowości jednostka ma stosować w przypadku kontraktów o różnych okresach realizacji (w tym krótszych niż 6 miesięcy). Inwestor nie ma w takiej sytuacji możliwości dokonania analizy porównawczej.

W przypadku instrumentów finansowych ustawa o rachunkowości opiera się na rozwiązaniach uchylonego już dziś MSR 25. Regulacje te są sprzeczne z nowym MSR 39. Nie wiadomo, kiedy i jakie aktywa należy ująć w bilansie, a jakie w ewidencji pozabilansowej.

Ustawa o rachunkowości wprowadza pojęcie trwałej utraty wartości, podczas gdy MSR operują pojęciem utraty wartości. Dodanie słowa "trwałej" oznacza znaczne opóźnienie ujawniania w bilansie poniesionych strat (daty dokonania odpisów aktualizujących). Ponadto występują znaczne różnice w sprawozdawczości. Ustawa przyjmuje uproszczone zasady przeliczania sprawozdań finansowych zagranicznych oddziałów i spółek zależnych, stanowiących integralną część działania podmiotu dominującego. Różnice w porównaniu z MSSF mogą być istotne.

Różnice zauważalne są również w wartościach szacunkowych oraz w formie prezentacji w sprawozdaniu błędów. Ustawa wymienia wyłącznie błędy fundamentalne. Ponadto brak w jej unormowaniach rozróżnienia pomiędzy zmianami w wartościach szacunkowych (niewymagających zmian danych porównawczych za ubiegłe okresy sprawozdawcze) a zmianami w zastosowanych zasadach rachunkowości. W konsekwencji ta sama jednostka gospodarcza może zaprezentować odmienne wyniki finansowe w zależności od przyjętej interpretacji ustawy. Ustawa i wytyczne Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (KPWiG) nadal przewidują zastosowanie obligatoryjnych wzorów sprawozdań finansowych, które nie zawsze uwzględniają specyfikę prowadzonej działalności. Taka wątpliwość pozostaje na przykład w przypadku podmiotów prowadzących działalność leasingową. Nie wiadomo, według jakiego wzoru mają sporządzać sprawozdanie - przewidzianego dla banków, czy też dla pozostałych jednostek.