| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Vademecum > Standardy rachunkowości > Wartości niematerialne w świetle MSR

Wartości niematerialne w świetle MSR

Kiedy jednostka może zaliczyć składnik do wartości niematerialnych? Jak prawidłowo wycenić te składniki aktywów w momencie ich nabycia lub wytworzenia? Gdzie odnieść zwiększenie wartości, która nastąpiła wskutek przeszacowania?


Standard określa wartości niematerialne jako nieposiadające postaci fizycznej niepieniężne składniki aktywów, które są możliwe do zidentyfikowania. Jednak nie można na tym poprzestać, ponieważ tak sformułowana definicja nie do końca odzwierciedla istotę rzeczy. Aby jednostka mogła zaliczyć dany składnik do wartości niematerialnych, musi on spełniać łącznie następujące warunki:

1) być możliwy do zidentyfikowania, tzn. aby można go było wyłączyć lub wydzielić z jednostki gospodarczej i sprzedać, przekazać, licencjonować, oddać do odpłatnego użytkowania innym podmiotom (osobom trzecim), zarówno pojedynczo, jak i łącznie;

2) musi on pozostawać pod kontrolą jednostki;

3) zgodnie z przewidywaniami jednostki powinien w przyszłości przynosić korzyści ekonomiczne.

Do wartości niematerialnych zalicza się m.in.: prawa autorskie, licencje, patenty, znaki towarowe, wykazy odbiorców (bazy danych), lojalność odbiorców, wiedzę naukową i techniczną, projektowanie nowych systemów lub procesów, udział przedsiębiorstwa w rynku, prawa marketingowe.

Ujęcie danego składnika jako wartości niematerialnej dopuszczalne jest wyłącznie wtedy, gdy:

1) istnieje prawdopodobieństwo osiągnięcia przez jednostkę przyszłych korzyści ekonomicznych, które będzie można przyporządkować temu składnikowi;

2) jednostka jest w stanie wiarygodnie ustalić cenę nabycia lub koszt wytworzenia danego składnika.

Składnik wartości niematerialnych początkowo wycenia się w cenie nabycia lub koszcie wytworzenia. Najłatwiej jednostka może wycenić składnik wartości niematerialnych, który został nabyty w oddzielnej transakcji, ponieważ wycenia go w cenie nabycia.

Koszty nabycia takiego składnika obejmują:

1) cenę nabycia powiększoną o zapłacone cło, podatki zawarte w cenie, których jednostka nie może jednak odliczyć - pomniejszoną o otrzymane upusty i rabaty;

2) nakłady bezpośrednio związane z przygotowaniem tej wartości niematerialnej do użytkowania zgodnie z jej przeznaczeniem.

Jednostka musi mieć świadomość, że do nakładów bezpośrednich może zaliczyć koszty świadczeń pracowniczych tych pracowników, którzy są bezpośrednio związani z przygotowaniem tego składnika do używania, opłaty za obsługę oraz koszty przeprowadzanych testów np. sprawdzających prawidłowość działania takiego składnika.

Przykład

Spółka nabyła wcześniej zamówiony program komputerowy - nowy proces technologiczny, którego cena transakcji wyniosła 20 000 zł. Ze względu na nową produkcję musiała kupić nowy budynek oraz przeszkolić w tym zakresie swoich pracowników, co łącznie dało 75 000 zł. Ponieważ była to zupełnie nowa produkcja, spółka poniosła opłatę za wdrożenie tego programu w wysokości 1500 zł. oraz przeznaczyła na reklamę 800 zł.

Łączny koszt nabycia takiego programu - nowego cyklu produkcyjnego wyniósł 21 500 zł, ponieważ MSR 38 nie pozwala do kosztu nabycia zaliczyć kosztów reklamy i promocji, nakładów ponoszonych na prowadzenie działalności w nowej lokalizacji oraz kosztów przeszkolenia pracowników (§ 29 MSR 38).

Wartości niematerialne, nabyte w drodze połączenia jednostek gospodarczych, ujmowane są w bilansie w wartości godziwej. Wartość ta powinna odzwierciedlać rynkowe oczekiwania dotyczące prawdopodobieństwa, z jakim nabywca osiągnie w przyszłości korzyści ekonomiczne z danego składnika wartości niematerialnych.

Wartość godziwa składników wartości niematerialnych musi być określona odrębnie od wartości firmy. Warunkiem wyceny składnika jest możliwość jego wyodrębnienia jako całości spośród innych składników wartości niematerialnych. Wyjątek w tym zakresie stanowi sytuacja, gdy można wyodrębnić dany składnik, ale tylko i wyłącznie z innym, który jest z nim połączony, np. nabycie tytułu prasowego wraz z bazą prenumeratorów. Wówczas wartość godziwa jest określana dla obu tych składników łącznie.

W przypadku nabycia składnika wartości niematerialnych w drodze dotacji lub dotacji rządowych sposób ujęcia danego składnika w bilansie regulują postanowienia MSR 20 „Dotacje rządowe i ujawnianie informacji na temat pomocy rządowej”. Jednostka gospodarcza, nabywająca dany składnik wartości niematerialnych, może go ująć w wartości godziwej lub w wartości nominalnej powiększonej o wszelkie koszty bezpośrednie, poniesione w związku z przystosowaniem danego składnika do użytkowania.

Przez wymianę aktywów rozumie się nabycie składnika wartości niematerialnych przez wymianę niepieniężnego składnika na inny składnik niepieniężny bądź połączenie składników pieniężnych i niepieniężnych aktywów. Składnik wartości niematerialnych, nabyty w drodze wymiany, ujmowany jest przez jednostkę według wartości godziwej.

W myśl § 46 MSR 38 „Wartości niematerialne” transakcja ma charakter handlowy, gdy:

1) ryzyko, czas i kwota przepływów pieniężnych z otrzymanych aktywów są różne od ryzyka, czasu i kwoty z aktywów przekazanych lub

2) w wyniku tej transakcji (zamiany) zmianie ulega wartość charakterystyczna dla jednostki gospodarczej w części działalności, na którą transakcja wpłynęła, oraz

3) pojawia się różnica pomiędzy wartościami określonymi w powyższych punktach w porównaniu z wartością godziwą wymienionych aktywów i dodatkowo różnica ta musi być znacząca.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Jarosław Danielewicz

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »