| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Warto wiedzieć > Jakie skutki w VAT pociąga za sobą stwierdzenie zawinionego niedoboru

Jakie skutki w VAT pociąga za sobą stwierdzenie zawinionego niedoboru

Przy obciążaniu pracownika za niedobór towarów nie ma obowiązku doliczania podatku VAT i odprowadzania go do urzędu skarbowego jako VAT-u należnego. Nie trzeba też dokonywać korekty VAT. Bywają jednak urzędy skarbowe, które w tej sprawie prezentują odmienne stanowisko.


„(...) Z powyższych uregulowań wynika, iż wystąpienie niedoborów zawinionych oznacza brak możliwości odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem towarów, których niedobór stwierdzono.
Jeżeli bowiem wartością niedoboru obciążono osobę odpowiedzialną materialnie za powierzony jej towar, to nie można wówczas zaliczyć wydatków związanych z nabyciem towarów, których niedobór stwierdzono, do kosztów uzyskania przychodów, gdyż wydatek ten zostanie pokryty przez osobę materialnie odpowiedzialną. Fakt niezaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów – w świetle ww. art. 88 ust. 1 pkt 2 – skutkuje brakiem możliwości odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towaru objętego niedoborem zawinionym.
Ewentualna korekta podatku naliczonego, odliczonego na zasadach określonych w art. 86 ww. ustawy, winna być dokonana w rozliczeniu podatku VAT za miesiąc, w którym niedobór stwierdzono i zakwalifikowano jako zawiniony”.

Podobnie zinterpretował tę sytuację Pomorski Urząd Skarbowy w postanowieniu z 2 grudnia 2005 r., nr PV/443-407/IV/2005/JW., w którym stwierdzono:
„obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.
Skoro zatem – jak oświadczył podatnik w złożonym wniosku – wartością niedoboru zostanie obciążona osoba odpowiedzialna materialnie, to nie nastąpi zaliczenie wydatków związanych z nabyciem towaru, którego niedobór stwierdzono, do kosztów uzyskania przychodów.
W konsekwencji fakt niezaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów skutkuje brakiem możliwości odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towaru objętego tym niedoborem.
W przypadku gdy podatek ten był odliczony w momencie otrzymania faktury za nabyty towar, to konieczne staje się dokonanie korekty podatku naliczonego.
Natomiast podatnik winien dokonać tej korekty w deklaracji za miesiąc, w którym ten niedobór stwierdzono i zakwalifikowano jako zawiniony – z tą bowiem chwilą wydatki przestały stanowić koszt uzyskania przychodów”.

Jak widać, w praktyce organów podatkowych występują rozbieżności co do tego, czy fakt powstania niedoboru wiąże się z koniecznością dokonania korekty VAT naliczonego. Dla bezpieczeństwa podatnicy, którzy stwierdzają takie niedobory, powinni wystąpić każdorazowo do swojego urzędu skarbowego z wnioskiem o dokonanie interpretacji w tej sprawie. Przy czym należy wyraźnie zaznaczyć, że za prawidłowe należy uznać pierwsze z przedstawionych stanowisk, zgodnie z którym powstanie zawinionego niedoboru nie powoduje obowiązku korekty VAT naliczonego. Korekta VAT naliczonego w opisany wyżej sposób nie ma oparcia w przepisach ustawy o VAT. Korekty podatku naliczonego dokonuje się bowiem zgodnie z art. 91 ustawy o VAT. Uważam, że przepis ten nie daje podstawy do dokonania korekty w miesiącu wystąpienia zawinionego niedoboru. Zgodnie z tym przepisem obowiązek korekty VAT naliczonego występuje w przypadku, gdy podatnik miał prawo do odliczenia, a następnie prawo to uległo zmianie (art. 91 ust. 7). Przepis ten należałoby stosować wtedy, gdy wskutek świadomego działania podatnika w trakcie roku podatkowego wyłączone zostało jego prawo do odliczenia VAT naliczonego (np. towar przeznaczony na działalność opodatkowaną przeznaczył na działalność zwolnioną). Taka sytuacja tutaj nie występuje, brak jest bowiem świadomego działania podatnika. Ponadto przepis ten nakazuje dokonać korekty w sposób określony w art. 91 ust. 1–5. W przypadku towarów, które nie są środkami trwałymi, oznacza to konieczność dokonania korekty po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego.

Jeszcze jednym argumentem przeciw korekcie VAT naliczonego jest brak umocowania do takiego działania w przepisach VI Dyrektywy. VI Dyrektywa nie uzależnia bowiem odliczenia VAT naliczonego od możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Reasumując: W przypadku zawinionego przez pracownika niedoboru towarów obciążenie go kosztami straty nie podlega VAT. Podatnik nie ma również obowiązku dokonywania korekty VAT, związanej z faktem odliczenia podatku naliczonego przy zakupie utraconych towarów. Jednak w związku z pojawiającymi się tu i ówdzie interpretacjami organów skarbowych wyrażającymi konieczność dokonania korekty, w tych przypadkach warto zwrócić się o wykładnię do właściwego urzędu skarbowego.

Podstawa prawna
• ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – Dz.U. Nr 54, poz. 535; ost.zm. Dz.U. z 2006 r. Nr 143, poz. 1029

Ewa Sławińska
ekspert w zakresie VAT
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Katarzyna Przyborowska

Radca Prawny

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »