| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Aktualności > Jak właściwie dokumentować koszty podatkowe

Jak właściwie dokumentować koszty podatkowe

Organy podatkowe wielokrotnie kwestionują fakt zaliczenia przez podatnika określonych wydatków do kosztów podatkowych. Dzieje się tak nie tylko ze względu na wyłączenia ustawowe czy brak wymaganego związku wydatku z przychodem, o czym podatnicy czasami zapominają. Częstym powodem kłopotów podatników jest brak odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej dokonanie wydatku.

Wyrok ten jednak spotkał się z krytyką. Jak wskazał A. Mariański oraz D. Strzelec w glosie do tego orzeczenia, „obowiązek dokumentacyjny dotyczy poniesienia wydatku, natomiast nie dotyczy on dokumentowania samego wykonania określonej usługi”. W ich ocenie rozszerzenie tego obowiązku na dokumentowanie wykonania usług można rozciągać jedynie na podstawie wyraźnego przepisu ustawy. A co za tym idzie, również stawianie wysokich wymogów w zakresie dokumentowania wykonanych usług nie znajduje dostatecznego umocowania w przepisach dotyczących kosztów uzyskania przychodów.
Niemniej jednak co do zasady sądy są zgodne, że to na podatniku spoczywa ciężar dowodu. Potwierdza to wyrok NSA, zgodnie z którym ciężar dowodu, że określony wydatek wiązał się z uzyskaniem przychodu, spoczywa na podatniku, który powinien przedłożyć rachunki zawierające ocenę, czy istotnie wydatek ten mógł mieć wpływ na uzyskanie (zwiększenie) przychodów z działalności gospodarczej (wyrok NSA z 11 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 1551/98, niepublikowany). To samo podkreślił skład orzekający w wyroku z 20 stycznia 2000 r. NSA wskazał, że ustawodawca w podatku dochodowym nie posługuje się kategorią kosztów prowadzonej działalności jako instytucją samodzielną, lecz wiąże pojęcie kosztu z pojęciem przychodu. Pierwotnym czynnikiem pozwalającym uznać wydatek za koszt uzyskania jest zawsze przychód. Ciężar udowodnienia poniesionych wydatków związanych z przychodem spoczywa zawsze na podatniku, który z tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w postaci zmniejszenia podstawy opodatkowania, a więc i ciężaru podatkowego. Analizując dalej sprawę podatnika, sąd wyjaśnił, że przypadki, w których nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, wskazane zostały w art. 23 ust. 3 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sformułowania tego przepisu wskazują jednakże na to, iż wyliczenie w nim zawarte nie jest pełne. Zatem oznacza to, że podatnik (wierzyciel) i w inny sposób może dowodzić, że nieściągalność wierzytelności jest uprawdopodobniona. Niekoniecznie też uprawdopodobnienie nieściągalności musi np. wynikać z komorniczego protokołu nieściągalności (wyrok NSA z 20 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Po 2079/98, niepublikowany).
Sąd kwestię dokumentowania łączył też z nierzetelnością. W tej kwestii należy odnieść się do ustawy z 1994 r. o rachunkowości, bowiem w art. 22 ust. 1 tej ustawy mowa jest o dowodach księgowych, które powinny być rzetelne, to jest „zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej”. Zatem przez pojęcie „rzetelność” należy rozumieć taką sytuację, kiedy dokonywane w ewidencji zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Postępowanie podatkowe jest postępowaniem szczególnym, co znajdowało swój wyraz m.in. w treści art. 170 k.p.a., który wymagał, by odwołanie od decyzji organu podatkowego zawierało zarzuty przeciw decyzji organu podatkowego i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania. Oznacza to zatem, iż na podatniku ciążył obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów podatkowych. Jeżeli tego nie uczynił, w ocenie NSA musiał ponieść negatywne następstwa swojej bierności. Innymi słowy, strona skarżąca wskazując na nieprawidłowości w ustalaniu przychodu winna wskazać, jakie dowody zostały pominięte przez organy podatkowe i w jakim zakresie strona została ograniczona w przysługujących jej prawach w zakresie określania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług (wyrok NSA z 22 września 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 2654/97, niepublikowany).
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Anna Leszczyńska

Aplikant radcowski

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »