| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Aktualności > Trybunał sprawdzi konstytucyjność podatku od imprez integracyjnych

Trybunał sprawdzi konstytucyjność podatku od imprez integracyjnych

Wniosek do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie stwierdzenia niezgodności z konstytucją przepisów ustawy o PIT w zakresie, w jakim przewidują opodatkowanie wszelkich dodatkowych świadczeń pracowniczych, został złożony przez Polską Konfederację Pracodawców Prywatnych Lewiatan.

Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o PIT wskazuje natomiast, że przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W ocenie PKPP Lewiatan treść powyższego przepisu jest jasna: nieodpłatne świadczenie - aby stanowiło przychód podatkowy - musi zostać otrzymane, w przeciwieństwie do pieniędzy lub wartości pieniężnych, które mogą zostać albo otrzymane, albo pozostawione do dyspozycji.

Aby więc otrzymać nieodpłatne świadczenie, pracownik musi przyjść na spotkanie pracownicze i skorzystać z oferowanych tam atrakcji, czy też przyjechać do pracy transportem organizowanym przez pracodawcę.

Powyższa interpretacja jest zgodna z zasadami określonymi w art. 2 i art. 217 Konstytucji, bowiem pozwala na jednoznaczne i precyzyjne określenie zakresu opodatkowania. Jednak powyższe rozumienie przepisów zostało odrzucone przez organy stosujące prawo, które nadały im inną - w ocenie PKPP Lewiatan niezgodną z Konstytucją treść.

Organy podatkowe utożsamiają „otrzymanie" z „możliwością otrzymania" danego świadczenia, co  konsekwencji skutkuje rozszerzeniem obowiązku podatkowego poza ramy określone w ustawie, a tym samym naruszenie treści art. 217 Konstytucji RP. Artykuł ten wyraźnie stanowi, że określenie przedmiotu opodatkowania następuje w drodze ustawy. Art. 11 ust. 1 ustawy o PIT stanowi, że przychodem jest m. in. wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, a nie „możliwość ich otrzymania".


Niekonstytucyjne określenie podstawy opodatkowania


Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o PIT „wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b".

Zasady te stanowią, że:

1. wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania (art. 11 ust. 2 ustawy o PIT).

2. Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
a) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
b) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
c) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
d) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia (art. 11 ust. 2a ustawy o PIT),

3. jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ustawy o PIT).

Powyższe przepisy mają zasadnicze znaczenie z punktu widzenia definicji zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej, zobowiązaniem podatkowym jest obowiązek zapłaty podatku w wysokości wynikającej z przepisów prawa podatkowego. Zobowiązanie podatkowe - żeby powstać - musi być więc skonkretyzowane.

Żeby powstało zobowiązanie podatkowe, ściśle określona musi być więc kwota podlegająca opodatkowaniu, jako czynnik determinujący wysokość podatku.

W przypadku świadczeń pracowniczych, ich wartość należy, co do zasady ustalać na podstawie art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o PIT, tj. według cen zakupu. Przedmiotem świadczeń są bowiem w większości usługi zakupione.

Z treści ww. przepisu wynika, że warunkiem jego zastosowania jest:
- aby przedmiotem świadczenia była usługa,
- aby usługa ta była tożsama z usługą nabywaną od osoby trzeciej (przedmiotem świadczenia mają być usługi nabywane przez pracodawcę).

Takie znaczenie powyższego przepisu zapewni jego zgodność z art. 2 i art. 217 Konstytucji. Wartość świadczenia zostanie bowiem określona według metody wskazanej w ustawie, a nie według dowolnie przyjętej koncepcji, która nie ma ustawowego oparcia.

W większości przypadków nie można postawić znaku równości pomiędzy usługami nabywanymi przez pracodawcę a usługami oferowanymi pracownikom. Ponadto, przyjęcie, że świadczeniem jest „prawo do otrzymania" przesądza o braku możliwości zastosowania art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o PIT Mamy wtedy do czynienia z „prawem do korzystania z usługi zakupionej", a nie korzystaniem z „usługi zakupionej".

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

SaldeoSMART

SaldeoSMART to ewolucja w księgowości.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »