| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Aktualności > Opodatkowanie leasingu

Opodatkowanie leasingu

Leasing jest obecnie najbardziej powszechną i najszybciej rozwijającą się formą finansowania działalności inwestycyjnej firm. Umożliwia nam korzystanie, za odpowiednim wynagrodzeniem i w określonym czasie, z dóbr inwestycyjnych bez konieczności ich zakupu. Zasadniczo strony umowy mają swobodę w określeniu zasad i warunków leasingu. Pamiętajmy jednak, że określając i zgadzając się na warunki leasingu, powinniśmy mieć na uwadze wiele różnego rodzaju i natury kwestii. Oprócz aspektów ekonomicznych, czysto finansowych oraz bilansowych, powinniśmy być świadomi jakże odmiennych, zależnych od przyjętych warunków umownych, zasad opodatkowania leasingu, pamiętając jednocześnie o konsekwencjach podatkowych po jego zakończeniu. W efekcie przed zawarciem umowy powinniśmy odpowiedzieć sobie na wszelkie pytania rzutujące na kwestie podatkowe, w tym, przede wszystkim, na pytania - kto będzie amortyzował przedmiot leasingu oraz czy po zakończeniu umowy nastąpi przeniesienie własności tego przedmiotu na leasingobiorcę.

Wydatki (oraz koszty, w tym np. odsetki i różnice kursowe naliczone do dnia przekazania przedmiotu leasingu do używania) poniesione przez finansującego na nabycie lub wytworzenie przedmiotu leasingu nie stanowią kosztu uzyskania przychodu finansującego. Wydatki te, w części przewyższającej spłatę wartości początkowej, będą stanowić koszt uzyskania przychodu finansującego po zakończeniu umowy – w chwili zbycia przedmiotu leasingu korzystającemu lub podmiotowi trzeciemu. Jeżeli jesteśmy korzystającym, naszym kosztem uzyskania przychodu będą:
• odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej przedmiotu leasingu,
• tzw. część odsetkowa opłat leasingowych,
• koszty eksploatacji, remontów, konserwacji przedmiotu leasingu,
• koszty ubezpieczenia, jeżeli obowiązek dokonania takiego ubezpieczenia wynika z umowy, a także
• naliczony VAT określony w art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a) u.p.d.o.f. i w art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) u.p.d.o.p.
Podstawą naliczania przez nas odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa przedmiotu leasingu (cena nabycia lub koszt wytworzenia) ustalona według zasad ogólnych, tj. zgodnie z art. 22g u.p.d.o.f. i art. 16g u.p.d.o.p. – przepisy nie podają bowiem jakichkolwiek szczególnych zasad ustalania wartości początkowej dla dóbr będących przedmiotem leasingu. Niekiedy możemy się spotkać z poglądem, że wartość początkowa, od której korzystający nalicza odpisy amortyzacyjne, ustalana jest przez finansującego. Pogląd taki, aczkolwiek niepozbawiony podstawy prawnej, wydaje się być jednak nie do końca precyzyjny. Bardziej właściwe wydaje się stwierdzenie, że wartość początkowa, od jakiej korzystający dokonuje amortyzacji przedmiotu leasingu, ustalana jest przez samego korzystającego. Wynika to pośrednio z brzmienia art. 22a ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.f. i art. 16a ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p., zgodnie z którym amortyzacji podlegają, niezależnie od przewidywanego okresu użytkowania, składniki majątku niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy leasingu – jeżeli odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający. Skoro to korzystający ma amortyzować przedmiot leasingu, uwzględniając go uprzednio w swojej ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, to on powinien ustalić podstawę amortyzacji. Za podstawę tę przyjmuje on jednak wskazaną w umowie leasingu przez finansującego wartość przedmiotu leasingu. Jeśli przedmiot leasingu został nabyty lub wytworzony przez finansującego w celu oddania go w leasing i nie był on przed wyleasingowaniem użytkowany (i amortyzowany) przez finansującego, wartość tego przedmiotu leasingu, określona w umowie, odpowiada jego wartości początkowej – cenie nabycia lub kosztowi wytworzenia. Wątpliwości pojawiają się, gdy przedmiot leasingu był, przed jego wyleasingowaniem, używany (i amortyzowany) przez finansującego. Czy wartość przedmiotu leasingu, określona w umowie, powinna w takim razie odpowiadać historycznej wartości początkowej, tj. wartości, po której finansujący wprowadził ten przedmiot do swojej ewidencji środków trwałych, czy może wartości rynkowej z dnia wydania tego przedmiotu korzystającemu, czy wreszcie – rzeczywistej wartości netto (wartości początkowej pomniejszonej o dokonane odpisy)? Odpowiedź na to pytanie jest trudna – dosłowne brzmienie przepisów wskazuje na historyczną wartość początkową, a logika oraz zasada racjonalnego ustawodawcy – na wartość rynkową lub (rzeczywistą) wartość netto, przy czym, „czerpiąc” z art. 22ł ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 16ł ust. 6 u.p.d.o.p., wydaje się, że powinna to być (rzeczywista) wartość netto.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Michał Wolny

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »