| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Aktualności > Jak wycenia się aktywa i pasywa

Jak wycenia się aktywa i pasywa

O wadze i randze wyceny aktywów i pasywów w jednostce nie trzeba nikogo przekonywać. Wiemy, że wiarygodność i prawidłowość wyceny ma fundamentalne znaczenie dla odpowiedniego ustalenia wyniku finansowego. Warto więc przypomnieć generalne zmiany, jakie nastąpiły w prawie bilansowym w tym zakresie. Wprawdzie obowiązują one już jakiś czas, ale ciągle wydają się "świeże", głównie dlatego, że pewne prace w księgowości dokonywane są cyklicznie, na dzień bilansowy, który z reguły jest ostatnim dniem roku kalendarzowego. Tak więc po pewne regulacje sięgamy tylko w określonych momentach. Zasadnicze zmiany w zakresie regulacji dotyczących podstawowych kategorii majątkowych: ich definicji i wyceny nastąpiły w 2002 r. Ustawodawca wprowadził do polskiej rachunkowości nowe pojęcia, takie jak: wartość godziwa czy trwała utrata wartości, które mają fundamentalne znaczenie w kwestiach wyceny.

Można więc stwierdzić, że zapasy rzeczowych aktywów obrotowych wycenia się według cen nabycia lub kosztów wytworzenia nie wyższych od cen ich sprzedaży netto na dzień bilansowy. Jest to zasada podstawowa. Ustawa dopuszcza jednak stosowanie przytoczonych uproszczonych zasad wyceny (po spełnieniu przywołanych warunków). W ciągu roku jednostki mogą ujmować zapasy w cenach ewidencyjnych korygowanych o przypadające na nie odchylenia, ale na dzień bilansowy muszą wrócić do zasad omówionych wyżej.
Jak określić poziom zdolności produkcyjnych
Wprowadzenie obowiązku uwzględnienia poziomu wykorzystania zdolności produkcyjnej przy wycenie zapasów produktów spowodowało konieczność określenia przez jednostki wytwarzające produkty posiadanych zdolności produkcyjnych. Jakie problemy stwarza ten wymóg?
W tej kwestii art. 28 ust. 3 znowelizowanej ustawy o rachunkowości stwierdza m.in., że:
– koszt wytworzenia produktu obejmuje koszty pozostające w bezpośrednim związku z danym produktem oraz uzasadnioną część kosztów pośrednio związanych z wytworzeniem tego produktu,
– do uzasadnionej, odpowiedniej do okresu wytwarzania produktu, części kosztów pośrednich zalicza się zmienne, pośrednie koszty produkcji oraz tę część stałych, pośrednich kosztów produkcji, które odpowiadają poziomowi tych kosztów przy normalnym wykorzystaniu zdolności produkcyjnych,
– za normalny poziom wykorzystania zdolności produkcyjnych uznaje się przeciętną, zgodną z oczekiwaniami w typowych warunkach, wielkość produkcji za daną liczbę okresów lub sezonów, przy uwzględnieniu planowych remontów,
– do kosztów wytworzenia produktów nie zalicza się kosztów będących konsekwencją nie wykorzystanych zdolności produkcyjnych.
Z przytoczonych sformułowań wynika, że do wyceny produktów można przyjąć tylko tę część stałych, pośrednich kosztów wydziałowych, które odpowiadają poziomowi tych kosztów przy normalnym wykorzystaniu zdolności produkcyjnych, a więc, że do kosztów wytworzenia produktów nie zalicza się kosztów będących konsekwencją niewykorzystanych zdolności produkcyjnych.
Oznacza to, że jednostki zajmujące się wytwarzaniem produktów oraz wytwarzające produkty obok prowadzenia innych rodzajów działalności, zobowiązane są do określania posiadanych zdolności produkcyjnych.
Większych problemów nie powinny mieć z tym jednostki wytwarzające produkty jednorodne, o ustabilizowanym profilu oraz łatwych do określenia parametrach (miernikach) wydajności.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Radosław Pazik

Doradca podatkowy Dyrektor Oddziału Wielkopolskiego Instytutu Studiów Podatkowych w Poznaniu

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »