| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Aktualności > Jak wycenia się aktywa i pasywa

Jak wycenia się aktywa i pasywa

O wadze i randze wyceny aktywów i pasywów w jednostce nie trzeba nikogo przekonywać. Wiemy, że wiarygodność i prawidłowość wyceny ma fundamentalne znaczenie dla odpowiedniego ustalenia wyniku finansowego. Warto więc przypomnieć generalne zmiany, jakie nastąpiły w prawie bilansowym w tym zakresie. Wprawdzie obowiązują one już jakiś czas, ale ciągle wydają się "świeże", głównie dlatego, że pewne prace w księgowości dokonywane są cyklicznie, na dzień bilansowy, który z reguły jest ostatnim dniem roku kalendarzowego. Tak więc po pewne regulacje sięgamy tylko w określonych momentach. Zasadnicze zmiany w zakresie regulacji dotyczących podstawowych kategorii majątkowych: ich definicji i wyceny nastąpiły w 2002 r. Ustawodawca wprowadził do polskiej rachunkowości nowe pojęcia, takie jak: wartość godziwa czy trwała utrata wartości, które mają fundamentalne znaczenie w kwestiach wyceny.

„Za normalny poziom wykorzystania zdolności produkcyjnych uznaje się: przeciętną za daną liczbę okresów lub sezonów oraz zgodną z oczekiwaniami w typowych warunkach, wielkość produkcji, przy uwzględnieniu planowych remontów”, wówczas łatwo można zauważyć, że ustawodawca sugeruje potrzebę wykorzystania – przy określaniu zdolności produkcyjnych – zarówno wiedzy o aktualnych możliwościach i przyszłych zamierzeniach jednostki, jak i uwzględnienia dotychczasowych doświadczeń.
A zatem ustawodawca podpowiada jednostce, aby starała się uwzględnić – przy ustalaniu zdolności produkcyjnej – wiedzę o dzisiejszych i przyszłych możliwościach wytwórczych, jednakże poczynione tą drogą symulacje weryfikowała o dane analityczne z ostatnich kilku lat. Postępując w ten sposób można odkryć, że nasze przewidywania oparte na rozeznaniu aktualnych czy też przyszłych możliwości mogą być zbyt optymistyczne, bo nie uwzględniają historycznych doświadczeń i uwarunkowań wyprowadzonych z praktyki. W wielu przypadkach okazuje się, że w przeszłości mimo pełnej mobilizacji i realizacji produkcji pełną parą nie udało się osiągnąć zamierzonych wydajności, ponieważ w zamierzeniach nie uwzględniono wielu niepożądanych, ale i nieuniknionych przyczyn ich obniżenia, jak różnego rodzaju absencja pracowników, nierówna ich wydajność w różnych okresach, niejednolita zawartość złoża w górnictwie, nierówna liczba dni w różnych miesiącach, warunki pogodowe (np. w rolnictwie), awarie maszyn i urządzeń, braki produkcyjne spowodowane charakterem produkcji, wadami surowców itp.
Dlatego przy określaniu normalnego poziomu wykorzystania zdolności produkcyjnych należy uwzględnić – sugerowane w ustawie – dwa następujące aspekty: historyczny – oparty na wykorzystaniu dotychczasowych (najlepiej kilkuletnich) doświadczeń, który każe uwzględnić przeciętną wielkość produkcji za daną liczbę okresów lub sezonów oraz aspekt aktualnych i przyszłych możliwości, który podpowiada, aby wziąć pod uwagę wiedzę i rozeznanie o aktualnych i przyszłych możliwościach jednostki, co w ustawie nazwano wielkością produkcji zgodną z oczekiwaniami w typowych warunkach.
Praktyczniejszym podejściem jest ustalenie najpierw bieżących i przyszłych możliwości oraz skorygowanie tak określonych wielkości o wyniki weryfikacji, jakie podpowie analiza materiału zaczerpniętego z odpowiedniego okresu z przeszłości.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Bartosz Turek

analityk

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »