| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Aktualności > Rozliczanie kosztów pośrednich na produkty gotowe

Rozliczanie kosztów pośrednich na produkty gotowe

Elementem procedury szacowania wartości produktów jest rozliczanie kosztów pośrednich. Metoda wyceny jest regulowana przez przepisy prawa bilansowego. Natomiast nie ma takich regulacji w przypadku rozliczania kosztów zarządu na produkty. Niemniej przyjęty przez jednostkę sposób tego rozliczenia jest bardzo ważny ze względu na ocenę opłacalności wytwarzanych produktów. Kwestia rozliczania kosztów pośrednich na produkty została omówiona w niniejszym opracowaniu.

Natomiast produkcja w toku zamiast po koszcie wytworzenia może być również wyceniana w wysokości bezpośrednich kosztów wytworzenia lub tylko materiałów bezpośrednich bądź też może być w ogóle niewyceniana, wszakże pod warunkiem, iż nie zniekształca to stanu aktywów oraz wyniku finansowego jednostki. Zasad tych nie można jednak stosować do produkcji o przewidywanym czasie wykonania dłuższym niż 3 miesiące, przeznaczonej do sprzedaży lub na rzecz środków trwałych jednostki będących w budowie; wyłączenie to nie obowiązuje produkcji rolnej (art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy).
Rozliczanie uzasadnionych pośrednich kosztów produkcyjnych
Przytoczone przepisy ustawy o rachunkowości wskazują, iż niezbędnymi warunkami oszacowania uzasadnionych kosztów pośrednich, a następnie ich rozliczenia na produkty są:
• podział tych kosztów na zmienne i stałe, co jest warunkiem oszacowania wielkości kosztów stałych przypadających na wykorzystane i niewykorzystane zdolności produkcyjne,
• ustalenie normalnego poziomu wykorzystania zdolności produkcyjnych; wielkość produkcji odpowiadającą normalnemu wykorzystaniu zdolności produkcyjnych należy wyrazić w jednostkach klucza rozliczeniowego, który będzie użyty do rozliczenia pośrednich kosztów produkcji (np. w maszynogodzinach, roboczogodzinach itp.).
Przepisy ustawy stanowią, że zmienne koszty bezpośrednie (np. materiały bezpośrednie, robocizna bezpośrednia) powinny być odnoszone na produkty w wielkościach rzeczywistych. Natomiast nie ma regulacji ustawowych wskazujących na metodę rozliczenia pośrednich kosztów produkcyjnych na produkty. W tym względzie pomocne mogą być zapisy MSR nr 2. W punkcie 11 tego standardu sugeruje się mianowicie, iż rozliczenie to powinno być prowadzone oddzielnie dla zmiennych kosztów pośrednich (przy uwzględnieniu aktualnego stanu wykorzystania urządzeń produkcyjnych) i stałych kosztów pośrednich (przy uwzględnieniu planowanego lub rzeczywistego stanu wykorzystania zdolności produkcyjnych).
Rozliczenie zmiennych pośrednich kosztów produkcyjnych na produkty powinno nastąpić stawką (wskaźnikiem narzutu) rzeczywistą. Ukazuje to wzór:
Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

gdzie:
Rz Szpkp – rzeczywista stawka zmiennych kosztów pośrednich produkcji,
Zpkp – zmienne pośrednie koszty produkcji,
RzWZP – rzeczywiste wykorzystanie zdolności produkcyjnych.
Z kolei sposób rozliczenia stałych pośrednich kosztów produkcyjnych na produkty powinien być zależny od rzeczywistego poziomu produkcji. Jeżeli produkcja będzie niższa od poziomu normalnego [wówczas rzeczywista stawka (narzut) kosztów stałych będzie wyższa od stawki stabilizowanej], to do rozliczenia tych kosztów należy zastosować stawkę stabilizowaną (planowaną). Oblicza się ją według wzoru:
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Bartłomiej Ślawski

Country Manager VMware w Polsce

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »