| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Aktualności > Rozliczanie kosztów pośrednich na produkty gotowe

Rozliczanie kosztów pośrednich na produkty gotowe

Elementem procedury szacowania wartości produktów jest rozliczanie kosztów pośrednich. Metoda wyceny jest regulowana przez przepisy prawa bilansowego. Natomiast nie ma takich regulacji w przypadku rozliczania kosztów zarządu na produkty. Niemniej przyjęty przez jednostkę sposób tego rozliczenia jest bardzo ważny ze względu na ocenę opłacalności wytwarzanych produktów. Kwestia rozliczania kosztów pośrednich na produkty została omówiona w niniejszym opracowaniu.

Zastosowane obliczenia zawiera tabela 2.
Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

Dane w tabeli 2 sugerują, iż spośród dodatkowych zleceń jedynie zlecenie na produkcję partii wyrobu P5 jest opłacalne. Niemniej rentowność tego zlecenia jest niższa od średniej rentowności podjętych już zleceń. Zatem kierując się maksymalizacją wskaźnika rentowności wynikowej całej produkcji należałoby odstąpić od podjęcia nie tylko zlecenia na produkcję partii wyrobu P6, ale i wyrobu P5. Czy taki wniosek jest prawidłowy?
W tabeli 3 dokonano rozliczenia kosztów zarządu według narzutu rzeczywistego w proporcji do marży brutto uzyskiwanej na poszczególnych zleceniach. Marża brutto to różnica pomiędzy wartością zlecenia (przychodem ze sprzedaży) a kosztami (na poziomie kosztów zmiennych lub kosztów wytwarzania ogółem) dotyczącymi tego zlecenia. Marża ta (zwana również marżą pokrycia) jest źródłem pokrycia kosztów zarządu. W wyniku wykorzystywania marży brutto do rozliczania kosztów zarządu – produkty, które generują większą marżę obciążane są wyższymi kosztami zarządu. Narzut kosztów zarządu na poszczególne zlecenia ustalono jako iloczyn marży brutto uzyskanej na danym zleceniu i stopy marży brutto równej 48,98%; jest ona ilorazem planowanych kosztów zarządu (624 tys. zł) i marży brutto na zleceniach przyjętych do realizacji (1 274 tys. zł).
Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

Z danych tabeli 3 wynika, że zarówno zlecenia już zakontraktowane, jak i zlecenia dodatkowe są opłacalne. Niemniej niższa rentowność zleceń dodatkowych w porównaniu z już podjętymi zleceniami – powoduje, że rentowność ogółu zleceń po przyjęciu dodatkowych ofert obniżyłaby się. Zatem i w tym przypadku, kierując się chęcią maksymalizacji wskaźnika rentowności wynikowej, można by wyprowadzić wniosek o braku ekonomicznego uzasadnienia podjęcia dodatkowych zleceń. Konkluzja ta jest jednak niesłuszna. Przekonują o tym obliczenia zawarte w tabeli 4. Posłużyły one ustaleniu wyniku finansowego na realizacji zleceń przy zastosowaniu metody wielostopniowej.
Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

W pierwszym stopniu obliczono marzę brutto I jako różnicę wartości zleceń i związanej z nimi sumy kosztów bezpośrednich. W drugim stopniu obliczono marżę brutto II poprzez pomniejszenie marży brutto I o pośrednie koszty wytwarzania przypisane do danych zleceń. Ocenę opłacalności pojedynczych zleceń wyprowadzono na podstawie poziomu marży brutto II w stosunku do wartości zlecenia. Okazuje się, że relacja ta, nazwana stopą marży brutto, jest dodatnia dla wszystkich zleceń, zarówno już podjętych, jak i dodatkowych. To oznacza, że każde z tych zleceń przyczynia się w jakiejś mierze do pokrywania kosztów zarządu i w konsekwencji do podwyższania wyniku finansowego. Zatem podjęcie zleceń na dodatkową partię produktów P5 i P6 jest jak najbardziej ekonomicznie uzasadnione. Wniosek ten potwierdza to, że wynik finansowy po podjęciu dodatkowych zleceń wzrósłby o 214 tys. zł; podwyższyłby się również wskaźnik rentowności wynikowej.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Blog Księgowy

Piszemy o finansach i podatkach

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »