Cechą właściwą dla prowadzenia działalności gospodarczej jest wykonywanie czynności zawodowo, w sposób zorganizowany i ciągły, w celu zarobkowym. Dopóki księgowy - zleceniobiorca korzysta wyłącznie ze środków zlecającego i nie ponosi ryzyka gospodarczego, a cały ciężar zorganizowania księgowości spoczywa na zleceniodawcy, trudno uznać taką sytuację za prowadzenie działalności gospodarczej.

Dodajmy, że przedsiębiorcą jest wyłącznie osoba zarejestrowana w ewidencji działalności gospodarczej, a przedmiot zarejestrowanej działalności powinien obejmować również prowadzenie ksiąg. Tylko w takim przypadku można mówić o usługowym prowadzeniu ksiąg rachunkowych, co wymaga odpowiednich uprawnień.

Solidne doświadczenie

Według Gertrudy Świderskiej, prezesa MAC Auditor, słusznie przyjęto, że doświadczenie dla usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych zdobywa się przy wykonywaniu określonych czynności, będąc zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w wymiarze co najmniej pół etatu czy w podmiocie prowadzącym usługowo księgi. Uznanie praktyki, w przypadku gdy wykonywana jest tylko część spośród wskazanych w ustawie czynności, może nieść ze sobą zagrożenia w postaci złej pracy biura rachunkowego, narażającej firmę zlecającą usługi na poważne konsekwencje, szczególnie podatkowe.

- Odbycie przez bezrobotnego stażu czy przygotowania zawodowego przez okres sześciu miesięcy stanowi zaledwie zapoznanie się z pracą w księgowości, a nie zdobycie doświadczenia dającego gwarancje prawidłowego wykonywania usług - twierdzi nasza rozmówczyni.

Podsumowuje, że praktyka w księgowości powinna być wiarygodnie udokumentowana, gdyż przyznanie certyfikatu niewłaściwej osobie może mieć negatywne konsekwencje dla jednostki zlecającej usługi księgowe. Po zniesieniu obowiązku badania sprawozdań finansowych co najmniej raz na trzy lata brak wiedzy o tym, że księgi są źle prowadzone, może trwać latami i doprowadzić firmę zlecającą usługi nawet do upadłości.

Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

AGNIESZKA POKOJSKA

agnieszka.pokojska@infor.pl