Wprzypadku wykonywania usług na rzeczowym majątku ruchomym dochodzi często do przemieszczenia towarów między różnymi krajami Unii Europejskiej, np. surowców z Niemiec do Polski, a następnie gotowego wyrobu z Polski do Niemiec.
- Co do zasady, w przypadku przemieszczenia towarów między różnymi krajami UE mamy do czynienia z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów i wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów - wyjaśniła GP Renata Mikulewicz, radca prawny z Działu Szkoleń Kancelarii BSO Prawo & Podatki Bramorski Szermach Okorowska we Wrocławiu. Jednakże ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) przewiduje, że przemieszczanie własnych towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju (na przykład z Niemiec) na terytorium Polski, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku gdy na towarach mają zostać na terytorium kraju wykonane usługi na rzecz tego podatnika.
Pod warunkiem jednak, że towary po wykonaniu tych usług zostaną niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia wykonania usługi, z powrotem przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione (art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT).
W sytuacji gdy nie dochodzi do powrotnego przemieszczenia towarów wywiezionych do Polski, np. pozostałego po wykonaniu usługi złomu użytkowego, na terytorium Niemiec, to przemieszczenie tych towarów z Niemiec do Polski będzie traktowane jak wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.
Wspomniane przepisy odnoszą się do podatników podatku od wartości dodanej, którzy przywożą na terytorium Polski własne towary z innych krajów Unii - obowiązek podatkowy ciąży na kontrahencie (np. niemieckim) dokonującym przywozu własnych towarów na terytorium RP w celu wykonania na nich usługi. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ustania okoliczności pozwalających na nieuznanie przemieszczenia towarów za wewnątrzwspólnotowe nabycie.
KRZYSZTOF TOMASZEWSKI