Takie rezerwy tworzone na pokrycie wierzytelności nie są faktycznie poniesionym wydatkiem. Są kosztem, który związany jest z działalnością banku i generalnie z uzyskiwanymi przychodami. W ocenie organu podatkowego nie ma możliwości ścisłego określenia momentu (roku) uzyskania przychodu związanego z tym kosztem. Dlatego w sprawie nie ma zastosowania art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Możliwość zaliczenia rezerw i nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów występuje od chwili zaistnienia zdarzeń ściśle określonych w art. 16 ust. 2a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie dokonanej przez izbę skarbową dopiero po zaistnieniu tych zdarzeń bank ma prawo – a nie obowiązek – odniesienia w ciężar kosztów uzyskania przychodów rezerw utworzonych na pokrycie wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona.
Z kolei końcowy moment uznania ich za koszty uzyskania przychodów wskazuje art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy. Stanowi on, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.
Opracowała Aleksandra Tarka