Ewidencja i wycena produkcji w księgach rachunkowych (część III) – kalkulacja rzeczywistych kosztów produkcji

Monika Zwolańska
Biegły rewident, dyplomowany księgowy
rozwiń więcej
Kancelaria finansowo-rachunkowa Monika Zwolańska
Rachunkowość spółek i organizacji pozarządowych
rozwiń więcej
Ewidencja i wycena produkcji w księgach rachunkowych (część III) – kalkulacja rzeczywistych kosztów produkcji / fot. materiały prasowe
Ewidencja i wycena produkcji w księgach rachunkowych. W I części omówiliśmy co wchodzi w zakres pojęcia produkcji oraz kosztów jej wytworzenia. Pisaliśmy, że koszty bezpośrednie wytworzenia ujmujemy na koncie 50 – Produkcja podstawowa, natomiast koszty pośrednie na koncie 52 – Koszty wydziałowe. W części II przedstawione zostały zasady bieżącej ewidencji i wyceny produktów, na razie nie jako w oderwaniu od kalkulacji czyli ustalenia rzeczywistych kosztów ich wytworzenia. Wynika to z tego, że kalkulacja taka możliwa jest dopiero na koniec danego okresu sprawozdawczego, kiedy zgromadzone zostały dane niezbędne do tej kalkulacji. Bieżąca ewidencja odbywa się więc z reguły wg tzw. cen ewidencyjnych ustalonych na poziomie planowanych kosztów wytworzenia (normatywnych, standardowych) wyprowadzonych na podstawie kalkulacji wstępnej albo na poziomie cen sprzedaży bez VAT. Jednocześnie w części II przedstawiliśmy wstęp do kalkulacji, o której szerzej powiemy w niniejszym artykule.

I. Wstępne założenia i dane do kalkulacji

Cel kalkulacji

Kalkulacja kosztów produkcji podstawowej polega na przyporządkowaniu zarejestrowanych na kontach księgowych w danym okresie rzeczywistych kosztów produkcji obiektom kalkulacji, tj. wytwarzanym w jednostce gospodarczej produktom. Celem kalkulacji kosztów produkcji podstawowej jest ustalenie jednostkowego rzeczywistego kosztu wytworzenia wyrobu gotowego i wykazanie jego struktury w przekroju elementów składowych, tj. pozycji kalkulacyjnych. Ustalenia te umożliwiają prawidłową wycenę produktów będących na stanie na koniec danego okresu (np. roku obrotowego), a także dokonanie analizy wewnętrznej struktury tego kosztu dla celów zarządczych. Prawidłowe i dokładne przeprowadzenie rachunku kalkulacyjnego kosztów produkcji podstawowej (inaczej kalkulacji wynikowej czy też sprawozdawczej) uzależnione jest od:

Autopromocja
  • kosztów podlegających kalkulacji,
  • rozmiarów produkcji uwzględnianych w procedurze kalkulacyjnej,
  • sposobu wydawania materiałów do procesu produkcji.

Koszty podlegające kalkulacji

Koszty podlegające kalkulacji pozyskuje się z ewidencji księgowej na kontach kosztów produkcji podstawowej w przekroju układu kalkulacyjnego kosztów. Zgodnie z tym układem kosztów, koszty bezpośrednie produkcji gromadzone są na koncie 50 – Produkcja podstawowa, zaś koszt pośrednie produkcji rejestrowane są bieżąco na koncie 52 – Koszty wydziałowe. W świetle aktualnego prawa bilansowego kalkulacji podlegają wszystkie zaewidencjonowane bezpośrednie koszty produkcji, wszystkie koszty pośrednie zmienne produkcji oraz koszty pośrednie stałe użyteczne. W celu prawidłowego ustalenia poziomu kosztów podlegających kalkulacji, należy z kosztów wydziałowych stałych wydzielić część kosztów pustych (pisaliśmy już o tym wcześniej).

Koszty podlegające kalkulacji powinny być gromadzone z uwzględnieniem wewnętrznej struktury tych kosztów, tzn. z podziałem na tzw. pozycje kalkulacyjne. Przykładowo w ramach kosztów bezpośrednich można wydzielić: materiały bezpośrednie, koszty zakupu, płace bezpośrednie, narzuty na płace, obróbkę obcą, inne koszty bezpośrednie. Ilość pozycji kalkulacyjnych uzależniona jest od właściwości procesu produkcyjnego, potrzeb zarządu co do planowania, kontroli i analizy ponoszonych kosztów, a także możliwości rachunkowych jednostki. Ponadto, ustalając koszty podlegające kalkulacji w danym okresie sprawozdawczym, należy rozpatrywać wyłącznie koszty dotyczące danego okresu sprawozdawczego.

Rozmiar produkcji uwzględniany w procedurze kalkulacji

Dane o wielkości produkcji są drugim czynnikiem poprawnego rachunku kalkulacyjnego rzeczywistych kosztów produkcji podstawowej. Produkty pracy stanowią przedmiot kalkulacji wyrażony w postaci jednostki kalkulacyjnej. Przedmiot kalkulacji powinien być jednoznacznie określony (dla konkretnego wyrobu) i wyrażony za pomocą miary naturalnej (np. sztuki, kilogramy, metry, litry lub inne miary powszechnie stosowane w obrocie handlowym). Ustalenie prawidłowej dla potrzeb kalkulacji ilości rozmiarów produkcji komplikuje się, gdy koszty podlegające kalkulacji (Ko) dotyczą wyrobów gotowych (KWG), a także produkcji w toku (KPT). W takim przypadku można zastosować jedno z dwóch rozwiązań.

Pierwsze rozwiązanie polega na sprowadzeniu wyrobów gotowych i produkcji w toku do wspólnego mianownika. Wymaga to przeliczenia produkcji niezakończonej na umowne jednostki za pomocą stopnia jej zaawansowania w stosunku do wyrobów gotowych. Ilość jednostek kalkulacyjnych jest w tym przypadku sumą ilości wyrobów gotowych (WG) oraz ilości produktów w toku produkcji (PT) przemnożonej przez procent przerobu (zaawansowania).

Drugie rozwiązanie wiąże się z wyceną produkcji w toku według z góry ustalonego kosztu, np. kosztu planowanego, który następnie odejmuje się od kosztów produkcji bieżącego okresu. Dzięki temu otrzymuje się koszty dotyczące wyłącznie wyrobów gotowych, co można zapisać wzorem:

Ko – KPT = KWG

W tym przypadku w procedurze kalkulacji kosztów uwzględnia się rozmiary produkcji dotyczące tylko wyrobów gotowych (WG).

Bardziej złożona sytuacja występuje w przypadku istnienia stanu początkowego produkcji niezakończonej, gdyż w danym okresie do magazynu trafiają produkty, których produkcję rozpoczęto w poprzednim okresie, a w bieżącym dokończono, oraz produkty w całości wytworzone w bieżącym okresie. Na produkty dokańczane koszt został poniesiony tylko w stopniu umożliwiającym dokończenie procesu produkcji, zaś na produkty wytworzone w całości w bieżącym okresie poniesiono 100% kosztu. Ma to swoje odbicie w rozmiarach produkcji uwzględnianych w kalkulacji kosztów. Ilość jednostek kalkulacyjnych jest w tym przypadku różnicą między ilością wyrobów gotowych (WG) i ilością remanentu początkowego (RP) przemnożoną przez procent jego przerobu (zaawansowania) z poprzedniego okresu.

Sposób wydawania materiałów

Materiały mogą być wydawane do procesu produkcji stopniowo (sukcesywnie) lub w całości (jednorazowo) z chwilą rozpoczęcia procesu wytwarzania. W sytuacji gdy materiały zużywają się w całości na początku procesu produkcyjnego, ich koszt rozkłada się w takim samym stopniu (100%) na wyroby gotowe, jak i na produkcję w toku. Przekłada się to na rozmiary produkcji uwzględniane w pozycji kalkulacyjnej "Materiałów bezpośrednich". Ustalając ilość jednostek kalkulacyjnych dla pozycji "Materiałów bezpośrednich" nie bierze się pod uwagę procentu zaawansowania produkcji niezakończonej.

Mając ustalone powyższe dane możemy przystąpić do kalkulacji jednostkowych kosztów wytworzenia produktów.

II. Rodzaje procesów produkcyjnych determinujące wybór właściwej metody kalkulacji

Jak wspominaliśmy wstępnie w części II metody kalkulacji są różne w zależności od specyfiki produkcji.

W syntetycznym ujęciu klasyfikacja procesów produkcji, istotna dla metod kalkulacji, opiera się o dwa kryteria: liczbę wytwarzanych asortymentów produktów oraz liczbę faz procesu produkcyjnego.

Podział produkcji ze względu na liczbę wytwarzanych asortymentów

Z punktu widzenia liczby wytwarzanych asortymentów produktów rozróżnia się produkcję:

1) jednoasortymentową – obejmującą wytwarzanie jednego asortymentu produktów w sposób ciągły, na skalę masową, tj. w dużych ilościach i dla anonimowego odbiorcy, np. produkcja energii elektrycznej, gazu, cukru, cementu, żwiru,

2) wieloasortymentową – wiążącą się z wytwarzaniem więcej niż jednego asortymentu produktów, przy czym asortymenty te mogą być wytwarzane:

a) za pomocą tej samej linii technologicznej, maszyn, surowców, pracowników. Rezultatem są produkty spełniające takie same funkcje, lecz różniące się pewną miarą fizyczną (pojemnością, ciężarem, wielkością itp.), np. piwo w butelkach różnej pojemności, chleb o różnej wadze, pojemniki plastikowe różnej wielkości. Jest to produkcja średnio- lub wielkoseryjna,

b) za pomocą różnych procesów technologicznych, maszyn, surowców, pracowników. Może to być produkcja skierowana do indywidualnego odbiorcy (jednostkowa, małoseryjna), np. produkcja statku, produkcja mebli "na wymiar" lub do aminowego odbiorcy w ramach pewnych partii, serii (średnio- i wielkoseryjna), np. produkcja samochodów, sprzętu rtv.

Podział produkcji ze względu na liczbę faz produkcji

Z punktu widzenia liczby faz procesu produkcyjnego rozróżnia się produkcję:

1) jednofazową (prostą) – przebiegającą w jednym cyklu procesu produkcyjnego, którego nie można podzielić na mniejsze części, np. produkcja energii elektrycznej,

2) wielofazową (złożoną) – charakteryzującą się występowaniem wielu faz produkcyjnych, w których powstają części, komponenty lub półfabrykaty. Produkcja ta może mieć charakter:

a) procesowy, gdzie surowiec przechodzi łańcuchowo przez kolejno po sobie następujące fazy procesu produkcyjnego, a w ostatniej fazie powstaje produkt gotowy, np. produkcja porcelany, tkanin,

b) montażowy, gdzie różne surowce przetwarza się równolegle i niezależnie od siebie na elementy wyrobu gotowego, po czym następuje ich montaż w zespoły, a tych w produkty gotowe, np. produkcja samochodów, obuwia.

Produkcja sprzężona

Specyficzną, nieopisaną wyżej produkcją jest produkcja sprzężona (inaczej łączna lub skojarzona). Charakteryzuje się ona powstawaniem w ramach jednego procesu technologicznego i z tego samego surowca produktu głównego, będącego celem działalności przedsiębiorstwa, a także produktów ubocznych oraz odpadów produkcyjnych. Ten typ produkcji występuje np. w przemyśle chemicznym, wydobywczym, czy też spożywczym.

III. Metody kalkulacji

Każdy typ procesu produkcyjnego wymaga zastosowania odpowiedniej metody kalkulacji, co zaprezentowano na poniższym rysunku.

Podział metod kalkulacji ze względu na sposób odnoszenia kosztów na jednostkę produkcji

Wymienione na rysunku metody kalkulacji można, biorąc pod uwagę sposób odnoszenia kosztów na jednostkę produkcji, podzielić na metody kalkulacji podziałowej i doliczeniowej.

Metody podziałowe polegają na podzieleniu poniesionych w danym okresie rozliczeniowym kosztów wytworzenia produkcji przez liczbę wyprodukowanych jednostek produkcji w celu ustalenia jednostkowego przeciętnego (średniego) kosztu wytworzenia produktu.

Kalkulacja podziałowa występuje w kilku odmianach:

- kalkulacja podziałowa prosta,

- kalkulacja podziałowa ze współczynnikami,

- kalkulacja fazowa,

- kalkulacja odjemna.

Metody doliczeniowe charakteryzują się odrębnym ujmowaniem kosztów dla każdego przedmiotu kalkulacji na kartach kalkulacyjnych będących urządzeniami analitycznymi do konta 50 – Produkcja podstawowa. Koszty bezpośrednie odnoszone są na jednostkę kalkulacyjną (zlecenie, asortyment) na podstawie dokumentacji źródłowej, natomiast koszty pośrednie (koszty wydziałowe) doliczane są do kosztów bezpośrednich za pomocą odpowiednio dobranych kluczy rozliczeniowych kosztów. Następnie koszty bezpośrednie i pośrednie poszczególnych przedmiotów kalkulacji są sumowane, a suma tych kosztów określa koszt wytworzenia danego przedmiotu kalkulacji. W zależności od rodzaju i organizacji produkcji mogą występować dwie odmiany kalkulacji doliczeniowej – zleceniowa (w przypadku produkcji na indywidualne zamówienie kontrahenta) i asortymentowa (w przypadku produkcji dla anonimowego odbiorcy).

IV. Przykład kalkulacji

W literaturze przedmiotu i publikacjach na ten temat podaje się zwykle odrębne przykłady na zastosowanie poszczególnych metod kalkulacji. Tymczasem często procesy produkcyjne są na tyle złożone, że wymagają zastosowania równocześnie kilku metod.

Najczęściej występującymi w praktyce metodami kalkulacji są:

- kalkulacja podziałowa prosta, która polega ona na podzieleniu kosztów podlegających kalkulacji przez odpowiednio ustalone rozmiary produkcji,

- kalkulacja podziałowa ze współczynnikami, która jest stosowana w tych przedsiębiorstwach, które w wyniku tego samego procesu produkcyjnego wytwarzają, najczęściej z takich samych surowców, produkty spełniające te same funkcje, ale różniące się pod względem jakiejś miary. Istota tej kalkulacji polega na uzyskaniu porównywalności różnych (aczkolwiek pod wieloma względami podobnych) wyrobów poprzez przeliczenie ich na umowne obiekty kalkulacyjne za pomocą współczynników. Współczynniki są parametrami określającymi relacje kosztowe pomiędzy poszczególnymi produktami,

- kalkulacja doliczeniowa asortymentowa, której istotą jest odrębne kalkulowanie kosztów wytworzenia poszczególnych asortymentów wytwarzanych produktów.

Poniżej przedstawiono przykład kalkulacji zawierający w sobie wszystkie trzy powyższe metody.

Przykład

I. Założenia:

Spółka farmaceutyczna produkuje 2 asortymenty produktów: asortyment A i B. Asortyment A stanowią maści przeciwbólowe wytwarzane w tubkach o pojemności 30 ml i 100 ml. Natomiast asortyment B stanowią kremy pielęgnujące do rąk o pojemności 50 ml.

Produkcja obydwu asortymentów odbywa się na dwóch wydziałach produkcyjnych – wydziale1, oraz wydziale 2.

Koszty wydziału 1 rozliczane są na asortymenty A i B proporcjonalnie do kosztów materiałów bezpośrednich. Natomiast koszty wydziału 2 rozlicza się według roboczogodzin, z których 1.000 przypada na produkcję asortymentu A, a 700 – na produkcję asortymentu B.

Z przyczyn technicznych wydział 1 wykorzystał swoje moce produkcyjne tylko w 80%. Wydział 2 wykorzystał 100% swoich możliwości produkcyjnych.

W okresie kalkulacyjnym produkcja wyniosła:

  1. dla asortymentu A - 10.000 szt. tubek maści o pojemności 30 ml i 20.000 szt. tubek maści o pojemności 100 ml,
  2. dla asortymentu B – 28.000 szt. kremów o pojemności 50 ml.

Na początek okresu wystąpił remanent produkcji w toku w odniesieniu do asortymentu B w wysokości 500 szt. kremów (wytworzonych w 30%), natomiast na koniec okresu w toku produkcji znajduje się 1000 szt. kremów. Na potrzeby kalkulacji kosztów oszacowano stopień wytworzenia produktów niegotowych na 50% z punktu widzenia poniesionych kosztów.

Produkcja asortymentu A w całości rozpoczęła się i zakończyła w danym okresie (nie wystąpił remanent produkcji w toku zarówno na początek jak i na koniec okresu kalkulacji).

Materiały wydawane są do produkcji asortymentu A sukcesywnie, natomiast do produkcji asortymentu B w całości z chwilą jej rozpoczęcia.

Koszty produkcji poniesione w bieżącym okresie przedstawiono w tabeli.

Pozycje kalkulacyjne

Asortyment A

Asortyment B

Razem

Koszty bezpośrednie, w tym:

130 000,00 zł

70 000,00 zł

200 000,00 zł

a) materiały bezpośrednie

70 000,00 zł

40 000,00 zł

110 000,00 zł

b) płace bezpośrednie

50 000,00 zł

25 000,00 zł

75 000,00 zł

c) pozostałe koszty bezpośrednie

10 000,00 zł

5 000,00 zł

15 000,00 zł

Koszty pośrednie (wydziałowe), w tym:

45 000,00 zł

a) koszty wydziału 1, w tym:

15 000,00 zł

- koszty zmienne

4 000,00 zł

- koszty stałe

11 000,00 zł

b) koszty wydziału 2, w tym:

30 000,00 zł

- koszty zmienne

13 000,00 zł

- koszty stałe

17 000,00 zł

Razem koszty

245 000,00 zł

W wyniku analizy procesu wytwarzania, na potrzeby przeprowadzenia kalkulacji kosztów, ustalono następujące współczynniki dla produktów z asortymentu A:

Maść 30 ml

Maść 100 ml

Materiały bezpośrednie

1

3

Pozostałe koszty bezpośrednie

1

1

Koszty wydziałowe

1

2

II. Obliczenia:

1. Koszty pośrednie podlegające kalkulacji:

Koszty wydziałowe

Wydział 1

Wydział 2

Razem

Koszty zmienne

4 000,00 zł

13 000,00 zł

17 000,00 zł

Koszty stałe użyteczne

8 800,00 zł

17 000,00 zł

25 800,00 zł

Razem

12 800,00 zł

30 000,00 zł

42 800,00 zł

Z uwagi na to, że wydział 1 nie w pełni wykorzystał określone dla danego okresu zdolności produkcyjne, koszty wydziałowe stałe podlegają rozliczeniu na koszty użyteczne i puste.

Koszty użyteczne wynoszą: 11 000,00 zł x 80% = 8 800,00 zł.
Koszty puste wynoszą: 11 000,00 zł – 8 800,00 zł = 2 200,00 zł.

2. Rozliczenie kosztów wydziałowych

a) rozliczenie kosztów wydziałowych wydziału 1:

- wskaźnik narzutu kosztów wydziałowych: 12 800,00 zł / 110 000,00 zł = 0,116

- koszty wydziałowe na asortyment A: 70 000,00 zł × 0,116 = 8 145,00 zł,

- koszty wydziałowe na asortyment B: 40 000,00 zł × 0,116 = 4 655,00 zł;

b) rozliczenie kosztów wydziałowych wydziału 2:

- wskaźnik narzutu kosztów wydziałowych: 30 000,00 zł / 1 700,00 zł = 17,647

- koszty wydziałowe na asortyment A: 1 000,00 zł × 17,647 = 17 647,00 zł,

- koszty wydziałowe na asortyment B: 700,00 zł × 17,647 = 12 353,00 zł.

Możemy zatem uzupełnić pierwszą tabelę:

Pozycje kalkulacyjne

Asortyment A

Asortyment B

Razem

Koszty bezpośrednie, w tym:

130 000,00 zł

70 000,00 zł

200 000,00 zł

a) materiały bezpośrednie

70 000,00 zł

40 000,00 zł

110 000,00 zł

b) płace bezpośrednie

50 000,00 zł

25 000,00 zł

75 000,00 zł

c) pozostałe koszty bezpośrednie

10 000,00 zł

5 000,00 zł

15 000,00 zł

Koszty pośrednie (wydziałowe)

25 792,00 zł

17 008,00 zł

42 800,00 zł

Razem

155 792,00 zł

87 008,00 zł

242 800,00 zł

3. Ustalenie rozmiarów produkcji

Rozmiary produkcji bieżącego okresu dla każdej pozycji kalkulacyjnej wynoszą odpowiednio (w jednostkach umownych):

a) dla maści 30 ml: 10.000 szt. × 100% = 10.000 j.u.,

b) dla maści 100 ml: 20.000 szt. × 100% = 20.000 j.u.

c) dla kremu 50 ml:

- w odniesieniu do materiałów bezpośrednich: 28.000 szt. x 100% - 500 szt. x 100% + 1.000 szt. x 100% = 28.500 j.u.,

- w odniesieniu do pozostałych kosztów wytworzenia: 28.000 szt. x 100% - 500 szt. x 30% + 1000 szt. x 50% = 28.000 j.u. - 150 j.u. + 500 j.u. = 28.350 j.u.

4. Ustalenie rzeczywistego kosztu wytworzenia:

Asortyment A:

Pozycje kalkulacyjne

Koszty

Ilość

wsp.

Ilość j.wsp.

kj j.wsp.

kjWG

1

2

3

4

5 = 3 × 4

6 = 2 : 5

7 = 4 × 6

Materiały bezpośrednie

70 000,00 zł

70.000

1

- maść 30 ml

10.000 j.u.

1

10.000

1

- maść 100 ml

20.000 j.u.

3

60.000

3

Pozostałe koszty bezpośrednie

60 000,00 zł

30.000

2

- maść 30 ml

10.000 j.u.

1

10.000

2

- maść 100 ml

20.000 j.u.

1

20.000

2

Koszty wydziałowe

25 792,00 zł

50.000

0,5158

- maść 30 ml

10.000 j.u.

1

10.000

0,5158

- maść 100 ml

20.000 j.u.

2

40.000

1,0316

Koszt jednostkowy (kjWG) wyniósł odpowiednio:

a) maść 30 ml: kj = 1 zł/szt. + 2 zł/szt. + 0,5158 zł/szt. =3,5158 zł/szt.,

b) maść 100 ml: kj = 3 zł/szt. + 2 zł/szt. + 1,0316 zł/szt. = 6,0316 zł/szt.

Wycena wytworzonych produktów pracy:

a) maść 30 ml: 10.000 szt. × 3,5158 zł/szt. = 35 158,00 zł,

b) maść 100 ml: 20.000 szt. × 6,0316zł/szt. = 120 632,00 zł,

c) razem KWG: 155 790,00 zł (różnica 2 zł wynika z zaokrągleń).

Asortyment B:

Pozycje kalkulacyjne

Koszty

Ilość

kjWG

kjPT

kjRP

1

2

3

4 = kol. 2 : kol. 3

5 = kol. 4 × %

6 = kol.4 × %

Materiały bezpośrednie

40 000,00 zł

28.500 j.u.

1,4035 zł

1,4035 zł

0,00 zł

Pozostałe koszty wytworzenia, w tym:

47 008,00 zł

28.350 j.u.

1,6581 zł

0,8291 zł

1,1607 zł

Razem

87 008,00 zł

_____

3,0616 zł

2,2326 zł

1,1607 zł

Wycena wytworzonych produktów pracy:

  1. KWG = 500 szt. x 1,1607 zł/szt. + 27.500 szt. x 3,0616 zł/szt. = 580,35 zł + 84 194,00 zł = 84 774,35 zł,
  2. KPT = 1.000 szt. x 2,2326 zł/szt. = 2 232,60 zł
  3. razem koszty produkcji: 87 006,95 zł (różnica 1,05 zł wynika z zaokrągleń).

W kolejnej, ostatniej już części z tego cyklu, odpowiemy sobie na pytania:

- jakie uproszczenia i kiedy możemy zastosować w zakresie ustalania rzeczywistych kosztów wytworzenia produkcji (wyrobów gotowych i produkcji w toku)?

- jakie dodatkowe wymogi wyceny w zakresie produkcji obowiązują na dzień bilansowy?

Monika Zwolańska, dyplomowany księgowy, biegły rewident

Księgowość
Podatek od kryptowalut 2024. Jak rozliczyć?
26 kwi 2024

Kiedy należy zapłacić podatek, a kiedy kryptowaluty pozostają neutralne podatkowo? Co podlega opodatkowaniu? Jaki PIT trzeba złożyć?

KSeF dopiero od 2026 roku. Minister Finansów podał dwie daty wdrożenia dla dwóch grup podatników
26 kwi 2024

Na konferencji prasowej w dniu 26 kwietnia 2024 r. minister finansów Andrzej Domański podał dwie daty planowanego wdrożenia obowiązkowego modelu KSeF. Od 1 lutego 2026 r. obowiązkowy KSeF mają stosować przedsiębiorcy, których wartość sprzedaży w poprzednim roku podatkowym przekroczyła 200 mln zł. Natomiast od 1 kwietnia 2026 r. obowiązkowy KSeF mają stosować pozostali podatnicy VAT.

KSeF z dużym poślizgiem. Przedsiębiorcy i cała branża księgowa to odczują. Jak?
26 kwi 2024

Decyzja ministerstwa o przesunięciu KSeF o prawie 2 lata jest niekorzystna z punktu widzenia polskich firm. Znacznie opóźni rewolucję cyfrową i wzrost konkurencyjności krajowych przedsiębiorców. Wymagać będzie także poniesienia dodatkowych kosztów przez firmy, które już zainwestowały w odpowiednie technologie i przeszkolenie personelu. Wielu dostawców oprogramowania do fakturowania i prowadzenia księgowości może zostać zmuszonych do ponownej integracji systemów. Taką opinię wyraził Rafał Strzelecki, CEO CashDirector S.A.

Kto nie poniesie kary za brak złożenia PIT-a do 30 kwietnia?
26 kwi 2024

Ministerstwo Finansów informuje, że do 30 kwietnia 2024 r. podatnicy mogą zweryfikować i zmodyfikować lub zatwierdzić swoje rozliczenia w usłudze Twój e-PIT. Jeżeli podatnik nie złoży samodzielnie zeznania PIT-37 i PIT-38 za 2023 r., to z upływem 30 kwietnia zostanie ono automatycznie zaakceptowane przez system. Dzięki temu PIT będzie złożony w terminie nawet jeżeli podatnik nie podejmie żadnych działań. Ale dotyczy to tylko tych dwóch zeznań. Pozostałe PIT-y trzeba złożyć samodzielnie najpóźniej we wtorek 30 kwietnia 2024 r. Tego dnia urzędy skarbowe będą czynne do godz. 18:00.

Ekonomiczne „odkrycia” na temat WIBOR-u [polemika]
26 kwi 2024

Z uwagą zapoznaliśmy się z artykułem Pana K. Szymańskiego „Kwestionowanie kredytów opartych o WIBOR, jakie argumenty można podnieść przed sądem?”, opublikowanym 16 kwietnia 2024 r. na portalu Infor.pl. Autor, jako analityk rynków finansowych, dokonuje przełomowego „odkrycia” – stwierdza niereprezentatywność WIBOR-u oraz jego spekulacyjny charakter. Jest to jeden z całej serii artykułów ekonomistów (zarówno K. Szymańskiego, jak i innych), którzy działając ramię w ramię z kancelariami prawnymi starają się stworzyć iluzję, że działający od 30 lat wskaźnik referencyjny nie działa prawidłowo, a jego stosowanie w umowach to efekt zmowy banków, której celem jest osiągnięcie nieuzasadnionych zysków kosztem konsumentów. Do tego spisku, jak rozumiemy, dołączyli KNF, UOKiK i sądy, które to instytucje jednoznacznie potwierdzają prawidłowość WIBOR-u.

Przedsiębiorca uiści podatek tylko gdy klient mu zapłaci. Tak będzie działał kasowy PIT. Od kiedy? Pod jakimi warunkami?
26 kwi 2024

Resort finansów przygotował właśnie projekt nowelizacji ustawy o PIT oraz ustawy o ryczałcie ewidencjonowanym. Celem tej zmiany jest wprowadzenie od 2025 roku kasowej metody rozliczania podatku dochodowego, polegającej na tym, że przychód- podatkowy będzie powstawał w dacie zapłaty za fakturę. Z metody kasowej będą mogli korzystać przedsiębiorcy, którzy rozpoczynają działalność oraz ci, których przychody z działalności gospodarczej w roku poprzednim nie przekraczały 250 tys. euro.

Minister Domański o przyszłości KSeF. Nowe daty uruchomienia zostały wyznaczone
26 kwi 2024

Minister finansów Andrzej Domański wypowiedział się dziś o audycie Krajowego Systemu e-Faktur i przyszłości KSeF. Zmiany legislacyjne w KSeF to będzie proces podzielony na dwa etapy.

Panele fotowoltaiczne - obowiązek podatkowy w akcyzie [część 2]
26 kwi 2024

W katalogu czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą znajduje się również przypadek konsumpcji. Chodzi tutaj o zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję jak i przez podmiot, który koncesji nie posiada, ale zużywa wytworzoną przez siebie energię elektryczną.

KSeF dopiero od 2026 roku. Minister Finansów podał dwie daty wdrożenia dla dwóch grup podatników
26 kwi 2024

Na konferencji prasowej w dniu 26 kwietnia 2024 r. minister finansów Andrzej Domański podał dwie daty planowanego wdrożenia obowiązkowego modelu KSeF. Od 1 lutego 2026 r. obowiązkowy KSeF mają stosować przedsiębiorcy, których wartość sprzedaży w poprzednim roku podatkowym przekroczyła 200 mln zł. Natomiast od 1 kwietnia 2026 r. obowiązkowy KSeF mają stosować pozostali podatnicy VAT.

Globalny podatek minimalny - zasady GloBE również w Polsce. Przedsiębiorstwa będą musiały dostosować swoje procedury rachunkowe i podatkowe
26 kwi 2024

System globalnego podatku minimalnego (zasad GloBE) zawita do Polski. Przedsiębiorstwa będą musiały dostosować swoje procedury wewnętrzne, w szczególności dotyczące gromadzenia informacji rachunkowych i podatkowych.

pokaż więcej
Proszę czekać...